Alexander

Eindelijk ruimte op zolder

2011-08-30T00:35:00.001+02:00

Bij velen van ons bekend. Al heel wat jaren wil je die zolder eens flink 'uitruimen' en elke keer komt er weer iets tussen : "Druk op het werk, vakantievoorbereiding en op vakantie gaan, de tuin moet nodig eens . . . . . , dat ene bezoek moet er nu toch eindelijk eens van komen, lekke band plakken, eindelijk pensioen, de auto moet gewassen of simpelweg gewoon geen zin . . . . . ennuh, het komt wel 'n keer". En 'die keer' diende zich onlangs plotseling aan.

Op de foto de ‘grofvuil-ophaal-plek’, gevuld met onder andere ons eerste wandmeubel uit 1971; dat - merkwaardig genoeg - nog niet eens een decennium lang een plek in de huiskamer heeft gehad - maar wel 30 jaar lang ‘op zolder’ een museum van 'n groot deel van het leven is geweest. Dat museum is nu gesloten en de inventaris ervan is via een aantal distributiekanalen op voor ons onbekende plekken terecht gekomen. Helemaal weg zijn al die spullen niet, want ons ‘rijkgevulde’ fotomuseum toont van jaar tot jaar de aanwezigheid van wat in het verleden ooit in gebruik, of om te zien, was. Eindelijk ruimte op zolder !

(Foto gemaakt in Zoetermeer, d.d. 29 augustus 2011)

Bijzonder landschap

2011-08-08T12:31:00.010+02:00

Zondag 7 augustus 2011 en gelukkig zie ik nog altijd 'het

voor Nederland zo typerende landschap' om mij heen.

De eerste foto laat zien, dat zo’n landschap nog mooier wordt als er

- in plaats van een strak blauwe hemel – 'n fraai wolkenpalet boven hangt.

De volgende foto toont, dat dit landschap in feite pas

compleet is indien . . . . . . . . . . . . tja, het lijkt wel of die koe zich

dat ook realiseert - gaat er echt voor staan - zo van, ja, laat hier de

mensen nog eens goed naar kijken, voordat definitief besloten

wordt om . . . . . . . . dat zal toch niet gebeuren . . . . . . . . kijk nog

eens goed, hoe bijzonder (mooi) dit allemaal is.

(Foto’s gemaakt in Zoetermeer, d.d. 7 augustus 2011)

We raken de weg kwijt

2011-04-03T20:13:00.000+02:00

Jl. 20 maart las ik op internet het nieuws over Libië.

Op www.nu.nl bekeek ik een filmpje over de bombardementen (o.a. gedaan door de Fransen) in zake de no-fly-zone.

Plots verscheen onder aan de rand van de filmbeelden, een vakantieadvertentie die aandacht vroeg voor :

"De betere vakantiehuizen in Frankrijk etc., boek nu". . . . . . .

Op dat moment wist ik het zeker . . . . . . . "Langzaam maar zeker raakt de mens in deze wereld totaal de weg kwijt !"

(Afbeelding is een print screen, gemaakt op de site van nu.nl, d.d. 20 maart 2011)

Sinterklaasavond

2010-12-05T14:56:00.079+01:00

Op 28 april 2010,
eind van de nacht.
Entree in ons leven,
een wondere kracht.

Heel bijzonder,
diep van binnen,
Mysterische bron,
basis van beminnen.

Niet te schetsen,
of te beschrijven.
Laat deze liefde,
voor altijd blijven.

(Foto gemaakt te Zoetermeer, d.d. 3 december 2010)

Foto, harmonie, schilderij

2010-08-07T20:49:00.007+02:00

Via de elektronische snelweg vernam ik de naam van Willy Ronis, een Franse fotograaf die leefde en werkte van 14 augustus 1910 tot 12 september 2009. Hij staat vooral bekend om zijn zwart-wit foto's van het alledaagse leven.

Al snel vond ik op internet zijn levensverhaal en veel van zijn foto’s. De foto die onmiddellijk mijn aandacht trok was die met de titel ‘Le Nu Provencal’, gemaakt in 1949. Heel bewust zocht ik niet naar het verhaal bij de foto, want dat zou zeker van invloed zijn op de bij mij binnensluipende primaire gevoelens.

Als ik naar de foto kijk, zie en voel ik intimiteit en simpelheid. Intiem kan wat mij betreft slechts bestaan bij de gratie van het simpele. Simpel zegt vervolgens veel, zo niet alles, van essentie. Lang keek ik in deze spiegel van het leven en constateerde dat hier sprake is van harmonie – geen detail is overbodig in dit prachtige sfeerbeeld dat je eigenlijk het gevoel geeft van een schilderij.

(Foto afkomstig van http://www.hackelbury.co.uk/artists/ronis/ronis_sm.html)

Verstild moment

2010-02-27T00:35:00.012+01:00

Met heel veel genoegen reisden we in de periode ‘29 Mei - 2 Juli 2009’ door West-Canada en op een nog jonge ochtend stopten we bij een prachtig meer, geheten Cameron Lake in het MacMillan Provincial Park op Vancouver Island.

Het is zo’n plek die wel in een atlas te vinden is, maar nergens met grote en schreeuwende reclames onder de aandacht wordt gebracht.

Een ware verstilling op deze wereld; en één van die plekjes, die je graag voor jezelf in een doosje zou willen bewaren en beschermen tegen het boze deel van onze wereld.

We dronken er onze koffie en aangezien we volkomen opgingen in het vrede uitstralende landschap, kwam het absoluut niet in ons op het gezamenlijk geluksgevoel met woorden te omlijsten. Alles in balans, gevoelsmomenten, dat je alleen zo als mens compleet kunt zijn; ‘n eenwording met de oorspronkelijkheid – de indrukwekkende bouwstenen - van het heelal.

Dan, ongeveer 20 meter bij mij vandaan, aan de oever van Cameron Lake, zie ik plots twee aan elkaar getimmerde houten plankjes, rood geverfd langs de randen en verworden tot ‘n in de grond geslagen kruis. Erboven hangen fel gekleurde kunstbloemen en aan het horizontale plankje hangt – gehuld in doorzichtig plastic – een kaart en briefje met tekst. Ik loop er naar toe, kniel neer en na enige minuten van vele gedachten haal ik de inhoud uit het plastic. Een eerdere bezoeker heeft hier zijn gevoelens ‘zwart op wit’ achter gelaten.

De tekst luidt : “We left this note and information for you today in feeling for you and your loss as we have also lost someone. This helped us through some things to have a great hope about seeing our loved ones again”. De laatste 7 woordjes vormen de zin : “We are so sorry for your loss” . . . . . Stil werd ik, wetend dat de tekst op dit briefje ook door onszelf geschreven zou kunnen zijn.

(Foto's gemaakt op Vancouver-Island, Canada, d.d 2 Juni 2009)

Graven schudden

2009-12-22T23:20:00.134+01:00

Ik loop op ’n dag in december 2009 over ‘onze’ begraafplaats en op de binnenplaats ervan (een werk en verzamelplek) tref ik een ontluisterend decor aan. Het is het droeve resultaat van de laatste fase van het traject dat een overleden mens hier op aarde aflegt. Lange tijd mag je als overledene herkenbaar blijven, maar op enig moment word je wakker ‘geschud’ en word je verwijderd uit je allerlaatste huis.

De eens met zorg ontworpen monumenten stonden jaren lang, trots, rechts gericht op het fraai aangelegde en gezegende veld en zien er nu uit als een verfomfaaide, zwaar aangedane colonne. Nog even en geen mens kan hier nog (bij) stil staan, met de blik gericht op wat was. Er naar snakken om het laatste mooie beeld te willen schetsen, gewoon er staan, met het hoofd en hart vol tranen, herinneringen en een lach.

Dit alles op een plek, die door veel mensen sowieso als contemplatief wordt ervaren; vooral door hen die vanuit de wieg met de nodige religieuze bouwstenen zijn opgegroeid. Een plek, in elk geval, waar wij - onmiddellijk na het overlijden van een dierbare - graag en duidelijk aandacht vragen voor een geleefd leven. En dat doen wij mensen, door de laatste behuizing van de overledene te sieren met fraaie beeltenissen en vaak kernachtige teksten; in de hoop dat elke keer het bezoek als een werkelijk bezoek voelt.

Ik laat mijn blikken glijden over het ontregelde bataljon monumenten. Van een aantal moeten de brokstukken bij elkaar worden gezocht ter vaststelling van de identiteit. Ik probeer mij van al deze mensen de dag voor te stellen, dat zij naar hun laatste rustplaats werden gebracht. Het is gemakkelijk om daarbij beelden te zien en helemaal als je hier ooit zelf een geliefde hebt gebracht. Dramatisch. Logisch – het overlijden ligt op zo'n moment nog zo kort achter je; het besef is er simpelweg niet. Gedrogeerd, lijk je. In de jaren na het overlijden drijf je langzamerhand weer boven en wordt het zicht weer helder (als je geluk hebt).

Thuis gekomen, bekijk ik de foto’s die ik van het monumentale droeve decor heb gemaakt. De laatste foto, die op de display van mijn camera verschijnt, laat mij de chaos van opeengeklemde monumenten zien - met er boven op, liggend op de rug, een gehavende plaat met duidelijk erop te lezen de naam ‘ELLEN’; eronder lees ik ‘1933 – 1985’. Een van de vele miljarden mensen op deze aarde, die voor velen een rol van betekenis speelde (wie weet de meest liefdevolle moeder was) en tegelijk voor miljarden volstrekt anoniem bleef.

Nog hooguit enkele uren staat hier de uitgebluste stenen verzameling. Dadelijk zal deze verzameling, waar ook ‘ELLEN’ toe behoort, worden verpulverd tot volledig betekenisloos gruis. Maar ach, tot stof zult gij wederkeren (is al zo vaak gezegd); dus in de meest positieve zin van ‘het woord’ . . . . . . .

(Foto’s gemaakt in Zoetermeer, d.d. 14 december 2009)

Zwe(r)vend tussen twee werelden

2009-07-22T17:26:00.018+02:00

In Canada, Vancouver, hoek Maplestreet (vlakbij Kitsilanobeach), rond 09.00 uur in de ochtend, druk ik op de ontspanknop van mijn camera en leg het zoveelste tafereel vast van . . . . . . ja, wat eigenlijk. Het verschil tussen arm en rijk ? . . . . de gevolgen van een falend beleid, of `gewoon` de vrije keuze van het individu – namelijk het willen leiden van een zwervend bestaan, dus, in `die andere wereld` waar maatschap, wet en vaste verblijfplaats niet bestaan.
Hoe dan ook. Ik controleer mijn opname op scherpte, kleur en contrast en loop vervolgens door. Na `n prachtige lange zoektocht in Downtown en terug in onze Bed and Breakfast, bekijk ik de gemaakte foto`s van die dag. Ik blijf hangen bij de opname van de zwerver, liggend onder het rode kleed met witgeblokte motieven. Het opmerkelijke is, dat je zo`n fragment in een fractie van `n seconde vastlegt; maar in feite zie je – op dat moment - bij lange na niet, hoeveel je aan indrukken vangt.
De man (tenminste, dat neem ik aan) ligt werkelijk op de grens van twee werelden. Zelf vertoeft hij op de stoep van zijn eigen wereld en `boven hem` zien mijn ogen - op een zwarte en gele kast – de wereld van de verleiding; `die`, waar de mens wordt gelokt met om aandacht schreeuwende, veelkleurige, boodschappen. Is het toeval dat ik, linksboven op de zwarte kast, op de cover van het magazine Straight, de boodschap “Get out of town” vermeld zie staan; en dan staat die tekst ook nog eens op een houten loopplank afgedrukt, taps toelopend naar de horizon; zo op het oog, naar het `niets`. Merkwaardig, deze twee totaal verschillende werelden; als je bedenkt dat ook deze mens ooit, vanuit de wieg van ons bestaan, zijn eerste blikken het universum in liet gaan. Ook `boven zijn babyface`, vertoonden grote mensengezichten de meest curieuze grimassen om er hopelijk een lach voor terug te krijgen. Waar – en op welk moment – is er een grens getrokken; zodat hij plots – van de ene op de andere minuut – hier op de stoep werd geworpen. Straks wordt hij wakker en ontkomt dan waarschijnlijk niet aan de boven hem hangende plakkaten. Wat moet hij met een slogan als “Are bloggers making it hip to have kids” en met kreten als “New home”, “Renovations”, “Realestate guide” en “Automart”. Voelt hij daarbij wrok, is hij wellicht jaloers, of zal hij de posters bekijken en als subversief gebrandmerkte mens slechts de schouders ophalen en fluitend, weglopend, zijn eerste adem de nieuwe dag inblazen.

(Foto gemaakt in Vancouver,Canada, d.d 30 mei 2009)

Tijd analoog transformeren

2009-05-23T15:41:00.012+02:00

Er bestaat geen heden of verleden.
Er bestaan slechts momentopnamen, die elkaar in rap tempo opvolgen.
Hoe dan ook, alles verdwijnt in de versnipperaar van de tijd en transformeert . . . . . . .

Net over de helft van de vorige eeuw, woonde ik in de Haagse buurt Vrederust-Berestein.
Mijn bed stond in zo’n typische ‘begin-jaren-zestig-flat’; een weinig creatief uiterlijk en géén centrale verwarming.
Logisch dus, dat ‘de winters van toen’ zich zo gemakkelijk binnen ‘de muren van toen’ konden laten gelden. Als het maar even vroor, drapeerden ijspegels zich als een kristallen slinger rondom je bed en metamorfeerden de dunne enkelglasramen in de buitengevel naar kil uitziende maar indrukwekkende - veelal gebloemde - kunstwerken. Als je je hete adem zachtjes tegen zo'n raam blies, droop de kunst er van af en kreeg je weer zicht ‘op de wereld buiten’.
Eerst sliep, at en dronk ik op 3 hoog in de flat, adres, Gaarde 249 en daarna in een 5-kamer parterreflat op de Beresteinlaan met huisnummer 54.

In Mei 1971 namen mijn buurtgenote (Drapeniersgaarde 95) en ik afscheid van deze buurt. Veel van wat ‘in die jaren’ door de versnipperaar van de tijd is gegaan komt met enige regelmaat - maar nooit meer met dezelfde gevoelens, woorden en beelden - terug aan de stamtafel in ons huidige onderkomen.

Op zaterdag 16 mei 2009 beleefde mijn buurt-echtgenote een reünie op haar jaren-zestig-Petrus Donders lagereschool aan de Ambachtsgaarde. Plots stond ze, al wandelend door de buurt, oog in oog met de flat aan de Beresteinlaan en vereeuwigde de bijzonder uitziende zijgevel ervan.
Wij mensen kunnen dit ook op ons zelf betrekken. Kijk eens, na ’n aantal decennia, in de spiegel van het leven; betreed de velden - rijk gevuld met ingrediënten voor het bereiden van euforie - en transformeer !

(Foto gemaakt in DenHaag, door Marijke Zandbergen, d.d 16 mei 2009)

Gemiste foto

2008-04-30T23:47:00.004+02:00

Blond ventje van ’n jaar of 3, 4; lacht breeduit de zomerse wereld op het strand tegemoet. Plots is daar ook ’n kitten, speels zwart-wit getekend, heftig d’r staartje toucherend en zonder te weten van de op handen zijnde confrontatie.
En ja hoor, de oogjes van het kleine blonde ventje en van de zeer levenslustige kitten kijken elkaar ‘n ogenblik aan en dan gebeurt het. ’t blonde ventje woelt met z’n schepje in het zand en gooit telkens hoopjes zand in de richting van de inmiddels dol geworden kitten. Elke keer tikken de pootjes van de kitten met kracht tegen de dalende zandhoopjes, die vervolgens uiteenspatten in duizenden korreltjes - gelijk het beeld van ’n spectaculair siervuurwerk aan zee. Het blonde ventje gilt van plezier, als de kitten telkens na het slaan d’r snuitje heftig heen en weer schudt - niest - en met de pootjes langs d’r kleine neusje wrijft.
’n gouden fragment van zo’n 2 a 4 minuten : “Het extatische blonde ventje en de onstuimig met de pootjes slaande en capriolen makende kitten”.
Dan is daar de moeder, pakt het 'lege handje' van ’t blonde ventje en beëindigt daarmee abrupt deze bijzondere scène.
Een scène - als een kostbaar relikwie - hier beschreven, maar helaas geen beeltenis er bij als extra dimensie !
Opnieuw fluister ik mijzelf toe, dat je je camera . . . . . . . . . precies !

(Gemiste foto te Pigadia, Karpathos , d.d 12 sept. 2005 )

Gele strepen

2008-03-25T22:58:00.014+01:00

Het is, zoals altijd, gezellig bedrijvig in het kleine Griekse haventje. ’n ochtend in mei, ongeveer 09.00 uur en ik geniet – met uitzicht op loom dobberende bootjes - van een uitgebreid ontbijt. ´n heerlijke yoghurt met vruchten, geroosterd brood met ham, kaas en ´n gebakken eitje, vruchtensap en koffie. ´n bijna strak blauwe hemel, want ver boven mij zie ik twee kleine schapenwolkjes. Onzichtbaar masseren de tentakels van de zon hun weldadige warmte in mijn lijf. De behaaglijke plek op het terras is strategisch perfect; zowel links en rechts van mij ontsnapt niets aan mijn aandacht.

Van ver zie ik de twee mannen, die – zonder het te beseffen – de hoofdmoot vormen van dit relaas. Vanuit goed Grieks gebruik lopen ‘de twee’ van gesprek naar gesprek, vooraleer op de kadeplek aan te komen waar de klus zal worden gestart. Die plek is ongeveer 100 meter bij mij vandaan. ’t is rond 10.00 uur als de diverse gereedschappen in stelling zijn gebracht. Maar eerst wordt de eerste koffie gedronken, opdat dit de kwaliteit van het werk positief zal beïnvloeden. Enfin, twee koppen koffie later is vooral de man met het oranje shirt volop in actie. Er moeten ‘gele parkeerstrepen’ op de kade worden aangebracht en dat doet ie door achtereenvolgens een stukje wegdek te vegen, op dat stukje een ongeveer 2 meter lange lat te plaatsen waarlangs tenslotte (met een verfroller aan ’n lange steel) een gele streep wordt gerold. De man in het donkerblauwe shirt wil ‘in de beginfase’ nog wel laten zien dat hij over sturende capaciteiten beschikt; hij wijst en kijkt en houdt het verkeer in de gaten. Een en ander betekent, dat de oranje man ‘al snel zelf’ de automobilisten en voetgangers uit de buurt van z’n vers getrokken strepen moet zien te houden. Na elke volgende veeg of verfstreek kijkt hij geïrriteerd om zich heen en als ’n automobilist of voetganger in de buurt komt holt hij druk gebarend en schreeuwend naar de plek des onheils. Op enig moment wordt onze oranje vriend van twee kanten belaagd - en daar is uiteraard geen kruid tegen gewassen. De man in het donkerblauw loopt onschuldig blikkend heen en weer en ‘in korte tijd’ zie ik gele afdrukken van autobanden en voetafdrukken op het asfalt verschijnen. ’n vijftal mensen begroet elkaar en bewerkt daarbij, argeloos, driftig springend en zoenend, een zonet geverfd streepdeel. Grappig is, te zien, dat twee mannen aan weerskanten van diezelfde verse streep de kade af lopen zonder deze aan te raken; druk converserend vervolgen zij hun weg. De eerst getrokken streep moet de oranje man al snel opnieuw trekken en daarna wordt hij nog fanatieker in het bewaken van zijn artistieke uitspattingen. Bij zijn voor de tweede maal getrokken streep blijft hij enige tijd dreigend staan, met de armen over elkaar.

Eind van dit verhaal is, dat de gele strepen er absoluut niet toe doen. Althans, niet voor het handje vol inwoners van dit vriendelijk ogende Griekse eilandje. Die kennen elkaar ‘te goed’ en zijn bovendien allemaal van elkaar afhankelijk.
Voor toeristen maakt de politie graag een uitzondering, die worden ‘gewoon’ bekeurd !

(Foto’s gemaakt in Pigadia, Karpathos , d.d 22 mei 2006 )

Religie

2008-03-10T12:20:00.003+01:00

Religie is misschien wel de meest verstorende factor in de cirkel van ras, cultuur, geslacht, karakter en geaardheid.
Door de eeuwen heen beheerst het in elk geval in belangrijke mate ons dagelijks leven, sterker nog, het frustreert de samenleving en het zet ‘te vaak’ aan tot geweld.
Vreselijk dat er (nog altijd) zoveel mensen zijn die ‘iets of het’ - op gezag van een ander, of een door de mens opgericht instituut - als enig en zaligmakende waarheid beschouwen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Godsdienstoorlog

(Schets afkomstig van internet)

Wederopstanding

2008-02-19T21:22:00.010+01:00

Je zult maar ergens in de wereld op een plek geboren worden; waar de identiteit van het individu niet bestaat, omdat daar ‘s-mens doen, laten en vooral denken’ door een verderfelijk systeem wordt bepaald.
Kort geleden vertoefde ik op ’n Grieks eiland en beleefde – van nabij – de wederopstanding van een uit dit systeem ontsnapte vrouw. Haar partner vertelde in het kort de geschiedenis en zo werd mij van het ene op het andere moment duidelijk waarom ik de vrouw ‘aanvankelijk’ met verbazing had geobserveerd.

. . . . . . half oktober 2007 . . . . . de Griekse zon schenkt ons nog altijd 26 graden . . . . . groot strand voor ’n handvol toeristen. Mijn partner, voortdurend in gevecht met d’r oogleden, kan slechts met grote moeite de letters in haar boek volgen en ik geniet elke wegtikkende seconde van mijn blikveld gericht op de zee. Met mijn camera tracht ik – als ware het een penseel - de vele turquoisetinten in verschillende verhoudingen vast te leggen. Thuis, op mijn monitor, zie ik dan wel welk ‘schilderij’ het meest imponeert. Terwijl ik op deze relaxte manier de artiest probeer uit te hangen, verschijnen er plotseling twee mensen in de zoeker van mijn camera. Een man en een vrouw, druk bewegend, vrolijke geluiden makend en genietend van de aangename temperatuur van het water. Hij rond de vijftig, zij net voorbij de veertig. Hun lippen bewegen; ik hoor niet wat er wordt gezegd, maar wel dat de taalklanken verschillend zijn. ’n aantal woorden verdwijnen dan ook ‘onbegrepen’ in de atmosfeer, maar via gebaren komen ‘de twee’ toch tot elkaar. De dialogen houden ze overigens kort, kennelijk mag er geen speeltijd worden verspild. Verder leert hij haar ‘beter’ zwemmen en de wijze waarop dat gebeurt ontroert mij, zo puur en mooi. Enige seconden later zie ik hen – gelijk - ’n stel adolescenten; ze spelen ‘zonder enige schroom’ en vooral zij lacht en gilt het uit van de pret. Zo af en toe verlaat hij de zee en zijn in de branding spelende vrouw. Vanaf zijn plek in het weldadig aanvoelende zand, tuurt hij naar de horizon en houdt tegelijk z’n speelse partner in de gaten. Zo alleen, zittend in het water, lijkt ze ver weg van de wereld; in trance, spelend met - en zoekend naar - steentjes. Op de momenten dat zij dit ritueel even loslaat, zwemt ze - korte stukjes – en kijkt hij of z’n lessen effect hebben gehad. Vaak en lang zijn ze in het water. Met name zij geniet, bijna euforisch, alsof elke volgende keer de eerste kennismaking is met de krachtige elementen. Samen bekijken ze nauwkeurig de gevonden stenen schatten en met geacteerd protest van hem, glijden vrijwel alle steentjes zorgvuldig via haar vingers in ‘n tas.

Van het ene op het andere moment hebben de geluiden en beelden van de wederopstanding zich vermengd met de zee en manifesteert zich de kracht, ofwel, de geweldige zeggenschap van de stilte. Ik ben getuige van een ontroerende intimiteit. Het lijkt alsof zij – zich een schuilplaats verschaffend tegen zijn schouder – even ronddwaalt over haar geboortegrond; een land, waar vrij denken en uitbundigheid onbereikbaar is.

(Foto gemaakt op het vronthistrand van Pigadia, Karpathos , d.d 12 oktober 2007 )

Reïncarnatie

2008-01-21T19:22:00.000+01:00

Dat dromerige strand . . . . . opnieuw tot leven gewekt door het eerste licht . . . . . een continue veranderende grens van zand naar water . . . . metamorfoserende donkere en lichte vlekken; dit alles samengevoegd tot één magistraal kunstwerk dat zich uitstrekt tot aan de horizon . . . . ofwel, tot zover het menselijk oog reikt.
Vredig op de golven drijvend . . . . . als in de baarmoeder . . . . . . absorberend de goddelijke temperatuur van het water; vanuit het diepe donker vind ik mijn weg naar het licht en plots doorklief ik de huid van de zee . . . . . . . . . .
Opnieuw wordt het kind in mij geboren.

(Foto gemaakt in Pigadia, Karpathos , d.d 16 sept 2005)

Scheveningen – Nieuwjaarsduik

2008-01-01T23:23:00.000+01:00

Al ’n leven lang op afstand bekeken, namelijk ’s-avonds, in het eerste 8-uurjournaal van wederom een nieuw jaar.

Deze keer werd het een 'lijfelijk aanwezig zijn' en ik moet hier schrijven, dat het echt ontzettend leuk was. Wat hebben we toch eigenlijk een bijzonder land, waar mensen gelukkig de kans hebben om vooral zichzelf te zijn ;-) Als je daarbij bedenkt dat vrijheid in veel landen – nog altijd – niet vanzelfsprekend is, krijgt een dergelijk festijn een wel heel bijzondere betekenis.

Overigens is het mooie van een evenement - waar mensen met z’n allen één doel voor ogen hebben - dat ‘op zo’n moment’ werkelijk alle denkbare verschillen (die nog wel eens ’n obstakel vormen in de dagelijkse omgang) volledig naar de achtergrond verdwijnen.

’t was prachtig om te aanschouwen, hoe wij in een enerverend decor - rijkelijk gekleurd met oranje - a la Alexandre Dumas zijn musketiers, het ‘een voor allen en allen voor een’ werkelijkheid zagen worden. Iedereen had plezier en zonder dat een en ander tot verstoringen leidde, gingen sommigen compleet uit het bekende dak. ’t leek op één groot balletspektakel, volstrekt ongeoefend, één waanzinnige zee van beweging en alles klopte. Niemand uit de showbusiness had dit ooit zo kunnen bedenken, laat staan regisseren tot dit sprankelende en kleurrijke spektakel.

(Foto's gemaakt op 1 Januari 2008)

Denkbeeldige lijn

2007-12-14T11:39:00.000+01:00

Zolang de mens (waar ook ter wereld woonachtig) blijft spreken over ‘mijn of ons land’ – waarmee slechts een afgebakend stukje grond van het totale aardoppervlak wordt bedoeld – zullen de veelal onterechte angsten en daarmee het onderlinge wantrouwen blijven bestaan. Bovendien, de media (dat zijn wij mensen nota bene zelf) voeden dit, door bij gebeurtenissen vermeende oorzaken aan te wijzen die door ons mensen als grensoverschrijdend worden beschouwd.
Toch moet het mogelijk zijn, een eind te maken aan het zogeheten enge (begrensde) denken en interpreteren. We roepen al eeuwen lang na de geboorte van een mensenkind : “Een nieuwe wereldburger”, maar met de werkelijke betekenis ervan doen we weinig of niets. Het wordt dus hoog tijd, dat we die betekenis handen en voeten (gaan) geven. Dit houdt in, dat de mens werkelijk grensverleggend moet (gaan) denken; in de ruimste zin van het woord. Er is één wereld, ofwel één grenzeloos mooie aardbol; en dat is wat ik bedoel - als ik spreek over mijn, ofwel ons, land.
Dit ‘stukje tekst’ is uitsluitend bedoeld voor de zogenaamd volwassen mens. Voor kinderen is dit alles namelijk klip en klaar, hoewel dit helaas slechts tijdelijk is; hun op dit punt superieur ontwikkeld vermogen brokkelt op enig moment af en resulteert in . . . . . . . . volwassenheid. Maar voor het zover is hoef je ze niet te vertellen dat een grens slechts een denkbeeldige lijn is.

(Schets afkomstig van internet)

Al-Jiju Primary School Kenya

2007-12-04T16:44:00.000+01:00

Ik lees op de website van Let’s go digital een prachtig verslag van een recentelijk - door Westerse journalisten c.q. fotografen - gemaakte Kenia-safari fototrip.

Het verslag laat de lezer weten wat een enorme indruk het op de deelnemers maakt om met een jeep door een gebied van meer dan 800 hectaren savanne te rijden; ofwel, om met een helikopter rond te vliegen boven Mount Kenya en uit te kijken over prachtige bosgedeeltes en adembenemende waterpartijen. Al lezend begrijp je, dat de in het Westen levende mens – helaas - al heel ver van de werkelijke natuur is komen te staan. Niet voor niets raken de deelnemers bij het ‘in het wild’ zien, horen en ruiken van giraffen, olifanten, leeuwen, neushoorns, vogels en krokodillen in een staat van opwinding. Kortom, de euforie slaat op een niet mis te verstane wijze toe, want haast wordt vergeten de ontspanknoppen van de camera’s te toucheren.

Wat mij het meest in het verslag trof, is, dat de betreffende groep safarigangers een bezoek aan kinderen van een basisschool als een onvergetelijke gebeurtenis heeft ervaren. Heel voorstelbaar, in feite, als je een dag onderwijs ‘daar’ met ‘hier in Nederland’ vergelijkt. Onvoorstelbaar is weer, als je weet dat sommigen van hen – in de leeftijd van circa 4 tot 14 jaar - dagelijks 2 uur moeten lopen om op school te kunnen komen en daarbij ‘gewoon’ hun innemende lach, nieuwsgierigheid en tederheid tonen. Logisch dat dit voor ons Westerse mensen, ervaringen zijn - die je de rest van je leven bijblijven.

. . . . . en ondertussen hoor ik hier – in ons beschaafde Nederland – losgeslagen scholieren iets schreeuwen over teveel lesuren en kijk ik met een schuin oog naar het journaal van 20.00 uur om te zien hoe dezelfde scholieren tegelijkertijd - uit pure verveling - de omgeving vernielen.

(Foto gemaakt in Indonesië, Bugit-Lawang, januari 2003)

Marktplaats

2007-06-07T23:52:00.002+02:00

Je kent het wel, advertentie geplaatst op de bij vrijwel iedereen bekende internetmarktplaats en dan blijkt de koper van het - door mij van zijn dikke laag stof ontdane - gebruiksartikel de eigenaar van een originele Volkswagen Kever te zijn.
Je weet wel, dat kleine simpele autootje dat ooit in opdracht van Adolf Hitler (auto voor het volk) op de autowegen terecht kwam. In feite heette de auto tot 1967 niet Volkswagen Kever, maar werd hij Type 1, 1200, 1300 en 1500 genoemd (naar de motorinhoud in cc). Doch de vorm van de auto deed wereldwijd denken aan een kever, waardoor Volkswagen de naam zelf ook ging gebruiken. Van de Volkswagen Kever zijn in totaal 21.529.464 exemplaren gebouwd. De Kever was hiermee in 2003 de op één na meest verkochte wagen ter wereld (na de Volkswagen Golf).
Enfin, de koper tevreden (hij zocht ’n bepaald type acculader voor zijn kevertje) en ik een mooie foto van het gaaf uitziende exemplaar.

Foto door de koper van de acculader opgestuurd, d.d 4 febr. 2007)

Naturel

2007-05-31T23:53:00.000+02:00

Wat zou ik het graag kunnen. Even de wereld in de ban doen; de rotatie van de aarde bevriezen, om zo de ‘door de mens gecomponeerde’ geluiden het zwijgen op te leggen.
Veronderstel toch eens. Geen gekunstelde en veelal agressieve geluiden, waardoor al het leven op aarde degenereert, doch puur en alleen de oorspronkelijke – en veelal oorstrelende – geluiden. Kortom, het leefklimaat van miljoenen jaren geleden. Geen geluid teveel, te weinig of op onjuiste sterkte of toonhoogte en op vele plekken en momenten het ultieme genot van de werkelijke stilte.

Plotseling bevind ik mij in een door de eeuwen heen nauwelijks aangedaan dorpje. Hier laat het menselijk lichaam alles los en stroomt de serene rust door de aderen. In de zinderende hitte kijkt alles wat leeft dromerig om zich heen. Een hagedis zoekt beschutting in ‘n spleet van het ‘zo heerlijk slordig’ gestapelde muurtje en het plaatselijke kafeneon - gelegen in de schaduw van eeuwenoude, majestueuze, platanen – vult zich voor het genieten van het dagelijkse naturelle concert.

(Foto gemaakt in Pigadia, Karpathos , d.d 5 okt. 2005)

Stil werd ik er van

2007-04-29T22:54:00.000+02:00

Jan Wolkers, geboren te Oegstgeest op 26 oktober 1925.
In mijn nog heel jonge jaren mocht je in een ‘goed katholiek’ gezin hooguit zijn naam fluisteren en verder basta. Toch, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik nooit echt nieuwsgierig naar Jan’s schrijfkunst was. Ja, bij de V&D op de Leyweg in DenHaag las ik wel eens wat passages (juist ja, ‘die’) en daar kleurde de oortjes wel eens rood van. Maar verder, ik vond de verhalen niet zoveel om het lijf hebben (hoe toepasselijk) of begreep er natuurlijk geen snars van. Als ik het woord literatuur hoorde, had ik daar in die tijd zo mijn gedachten over.
Enfin, ik raak van mijn verhaallijn af. Wat ik hier eigenlijk kwijt wil, is, dat Jan Wolkers mij sinds enige jaren diep ontroert. Op 22 maart jl. zag en beluisterde ik hem in het TV-programma Pauw & Witteman, naar aanleiding van het feit dat hij 50 jaar schrijver is.
Hij las in het programma een door hem op 30 augustus 1944 geschreven gedicht voor, ter nagedachtenis aan zijn ‘op die dag’ overleden broer.

Je bent gewoon maar dood gegaan achter het glas, terwijl de herfst voor de deur stond.
Met deze hand als een inktvlek probeerde ik de zon stil te zetten.
Geen geluid brak meer door van achter de glazen barrière, volière van ijs en chroom, waar je witte hand in zweefde als een meeuw die de kust verlaat.
Als een berijpte boom, zo hangen vanavond mijn betraande ogen in je afscheid.

Stil werd ik er van, een nagenoeg volmaakte woordenstroom; nergens dik aangezet; ontsproten aan de geest van een op dat moment 18-jarige jongeman.

(Schets Jan Wolkers, afkomstig van internet)

Gewoon

2007-04-18T20:19:00.001+02:00

Gewoon even ’n kort fragment van . . . . gewoon ’n zonnige ochtend; gewoon buiten voor het huis; gewoon koffie drinken; gewoon de aanwezigheid van 'n lieveheersbeestje, dat gewoon landt op een gewone hand . . . . .
Ik pak gewoon de camera en leg dit bijzonder gewone moment, gewoon voor eeuwig vast !

(Foto gemaakt, d.d 8 april 2007)

Ring

2007-03-31T23:45:00.000+02:00

In de plaatselijke bibliotheek speelt mij met enige regelmaat de meest gangbare natuurwet parten. Een moment dus, om - in de gepaste stilte van die omgeving - in de meest gerieflijke zit naar m'n jas aan de deurklink te staren. Veel meer is op een toilet niet mogelijk en vanuit zo’n isolement vertoef je al snel in een draaikolk van herinneringen. Mijn gestaar projecteerde er laatst de beelden van één van de mooiste stranden van Griekenland, te weten, Apellabeach op Karpathos; tijdsbepaling, september 2005.

Amper lagen we, zo lui als het maar kan, in het heerlijke warme zand voor ons uit te dromen en daar was ie : “De ring”. Eerst ’n stukje, toen meer; hij leek wel uit het zand omhoog te kruipen om op het juiste moment - en in volle glorie - in ons blikveld te geraken. En dan de kleur - turquoise, overeenkomstig die van het ons omringende water. Als een strandjutter grabbelde ik ‘de vondst’ uit het zand en wentelde hem door mijn hand. De weerkaatsing van zonlicht op de ring bracht mij een visioen : “Het decor van een nachtelijk strand, waar twee schaduwen volledig wegsmolten in een passievolle en onstuimige vrijpartij”. En wellicht dat de ring toen . . . . . . . . Tja, met wiens vinger en hand zou deze ring überhaupt één zijn geweest. Werd hij ‘zomaar’ op een achternamiddag door een saaie verkoopster om de vinger van een verveeld kooplustig – en eeuwig anoniem - persoon geschoven; en maalt deze niet om het verlies ! Of symboliseert de ring toch enig belangrijke verbintenis. Belangrijk voor één persoon, of juist (als zo vaak) voor twee. Uit welk jaar – en welk land - is ie afkomstig en was er vreugde of mogelijk verdriet in het spel. Een bruiloft wellicht of een onoverbrugbare kloof tussen twee religies. Hoe dan ook, geliefden, verbonden door een ring; met het grote verschil dat het ‘ene paar’ de warmte van elke millimeter huid in elkaar verstrengeld voelt en het ‘andere paar’ de vibraties van de liefde over heel grote afstand. De ring is fundamenteel, mijn geschreven relaas conceptueel. Maar ergens op de wereld zie ik op een rommelige zolder in een stoffige lade een blocnootje liggen, waarop vluchtig wat krabbels zijn geschreven; zijnde de definitieve versie. Alleen vertellen de krabbels mij niet, of de mensen van de ring nog in leven zijn. Zo ja, missen ze de ring en hoe leven ze ? Wellicht in een omgeving, waar links en rechts bloemen van de vrede staan; of – totaal anders - leven deze mensen in ’n gebied bedekt met sporen van geweld. Allemaal mogelijk, omdat de wereld is zoals ie is.

Grappig eigenlijk, de wijze waarop gebeurtenissen soms bij je terugkomen en resulteren in wat geschrijf.
In dit geval, na het betalen van het luttele toiletbedrag van 10 cent.

(Foto van de ring gemaakt d.d 31 maart 2007)

Nieuwe wereld

2007-03-13T23:13:00.000+01:00

Recent ontdekte wereld. Man, vrouw, volstrekt transparant (letterlijk) en zonder enige religie en cultuur.
Nagenietend van het minnen weten ze nog niet van het wonder ‘daar’ van binnen. Het laat zich op enig moment duidelijk aanzien en de prachtige vrouw staat (ligt) weldra op het punt de nieuwe mens te baren. Nieuw leven, dat vanaf de intreding in die nieuwe wereld puur en onbezoedeld zal blijven, voor eeuwig.
Hier (be)leeft men, optimaal. Een existentie vrij van externe invloeden. ‘n onvermengde atmosfeer, waar materialisme niet bestaat en waar in de alles omvattende oneindigheid alleen zuivere levensbehoeften aanwezig zijn. Bemoeienis, discriminatie en confronterende situaties zijn hier door de evolutie uitgebannen. Het is een totaal andere wereld waar gevoelens van superioriteit onbestaanbaar zijn; het belang is de ander, dus gaat het allen goed. Een wereld die geen oppositie en geen grenzen kent, maar zich laat aanzien als één harmonieus leefgebied. Het menselijke omhulsel heeft ‘hier’ nooit een en dezelfde kleur. Op basis van het geheel van milieufactoren wisselt die kleur continue; dan is het wit, dan weer bruin, geel of zwart.
Die nieuwe wereld in mijn hoofd is de wereld zonder eenzamen, ontwortelden of vluchtelingen.

(Afbeelding samengesteld uit materiaal afkomstig van internet)

Zien

2007-02-24T20:03:00.000+01:00

Zien onze ogen wat er werkelijk te zien is, of interpreteren de hersens een soort van pseudo-werkelijkheid; alsof we naar rudimentaire vormen kijken, vluchtig geschetst in de decors van dag en nacht. Bij dit uitgangspunt is het denkbaar dat de mens mogelijk over een beperkt gezichtsvermogen beschikt en dat vanuit de evolutie de mens misschien ooit in staat zal zijn dwars door substanties heen te kijken. Dat we zonder technische middelen ‘de kern en oorzaak’ van ziekten zien; dingen en mensen herkennen aan de hand van kleurenspectra en transparanties.
Menig wetenschapper zou hierover opmerken : “Grensverleggende blikken brengen ons verder, verschaffen de mens meer inzicht(en) en leveren almaar méér op”. Discutabel (denk ik dan), want méér of hoger ontwikkeld leidt regelmatig ook tot achteruitgang; of zelfs tot een verstoring van ’n bepaald evenwicht.
Zelf vind ik het absoluut een onzalig idee (vooruitzicht !) om aan de hand van kleurenspectra en transparanties mensen en dingen te moeten herkennen en ‘de wereld om ons heen’ te zien metamorfoseren naar een nieuwe (zogenaamd hoger ontwikkelde) werkelijkheid met al zijn nieuwe verschijningsvormen. Een nieuwe werkelijkheid (gefundeerd op de in een evolutiebad ondergedompelde oude verschijningsvormen) die zich zou kunnen manifesteren als een soort van halo-effect.
Stel, dat de evolutie dit ooit voortbrengt. Dan zullen we de oude verschijningsvormen alleen nog kunnen bewonderen op een DVD-schijfje, met een speciaal daarvoor ontwikkelde conversiebril(wordt-was) en nooit meer in het ‘gewone’ dagelijkse leven. Nooit meer die ongelooflijk mooie beelden, opgeslokt door de evolutie : “De woeste zee, die huizenhoge golven op de rotsen laat beuken of driftig rollende schuimkoppen op het strand smijt; Een intens genietende opa, hand in hand met zijn kleinkind in het decor van een rijk gekleurd voorjaarspark; ‘t invallende duister dat langzaam maar zeker als een zware jas over het bergdorp valt; De ontmoeting van twee warme en vochtige monden, hunkerend naar de apotheose, ’n hartstochtelijke kus onder een fonkelende sterrenhemel; Een vlucht ganzen, bevlogen, wonderschone formatie; Het in de nacht door sneeuw overvallen park, waar ik in de dampende ochtend telkens achterom kijk naar de door mijn schoeisel achtergelaten fraai gevormde kunstwerken; Twee handen op zoek naar elkaar, één glad, één gerimpeld en ‘n roos te midden van; ‘n eerste schuchtere zonnestraal die de laaghangende mist bespeelt en reflecties creëert in het vocht op de rood gekleurde bladeren - onvergetelijke blik op de ouverture van de herfst”.

Evolutie . . . . . . we zien wel !

(De nieuwe werkelijkheid is samengesteld uit materiaal afkomstig van internet, de oude werkelijkheid is gezien en vastgelegd in Griekenland, ergens tussen het eiland Hydra en Tolo, Peloponnesos, d.d 1 september 2006)

Cyclus

2007-02-10T01:14:00.000+01:00

Vandaag was vandaag, opnieuw 86400 seconden die aan de tijdbalk van de eeuwigheid zijn toegevoegd. Triljarden seconden met in chronologische volgorde opgetekende verleden tijd; evolutie, geschiedenis en menselijk vreugd en leed.
Maar was er ooit ’n begin (teller op nul en start) en houdt het ooit ’n keer op ! Een moment dus (‘n seconde) dat de teller ergens op 297.392.531.116.823.718.291.353 triljard seconden blijft steken en dat er plotseling niets meer beweegt en overeind staat, geen huis, mens of bloem; slechts de stilte en één groot gapend zwart gat. Zo’n scenario schat ik in op 0,00000001 procent, terwijl ik aan de mogelijkheid van calamiteiten in grote gebieden een hoger percentage toeken. Catastrofes zijn van alle eeuwen. Ik poneer als voorbeeld (ofwel het vermoeden) dat circa 65 miljoen jaar geleden - als gevolg van een inslag van een meteoriet van enkele kilometers groot - het ecosysteem op aarde werd verstoord, waarbij onder meer de dinosauriërs uitstierven. Wetenschappers bijten nog altijd hun tanden stuk op dergelijke onderwerpen. Zelf geloof ik dat ‘oorzaak en gevolg’ een ‘variabele is’, waarvan voortdurend sterk schommelende waarden de toekomst (rampspoed en geluk) bepalen.
Ik houd het er op dat er nooit een begin van tijd (begin van actie) was en dat het nooit op enig moment ophoudt. Het betreft dus een oneindigheid die ik als onderdeel van het heelal (tijdbalk van de eeuwigheid) beschouw, dat onmeetbaar en onbegrensd is. Wanneer het laatste werkelijk waar is, maakt de mens eveneens deel uit van dit grote wonder. Paradoxaal daarbij is, dat de omtrek van onze hersens duidelijk binnen ons gezichts- en meetveld valt (begrensd is); maar dat de functionaliteit ervan onuitputtelijk lijkt. Onophoudelijk nemen ze indrukken en informatie op, evalueren het verleden en prognosticeren de dag van morgen. Wellicht is deze paradox terug te voeren tot het fenomeen, dat we de hersens als onstoffelijke materie moeten zien; die simpelweg van het ene in het andere lichaam stapt. Mensen spreken dan over het geloof in meerdere levens. Echter, ik geloof dat het een kwestie van doorgeven van ervaringen - en tegelijk het instandhouden van een soort - is.
Waarom ? Er is geen waarom, een cyclus is een cyclus !

(Foto gemaakt in Zoetermeer, dichtbij huis, d.d 8 februari 2007)

Schaduw

2007-01-29T23:34:00.000+01:00

Mens
------

Vanaf je intreding ‘in de hel verlichte ruimte’, werpt schaduw zich ongevraagd op als bondgenoot voor het leven en beschaduwt de contouren van je bestaan.
Op het heetste moment van de dag, biedt jouw schaduw je geen schuilplek; je kunt slechts overleven door – hoe tegenstrijdig ook - bij een ander in de schaduw te gaan staan.
Hij dupliceert als het ware al je bewegingen en projecteert ze als gitzwarte - voortdurend van vorm veranderende - silhouetten op muren en straten; uiteindelijk lossen ze op in de diep duistere verten van het onmeetbare heelal.
De laatste seconde van de dag, het licht in de tunnel dooft; het duister reconstrueert de atmosfeer en hult het schaduwrijk in een waas van geheimzinnigheid.

Natuur
--------

Schaduw regisseert het landschap. De zwart ingekleurde vormen creëren de meest spectaculaire dimensies in de ogen van mens, dier en camera.
Naar het schijnt, hanteert de zon ‘de wolken als een set penselen’ en beschildert het aangezicht van zeeën en meren met een imponerend scala aan donkere vlekken.
In het zinderend hete landschap, zien we de koning der dieren snakken en zoeken naar de koelte onder de verspreide boomgroepen.
De hitte van de dag kleurt de avondlucht boven het serene landschap rood, de nacht valt en schaduwbeelden vervagen; het duister reconstrueert de atmosfeer en hult het schaduwrijk in een waas van geheimzinnigheid.

(Foto gemaakt in Zoetermeer, Noord Aa, d.d. 14 juli 2005)

Stilleven

2007-01-15T23:19:00.000+01:00

Stil en leven. Twee woorden, kort en kernachtig, met elk hun eigen betekenis. Als je de ogen sluit kun je bij beide woorden de meest bijzondere beelden creëren.

Stil is stil, op het moment dat een geliefde niet meer ademt en bij jou de woorden onvindbaar zijn.
Stil wordt stil, nadat de laatste strijders elkaar het zwijgen hebben opgelegd.
Stil blijft stil, ergens op onze ‘nog altijd’ fraaie planeet; een biotoop, gelukkig volstrekt ontoegankelijk voor ‘de soort mens’.
Leven is leven, zodra de billetjes van de pasgeborene zijn getoucheerd.
Leven wordt leven, wanneer zuurstof in de longen van de saxofonist stroomt en de lucht - in zijn bol staande wangen - de prachtigste composities op de wolken ten toon spreidt.
Leven blijft leven, want het beeld van de overleden geliefde is er altijd en overal.

In dit universum beleven we door de eeuwen heen, vele samensmeltingen van ‘stil’ en ‘leven’. En elke samensmelting mondt uit in een soort van wedergeboorte, die telkens ons bestaan beïnvloedt en verandert.

(Foto gemaakt op de Peloponnesos, Ancient Corinth, Apollotempel, d.d. 8 september 2006)

Elfstedentocht komt er aan !

2007-01-08T00:02:00.000+01:00

Nieuwe eeuw, nieuwe kansen, is het eerste wat mij te binnen schiet als ik denk aan het fenomeen ‘Elfstedentocht’. Wanneer de nieuwste editie zal worden gereden is natuurlijk niet te voorspellen, maar dat ie er komt is zeker. Het feit dat de gemiddelde temperatuur in Nederland de afgelopen 50 á 60 jaar is gestegen en dat ‘onze’ eerste winters van deze nieuwe eeuw geen imponerend koudegetal fabriceerden, doet daar niets aan af.
Even terug naar die laatste halve eeuw. In die jaren steeg ‘hier’ weliswaar de gemiddelde temperatuur, maar tegelijk beleefden we in 1963 en 1997 de koudste Elfstedentochten van de 20e eeuw. Op 18 januari 1963, de dag van de 12e elfstedentocht, daalde de temperatuur in Joure tot -21°C. Of dat nog niet genoeg was, diende zich in de loop van de dag een noordoosterstorm aan. Vanaf Franeker was de route compleet ondergesneeuwd, waardoor veel schaatsers volledig van de route raakten of deze überhaupt niet konden vinden. Veel scheuren in het ijs; vreselijke valpartijen. Mensen reden met hun hoofd tegen een brug omdat hun oogleden bevroren waren. Slechts 1% van de deelnemers bereikte de finish. Op donderdag 4 januari 1997 werd de 15e elfstedentocht gereden. De gevoelstemperatuur varieerde van -10 tot -15°C, oplopend tot -18°C tijdens windvlagen met een kracht van 5 tot 6. Ondanks de hevige vorst kende het ijs toch nog zwakke plekken. De brandweer van Sneek sneed met kettingzagen stukken ijs uit de stadsgracht om deze vervolgens ‘met succes’ in wakken van het parcours te leggen. Hobbelig ijs werd met speciale apparatuur geschuurd. 1979 wordt, na die van 1963, als zwaarste elfstedentocht beschouwd. Overigens was 1963 de koudste winter van die eeuw. Sterker nog, in de meetreeks sinds 1706 vinden we slechts één vergelijkbare winter; namelijk die van 1830.
Op de tijdbalk van de eeuwigheid bevinden we ons nu in januari 2007 en in mijn toekomstblik zie ik een ouderwetse Elfstedentocht de Nederlandse huiskamers in worden gestraald. En met ouderwets bedoel ik een ijzingwekkend decor, waarin heroïek en dramatiek de boventoon voeren. Een enthousiaste en (nog) frisse massa, die (begeleid door de vele fotografen) imponerend wegflitst uit het duister van de Zwettehaven. Een paar uren later, daglicht, de zon schildert onnavolgbare kleuren aan de horizon; het schaatsvolk trekt één lange slingerende sliert door het sprookjesachtige sneeuwlandschap. Je hoort de meute kreunen en zuchten. Vallen, opstaan en klúnend over de onbegaanbare stukken van het parcours. Nog 80 kilometer te gaan. Uitvallers gaan huilend, kapot en bebloed van het ijs. De muziek en de dansende menigte laten de bijna-uitvallers ‘toch’ het voor onmogelijk lijkende presteren. Half bevroren ledematen, gebroken schaats en een stempelkaart die verloren gaat. Laatste traject van Dokkum, via Bartlehiem naar Leeuwarden; scheuren in het ijs, dus vallen en opstaan in het donker – alles doet pijn. De ontlading van de vreugde - en tegelijk de ontsteltenis in verband met de tijdsoverschrijding - op de finishlijn van de Bonkevaart.
Nog even geduld . . . . . . . en de historische woorden “t giet oan” galmen, via het achtuurjournaal, door de Nederlandse huiskamers !

(Afbeelding van internet, een in januari 1942 door Marten Toonder getekende strip die zijn dagelijkse avonturen van Heer Bommel en Tom Poes in de krant aanpaste aan de actualiteit van dat moment; de elfstedentocht)

Verstild tijdsbeeld

2007-01-01T23:45:00.000+01:00

Dat is toch mooi. Een door de tijd aangedane foto, waarvan ik het bestaan ‘tot op heden’ niet vermoedde. Op de ietwat onscherpe afbeelding zijn ‘ruim dertig jaar jongere’ uitgaven van mijn echtgenote, een kunstenares met haar model en mijzelf te zien. Dit ergens rond 1972 bevroren tafereel haalt ‘op zichzelf’ geen onuitwisbare herinnering bij mij naar boven, maar de verschillende details brengen wel iets op gang.
Het rood van de jas op de foto zou kunnen overvloeien naar de Indiase goeroe Bhagwan Shree Rajneesh, die vanaf 1970 ‘een nieuw soort mens’ trachtte te creëren; met als basis een samensmelting van oosterse mystiek en westers materialisme. Mijn haardracht, een variant op het begin jaren zestig door de Beatles geïntroduceerde lange haar, was in de zeventiger jaren nog altijd erg populair onder de jongeren. Het ‘keurig in de houding zittende’ model laat een tamelijk brede lach en een door de ogen gesloten gezicht zien. Ze hoopt op een fraai eindresultaat, maar de schets - haar portret - blijft er eeuwig een in wording. Op de plek waar het haar van de kunstenares is afgebeeld, zie je dat het fixeer ‘vooral daar’ de kleuren al in de steek heeft gelaten. Mijn blik blijft lang en geconcentreerd op de afbeelding rusten en graaft zich langzaam maar zeker een weg door de toplaag.
Plotseling zie ik een tweede laag, die een aantal gebeurtenissen ‘uit die jaren’ zomaar op het glinsterende bolwerk van mijn ogen projecteert. Sterk variërende beelden op herhaling. Zo passeert er op 25 november 1975 een feestvierende Surinaamse bevolking, omdat zij vanaf die dag leeft en werkt in een onafhankelijke republiek. Dan komt de ‘laatste act’ van Wim Sonneveld, Nederlands cabaretier, aan bod; de titel vermeldt zijn overlijdensdatum van 8 maart 1974. Plots verschijnt het beeld van een ochtendkrant; de om aandacht schreeuwende voorpagina bericht over de Palestijnse terreurgroep Zwarte September, die op 5 september 1972 - tijdens de 20ste Olympische zomerspelen in München - de Israëlische sportploeg gijzelt. De gijzeling wordt met geweld, op het vliegveld, beëindigd; zeventien doden zijn te betreuren. Ook herhaalt zich het beeld, dat Nederland het ‘op 2 mei 1977’ even zonder zijn twee televisiekanalen moet doen; op het tv-scherm wordt slechts de mededeling getoond, dat als gevolg van een arbeidsconflict de geluidstechnici het werk hebben neergelegd. ´n memorabel sportfragment uit 1978 laat mij Gerrie Knetemann zien, die op de Nürburgring in Duitsland wereldkampioen wielrennen op de weg wordt. Bij de finish staat hij met zijn hoofd leunend op het lijf van Mart Smeets en laat zijn tranen van geluk de vrije loop. Ik beleef ook weer het geboren worden van mijn kinderen; de datums staan in mijn hart gegrift : “24 augustus 1974 en 26 augustus 1977”.
Dan glijdt mijn hand over de oude lichtschakelaar op de foto en verdwijnen de gebeurtenissen (van de tweede laag) één voor één uit het licht van mijn ogen. Het oorspronkelijke tafereel blijft achter, als een verstild tijdsbeeld.

(Foto gemaakt, ergens rond 1972)

Contradictio in terminis

2006-12-13T18:33:00.000+01:00

Op de internetsite van het NRC lees ik een
elektronische krantenkop van 4 december 2006 : “Criminaliteit daalt, geweld neemt toe”.
Heel even neem ik ’n pauze in acht, knijp in mijn arm (om zeker te weten dat ik niet droom) en breng daarna een bakkie troost naar mijn mond.
Ik kijk nogmaals naar het scherm en lees verder : “De criminaliteit is voor het derde achtereenvolgende jaar afgenomen; het aantal geweldsmisdrijven ‘tegen personen’ echter, steeg voor het vierde achtereenvolgende jaar”.
Nu gaat het mij niet om de in het artikel genoemde feiten en cijfers, die zullen best kloppen; maar het is de elektronische krantenkop die mij de wenkbrauwen laat fronsen.
Met geweld verschaf ik mij toegang tot de VanDale en lees dat criminaliteit betekent : “Het begaan van misdaden; en dat een geweldsmisdrijf een misdaad is die gepaard gaat met lichamelijk geweld”.
Maar goed - zolang onderzoekers, analytici en media dit kennelijk niet in de gaten hebben; weet ik hoe ik de criminaliteit nog verder kan laten dalen. Heel simpel : “Niet meer inbreken tijdens het toepassen van lichamelijk geweld”.

(Artikel, gezien en gelezen op internet, www.nrc.nl)

Beeldverhaal een langzaam werkend gif

2006-12-09T00:09:00.000+01:00

Na wat omzwervingen op internet, bevind ik mij plotseling in de wereld van het beeldverhaal.
Al snel beschik ik over zoveel materiaal, dat het uitgeven van een boek ‘met beeldend geschreven teksten’ een kwestie van tijd zou zijn.
Het meest frappante dat ik in al dat materiaal tegen kom is een door de overheid op 19 oktober 1948 opgesteld bericht, met daarin een aan de rijksscholen, gemeentebesturen en besturen van bijzondere scholen gericht voorschrift; de verspreiding van beeldverhalen tegen te gaan. De achterliggende gedachte hierbij was, dat het vaak krachtdadige optreden van diverse striphelden de misdadigheid zou bevorderen en leesluiheid zou veroorzaken. Er verschenen rond die tijd artikelen in de pers waarin het mogelijke verband tussen bepaalde stripboeken en het misdadige gedrag van een steeds groter deel van de jeugd werd weergegeven. In dezelfde periode werden bij de openbare bibliotheken geen beeldverhalen meer uitgeleend en kregen kinderen van hun ouders en van pedagogen het verbod opgelegd, beeldverhalen te lezen. Waarschijnlijk was juist de tegenwerking van de overheid, pers en ouders de reden, dat in de periode 1950–1960 het beeldverhaal ongekend populair was. De katholieke kerk mengde zich in die jaren ook in de discussie; of er wel of niet sprake zou zijn van een langzaam werkend gif. Het ‘Lectuur Repertorium’ - een uitgave van het Algemeen Secretariaat voor Katholieke Boekerijen uit 1953, waarin vele boekuitgaven vanaf de jaren dertig worden beschreven - noemt de beeldverhalen van Dick Bos een serie ‘die alleen maar grove sensatie bevat´ en die ´minderwaardig is in literair, wetenschappelijk of vakkundig opzicht´. Uitgeverij Ten Hagen, die feitelijk het succes van het beeldverhaal inluidde met de Dick Bos-serie, stond werkelijk machteloos in deze discussie. Ten Hagen probeerde het tij te keren met een informatiekaartje, ter grootte van een Dick Bos-boekje, met als titel : "De Dick Bos-serie, een goede uitzondering !" Hierop stond geschreven : "Wij zijn van mening, dat de Dick Bos-serie tot de weinige onschadelijke beeldverhalen behoort; en wel, omdat Dick Bos met de politie samenwerkt en de misdadigers aan hen uitlevert. Dick Bos doodt nimmer, doch maakt tegenstanders slechts onschadelijk door ´Jiu Jitsu grepen´ of een schot in de hand. Een moord wordt in deze serie bijna nooit uitgebeeld en zinneprikkelende plaatjes komen in deze serie niet voor".

Hieronder de tekst van de brief van de Nederlandse minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, Dr. F.J.Th.Rutten.
Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen
Betreffende : z.g. beeldroman

Aan de Directeuren van de Rijksscholen, de gemeentebesturen, de besturen van dan Rijkswege gesubsidieerde Nijverheidsscholen en de besturen van bijzondere scholen voor uitgebreid lager onderwijs.
's Gravenhage, 19 October 1948

Het is mij bekend, dat een deel van de Nederlandse schooljeugd veelvuldig z.g. beeldromans leest. Deze boekjes, die een samenhangende reeks tekeningen met een begeleidende tekst bevatten, zijn over het algemeen van een sensationeel gehalte zonder enige andere waarde.
Het is niet mogelijk tegen de drukkers, uitgevers of verspreiders van deze romans strafrechtelijk op te treden, terwijl evenmin iets kan worden bereikt door geen papier beschikbaar te stellen, aangezien het voor deze uitgaven benodigde papier op de vrije markt verkrijgbaar is. Hoewel ik er van overtuigd ben, dat op de meeste scholen het lezen van deze boekjes zo veel mogelijk wordt tegengegaan, zal ik het toch op prijs stellen, indien gij het personeel Uwer scholen er, wellicht ten overvloede, op wilt wijzen, dat het gewenst is toe te zien dat de leerlingen de beeldromans niet in de school brengen of onder hun makkers verspreiden. Waar de omstandigheden dit wenselijk maken, waren de leerlingen er te wijzen op het zeer oppervlakkige karakter van deze lectuur en op de talrijke boeken, die hun belangstelling meer waard zijn.

De Minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen
Was getekend : Dr. F.J.Th.Rutten

Tenslotte . . . . naar het schijnt is ‘het door de overheid in 1948 uitgevaardigd bericht’ tot op heden niet ingetrokken.

(Afbeelding samengesteld uit materiaal afkomstig van internet)

Man en paard

2006-11-25T00:04:00.000+01:00

Wie van dieren houdt, heeft misschien jl. woensdag 22 november 2006 op de partij voor de dieren gestemd. Wie dat heeft gedaan, heeft samen met deze partij (met twee zetels ‘in de kamer’ gekomen) geschiedenis geschreven. Het plaatst Nederland in een bijzonder daglicht. Voorzover ik goed ben geïnformeerd, doet dit fenomeen zich namelijk nergens anders voor in de (politieke) wereld.
Ik bedacht deze vertelling, toen ik gisteren rond het middaguur een ‘man met zijn paard’ het Scheveningse strand zag betreden. Het werd genieten van een samenspel in de meest ideale mise-en-scène die je je maar kunt voorstellen; 'een', waar nagenoeg geen mensenhand aan te pas komt. Heerlijk, om bij het aanschouwen van een dergelijk schouwspel, de rust – en tegelijk de kracht die er van uitgaat – bij je binnen te laten komen. De extra dimensie erbij was, dat de kracht van de novemberzon de strandbezoekers op een weldadige lentedag trakteerde.
Prachtig, om mens en dier op deze wijze met elkaar bezig te zien. Maar we zien het helaas te weinig; het zou ‘de norm’ tussen mens en dier moeten zijn. Wellicht dat dit ‘ingelijst tafereel’, symbolisch, de deur wijder open zal zetten naar een ‘dagelijks’ beschaafde omgang tussen mens en dier.

(Foto gemaakt op Scheveningen-strand, d.d. 24 november 2006)

Hulpverlening

2006-11-20T03:31:00.000+01:00

12.30 uur. Ik geniet intens van een bruine boterham met kaas en luister ondertussen naar de radio. Een ‘professionele’ stem probeert iets zinnigs de ether in te gooien over het fenomeen ‘scheiding’. Niets menselijks is mij vreemd, dus ben ik niet direct gespitst op wat er wordt gezegd. Tot het moment dat ik het woord ‘scheidingshuwelijken’ door mijn hoofd hoor echoën. Ja, je leest het goed, scheidingshuwelijken ! De professionele stem (de hulpverlener) legt uit, dat dit huwelijken zijn met een verhoogd scheidingsrisico. (Het is toch prettig om in je leven, de toekomstige lullige gebeurtenissen zoveel mogelijk in kaart te brengen). Echtparen, die zich aangetrokken voelen tot deze categorie huwelijken, moeten hun kinderen zoveel mogelijk met het idee van scheiden opvoeden(ze trainen, als het ware !). Een band - zodanig - met ze opbouwen, opdat kinderen ‘als het moment daar is’ de perikelen rondom de scheiding beter kunnen ‘hendelen’.

Ik ben razend nieuwsgierig naar de volgende uitzending, die gaat over ‘Niet-scheidingshuwelijken’.

(Fotocompositie gemaakt van twee afbeeldingen op Internet)

Kwartet

2006-11-16T21:10:00.000+01:00

Droom
--------

Fenomeen van de nacht,
abstract en ongrijpbaar.
Niemand begrijpt de macht,
van zien en onaantastbaar.

Onaantastbaar
-----------------

Mogelijk beschikt de mens over verborgen krachten, die pas worden geactiveerd als we overgaan naar een volgende dimensie.
Ondanks mijn nieuwsgierigheid naar dat moment, blijf ik ‘hier’ toch nog maar even wachten.

Wachten
----------

Wachten doen we heel wat jaren, maanden en uren van ons leven.
’t geeft een mens extra tijd om te denken.

Denken
---------

Denken aan morgen is verspilling van nu !

(Foto’s gemaakt in Westerpark, Zoetermeer, d.d. 8 nov. en 25 dec.2005)

Filosoferen over gevoel

2006-11-06T22:24:00.000+01:00

Mijn ogen bleven onlangs hangen op de bewering : “Een mens kan zich pas werkelijk gelukkig voelen, als dat geluk vanuit de mens zelf komt en niet afhankelijk is van – ofwel gevoed wordt door – externe factoren”. Er wordt verder aan toegevoegd, dat de mens in staat moet zijn hiervoor vaardigheden te ontwikkelen.

Ik kan hier niet echt handen en voeten aan geven, maar vraag mij wel af of dergelijke vaardigheden kunnen ontstaan; bijvoorbeeld uit een toestand waarin de gezonde mens is afgesloten van beeld(licht), geluid, aanraking en geur; een situatie dus, dat ‘n mens volstrekt op zichzelf is aangewezen. Ik heb grote twijfels. Waarom ? Omdat de mens over zintuigen beschikt. En zintuigen hebben nu eenmaal de eigenschap onophoudelijk de omgeving van de mens af te tasten, op zoek naar prikkels(omgevingsfactoren) die vervolgens in gewaarwordingen worden omgezet. Het lijkt mij dus, dat er zonder die prikkels geen belevingswereld mogelijk is; ofwel, een mens is dan niet in staat te interpreteren - laat staan - enig (geluks)gevoel te genereren. Fnuikend daarbij is, dat er geen stof tot denken wordt aangevoerd; waardoor slechts een statische dialoog met jezelf mogelijk is.

Kortom, via prikkels openbaart zich het gevoel, het denken, de gemoedstoestand en uiteindelijk het gedrag van de mens. Vanuit dat gedrag zou je kunnen stellen dat het heelal - en haar miljoenen omgevingsfactoren - volmaakt en tegelijk onvolmaakt is. Het is het geheel van goed en kwaad en dat maakt het leven hier op aarde (en daarbuiten) ongelooflijk mooi, dramatisch en tegelijk razend interessant.

Overigens vraag ik mij af, hoe dit gefilosofeer zich verhoudt tot mensen die ‘werkelijk zowel doof, stom en blind zijn’. Beelden en geluiden zijn voor hen onbestaand; hun beleving en gevoel kunnen ze slechts ontlenen aan het donker, aanrakingen, geur en de stilte. Welk een belevingswereld levert dit op ? Voelen zij zich opgesloten in een oneindig groot zwart vacuüm, een grenzeloze, eindeloze leegte waar niets hen bereikt en zijzelf niets bereiken.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, wandeling Mesohori-Lefkos, d.d. 23 Sept 2006)

Oude foto

2006-10-30T16:50:00.000+01:00

Ik heb wat met heel oude foto's. Het
liefst ‘die’ waar de verhalen vanaf druipen, ofwel, die iets te zeggen hebben over het leven. Nog niet zo lang geleden zag ik in het busstation van Nafplion (Peloponnesos, Griekenland) ‘deze foto hier’ hangen. De voorstelling herbergt ’n karakteristieke tijdssfeer, die als een sluier over me heen valt. Het vertelt me iets over noeste werkers, zo’n dikke vijftig jaar geleden. Voor elke bus zie je twee mannen, koppels; bestaand uit chauffeur en controleur. De op de foto afgebeelde mensen, zullen welhaast zeker de dag na de fotosessie ‘gewoon’ aan het werk zijn gegaan. Nou, ‘gewoon’; de omstandigheden waren niet bepaald optimaal in die tijd. Geen noemenswaardig comfort in de bus, slechte - veelal onverharde - wegen, lange afstanden en de niet aflatende hitte van de Griekse zon.
Maar anno 2006 is alles, plotseling, aangenaam en mooi op deze foto. De voorstelling ademt behalve simpelheid, ook ’n zekere stoerheid uit. Doch vooral de rust van die tijd straalt van het zwartwit-plaatje af; over een samenleving, ooit (verantwoord) draaiend in een (nog) te hanteren versnelling. Jaar na jaar wint de foto aan kracht. Ik zou hem willen conserveren voor het nageslacht, gelijk een monument. Waarom ? Misschien, omdat we er bepaalde ‘in de afgelopen decennia verloren gegane’ waarden uit terug kunnen halen. In elk geval waarden, die de dagen van het huidige bestaan een aangenamer tintje zullen geven.

(Foto van ’foto-busstation’ gemaakt in Nafplion (Peloponnesos, Griekenland), d.d. 4 september 2006)

Bevliegingen

2006-10-18T23:24:00.000+02:00

Ik zit weer in die imposante stalen vogel, ditmaal de Boeiing 737-300. Ter leering ende vermaeck neem ik bij de start het inflight magazine van Transavia, Wings, ter hand en laat mij - aan de hand van gevleugelde woorden en fraai gekleurde foto’s – op de wind meevoeren naar bijzondere bestemmingen.
Op internet las ik overigens dat Wings, maandelijks, door ongeveer 850.000 mensen wordt gelezen. Niet vreemd dus, dat het aantal vliegbewegingen naar ‘niet-alledaagse’ bestemmingen toeneemt. Opmerkelijk daarbij is, dat men ook kiest voor actieve en zelfs risicovolle uitstapjes. Bungy-jumpers, die bijvoorbeeld graag jojo’en boven de in de Everglades rondspartelende krokodillen. Ieder z’n meug, maar mij zullen ze boven geen enkel exotisch wateroppervlak zien bungelen om allerlei geniepig kijkend beestenspul de kans te geven mijn 58 jaar jonge onderdelen op flexibiliteit te testen. Een hoogte van 10.000 voet vind ik spannend genoeg en plaatst mij bovendien op het balkon van het universum, waar ik altijd in alle bescheidenheid geniet van die wonderlijk ‘stille wereld’ boven de wolken. En ach, de zogenaamd ‘onregelmatig wervelende bewegingen in de atmosfeer’ laten mij ook af en toe jumpen. Alleen hoef ik daarvoor mijn enkels niet vast te laten binden en kan ik rustig in mijn stoel blijven zitten om de zoektocht in Wings naar ‘aansprekende’ bestemmingen te vervolgen. Tussen twee bestemmingen in, ontvang ik een SMS van mijn zoon die verhaalt over de plotselinge dood van krokodillenjager Steve Irwin, de nationale held van Australië. Naar het schijnt werd de 44-jarige Irwin, bij het duiken, door een pijlstaartrog in de borst gestoken.

Vanuit Sydney werd op jl. 12 september door een vriend van Irwin, Micheal Hornby
(tevens directeur van een natuurbeschermingsorganisatie), gemeld - dat mogelijk ‘fans' van de Australische krokodillenjager al tien pijlstaartroggen zouden hebben gedood uit wraak voor de dood van hun idool. Waar, of niet waar ! Het toeval wil - dat er, sinds de dood van de populaire Steve, pijlstaartroggen met afgesneden staarten zijn gevonden op de stranden van noordoost Queensland; de staat waar Irwin woonde en een dierentuin had.

Dit alles goed beschouwd, schat ik in dat het aantal avontuurlijke vliegbestemmingen voorlopig zal toenemen en dat ter hoogte van noordoost Queensland de pijlstaartroggen het nog wel even erg moeilijk zullen hebben.

(Foto gemaakt in Oosterheem, Zoetermeer , d.d. 16 juli 2005)

Innocence

2006-09-14T23:52:00.000+02:00

Ik zag onlangs een bijzondere film op de televisie.
Een ongeveer zeventigjarige gehuwde vrouw ontmoet een vroegere vriend, de enig echte – destijds onbereikbaar lijkende - liefde in haar leven.

De echtgenoot heeft een probleem met haar nog altijd grote behoefte aan speelsheid en verlangen te worden aangeraakt. De vriend, die ze weer regelmatig ziet, staat hier geheel voor open en er ontvouwt zich een prachtig en ontroerend schouwspel.
Mooi, hoe - in het leven van ouderen - het intiem samen zijn tot een geweldige volwassenheid kan groeien, van een totaal andere dimensie; ogen die neerdalen op geheel andere plekken dan in de jonge onstuimige jaren van weleer.

(Foto gemaakt in het Westerpark, Zoetermeer , d.d. 12 december 2005)

Geur, herinnering

2006-08-20T17:04:00.000+02:00

In het boek ‘Het kleine meisje van meneer Linh’ van Philippe Claudel zijn de woorden zo knap en indringend samengesmolten (wat kan taal toch mooi en boeiend zijn), dat ik al halverwege de eerste bladzijde transformeer en participeer in het verhaal. Niet als één van de hoofdpersonen, maar als de schaduw van de hoofdpersoon meneer Linh. Wat mijn ogen met de snelheid van het licht lezen en doorgeven aan mijn hersens, wordt onmiddellijk omgezet in echt zien, horen, voelen en ruiken. In zijn kielzog bespeur ik eveneens het abces ‘genaamd oorlog’, dat met het continue uitbraken van zijn walgelijke inhoud het afschuwelijke feit benadrukt dat het eens zo vredige wereldje van meneer Linh niet meer bestaat. De paradijselijke herinneringen blijven weliswaar, maar worden bij tijd en wijle weggedrukt door angst, verdriet en de verwarrende mengeling van het verleden en heden. Het verleden zal nooit meer uit meneer Linh verdwijnen en het effect ervan maakt het opbouwen van een nieuw bestaan wellicht onmogelijk. Ontroerend is de koestering van het 3 maanden jonge meisje Sang diû (zachte ochtend), ogenschijnlijk het kleinkind van meneer Linh; en een als ‘n levenselixer werkende zeer bijzondere vriendschap. Twee mannen die elkaar volledig aanvoelen en begrijpen, zonder dat het gesproken woord van ieders taal wordt verstaan. Zo af en toe snakt meneer Linh naar adem als ’n bepaalde geur zijn pad kruist. Ik blijf tot de laatste bladzijde de schaduw van meneer Linh.

(Foto gemaakt in eigen tuin, Zoetermeer, d.d. 27 juni 2005)

De foto maakt woorden overbodig

2006-08-10T00:03:00.000+02:00

Gaan we terug naar het moment, dat de eerste succesvolle poging tot het maken van een foto een feit werd; dan komen we uit in het jaar 1826. Vanuit zijn kamer te Saint-Loup-sur-Varennes in de buurt van Chalon-sur-Saône, maakte Joseph Nicéphore Niépce (7 maart 1765 – 5 juli 1833) een foto van een stadsgezicht (de belichtingstijd om deze foto te maken bedroeg maar liefst 8 uur). ’t was het begin van iets magisch, niet meer weg te denken uit de wereld van 2006. Als ik ’n moment de deuren van het achter mij liggende deel van mijn leven open, ben ik mij opnieuw bewust van die ongelooflijke uitvinding. Talloze op fotopapier gefixeerde levensfragmenten liggen ‘als relikwieën’ opgeborgen in vele fotoalbums. Vandaag de dag is het toverwoord ‘digitaal’ en kunnen we, naast de ‘papieren fotoalbums’, op het scherm van de PC (of van de televisie) genieten van diavoorstellingen in jpg-formaat. Wereldwijd bestaan er wellicht miljoenen analoge en digitale fotoarchieven over alle mogelijke privé en historische gebeurtenissen. Het geschreven woord is prachtig, je kunt er je fantasie op los laten en je eigen beelden creëren. Maar een foto is concreet, vertelt ’n hoofdstuk - of soms zelfs ‘n compleet verhaal - zonder woorden. Vaak kan ’n foto (waarop ‘n bepaald fragment is afgebeeld) naderhand een heel bijzondere betekenis krijgen. Fascinerend is daarom de foto waarop John F.Kennedy te zien is, rond rijdend in Dallas op 22 november 1963; slechts enkele seconden verwijderd van de hem fataal geworden moordaanslag. Wat ik indertijd las over deze historische gebeurtenis, maakte - bij mij - minder indruk dan het verhaal weergegeven in foto’s. Tot ongeveer vijftien jaar geleden had ik sowieso weinig met ‘puur sang’ leesboeken. Er stonden namelijk geen plaatjes in en dat beviel mij allerminst. Ik ben nogal visueel ingesteld en wil ‘alles om mij heen’ graag in beelden vangen. Bevroren fragmenten vertellen over de vreugde, het verdriet en al het andere bijzondere om ons heen. Een foto is vaak indrukwekkender dan bewegende beelden, als ware het een ‘stilleven’. Je hebt de tijd om alle details – die tezamen ’n gebeurtenis vormen - in je op te nemen, tekst is daarbij overbodig (uiteraard doen gemanipuleerde foto’s hier niet mee). Het gaat over oorspronkelijke details op een foto, die je wellicht op het moment van de gebeurtenis zelf niet zag; dat is het meest wonderlijke van dit fenomeen. Fotografie is kunst en tegelijk ’n prachtig middel om andere kunst voor alle mensen in de wereld zichtbaar te maken, getuige de foto van een intiem menselijk samenzijn; beeldend en treffend gecreëerd door de Nederlandse kunstenaar Cornelis Zitman.

(Foto J.N.Niépce en foto J.F.Kennedy afkomstig van internet. Foto intieme beeltenis C.Zitman, gemaakt op 8 aug.2006 in museum Beelden aan zee te Scheveningen)

Zeemeeuw en bungy jumpen

2006-07-29T02:23:00.000+02:00

Zeemeeuw, die ons mensen voortdurend beobacht; dus ook op de pier van Scheveningen waar de mens zonodig moet laten zien hoe elastisch hij/zij de Noordzee toucheert. Ik dacht even, die zeemeeuw zal wel denken . . . . maar ja; over welke dimensie of welk vermogen beschikt zo'n beest eigenlijk om überhaupt iets te kunnen vinden van – of te voelen bij - wat wij mensen aan capriolen uithalen ! We zullen het nooit weten, de blik van het gevogelte tendeert naar neutraal; of . . . . .

(Foto gemaakt in Scheveningen, d.d. 24 juli 2006)

Drieluik

2006-07-21T01:08:00.000+02:00

Geen titel
------------

Moet een tekst zodanig worden geschreven, opdat de werkelijke betekenis ervan in één keer in het hoofd van de lezer zit ? Of juist niet en stel je een tekst zo samen, teneinde de lezer op ontdekkingsreis te sturen door een aantal lagen en een brij van letters en leestekens; naar het middelpunt der aarde ! Politici hanteren een bedenkelijke variant hierop, de zogenaamde ‘escapevariant’; ofwel, ‘achteraf’ voor velerlei uitleg vatbaar. Zelf probeer ik die ontdekkingsreis op een manier te beschrijven, met het doel de lezer bij het ‘absorberen van de tekst’, het gevoel te geven te worden aangesproken of – beter nog - te worden uitgedaagd. Een verhaal, mijmering of gedachte is tenslotte altijd het ‘begin van’ en nooit ‘een afgerond geheel’. De bijdrage van de lezer moet ook niet worden beschouwd als kritiek, maar als een vervolg – en/of nuance - op wat er geschreven is. Alleen dan stimuleert het tot continue met elkaar denken, praten en er hopelijk samen goed uitkomen. Oké, de tekst ligt nu achter mij; maar voor mij, de zich eeuwig manifesterende onzekerheid over de titel boven het geschreven stukje tekst !

(On)Zekerheid
------------------

We zijn allemaal ‘mens van een dag’ en dat is – hoe je het ook bekijkt - leven in onzekerheid. Stel dat je te horen krijgt ongeneeslijk ziek te zijn, dan zullen de eerste twee letters van de titel van dit stukje tekst met zekerheid wegvallen. Echter, gelet op het feit dat de bij voortduring door de mens gestelde vraag : “Wat is nu eigenlijk dood en waar brengt het mijn werkelijke ‘ik’ naar toe”, vooralsnog onbeantwoord blijft; komen ze bij ‘die vraagstelling’ (on)dubbelzinnig terug.

To be or not to be
----------------------

Mijn lijf bevindt zich weer eens in zo’n weldadig dromerige toestand, waar ik graag in zou willen blijven hangen. Een zwoele zomeravond, buiten donker, ontelbare sterren en ik bevind mij er ergens tussen in. De uit de huiskamer wegsluipende muziek klinkt bijna volmaakt in het duister en vermengt zich met de wolk waarop ik zweef. Geen lichaam, maar toch ‘er zijn’ en ‘beleving’. Is dit te vergelijken met ‘dood’, ofwel, de onzichtbare fase. Als dat zo is - en iemand zou mij vragen of ik hier op aarde nog wat te wensen heb - hoef ik nergens meer over na te denken. Plotseling wordt dit wonderlijke ‘uittreden’ afgebroken; een regendruppel valt in mijn half gevulde wijnglas en tegelijk tuimel ik van mijn wolk, terug in mijn lichaam. In feite is het ‘er zijn’ in elke vorm wonderbaarlijk; soms even in, soms even buiten jezelf !

(Foto’s gemaakt in Zoetermeer, omgeving Noord Aa, op 4 Juli 2006 en Karpathos, Kyra Panagia, Juni 2006)

Reflectie

2006-07-12T23:52:00.000+02:00

Elke beleving – bij wat je ook doet of laat - valt of staat met die talloze ervaringen in de rugzak van je leven. Het overkwam mij recentelijk, bij het lezen van een ontroerende passage in het indrukwekkende boek ‘De Voorlezer van Bernhard Schlink’.
De laatste alinea ervan echode na en bracht mij terug naar de tijd met mijn dochter Monique; de reflectie : “Vaak, lang, ongewild – nooit voldoende kracht - afscheid nemen en wat het als vader zijnde met je doet; die laatste keer . . . verlost . . . van het afscheid nemen”. Hier volgt de betreffende passage uit dit zeer bijzondere boek :

“ . . . . . Toen Julia vijf was zijn we gescheiden. We konden allebei niet meer en zijn zonder bitterheid uit elkaar gegaan en loyaal met elkaar verbonden gebleven. Het heeft me dwarsgezeten dat we Julia niet de geborgenheid konden geven waar ze onmiskenbaar behoefte aan had. Als Gertrud en ik vertrouwd en met genegenheid met elkaar omgingen, voelde Julia zich daarbij als een vis in het water. Ze was in haar element. Als ze voelde dat er spanningen waren tussen ons, dan liep ze van de een naar de ander en verzekerde ons dat we lief waren en dat ze ons lief vond. Ze begreep heel lang niet wat scheiding betekende en wilde, als ik op bezoek kwam, dat ik bleef, en als ze bij mij op bezoek kwam, dat Gertrud meekwam. Als ik wegging en zij uit het raam keek en ik onder haar verdrietige blik in mijn auto stapte, brak dat mijn hart . . . . . ”

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, Vronthibeach, Mei-Juni 2006)

Geluk

2006-07-07T17:27:00.000+02:00

Het is er ‘nu’ stil en verlaten. De beleving bestaat uit een aangenaam zacht briesje en de stralen van de zon, die het gras, de bomen en de oude boerderij op een dromerige wijze bespelen. Ik laat mij meevoeren in dit fraaie schouwspel en plotseling zie ik – door de soms felle lichtschijnsels heen – een vrouw, van middelbare leeftijd, op een schommel. Ze lacht breeduit omdat bij elke beweging de schommel ritmisch piept (er zit nog veel van het kind in haar). Kersverse beelden en geluiden en toch van ongeveer 40 jaar geleden. De vrouw op de schommel is mijn moeder. In die jaren (rond 1966) fietsten we regelmatig in de Haagse en Leidse regio en streken onderweg vaak neer op deze plek langs de Vliet tussen Leiden en Leidschendam. ‘De Boer’ noemden we het al snel; vanwege de landelijke omgeving (dat is gelukkig nog zo) en daarbij het feit dat de uitsmijters op je bord van de daar rondlopende kippen kwamen. Mijn moeder genoot van dit ‘homemade product’ en zo af en toe ook van de andere geraffineerde hapjes zoals ‘n broodje bal of kroket. Op het moment dat ik verder (terug) wil kijken en horen (net als in een droom), zakt de zon weg achter de horizon. De schommel lost op in het niets en neemt zijn gepiep met zich mee. De lach van mijn moeder blijft als een scherpe dia voor me staan.

(Kleurenopname van Juli 2006; de zwart-wit-foto’s dateren uit 1966 )

Verloochening en schoonheid

2006-06-29T03:19:00.000+02:00

Gek hè, we zijn allemaal op de enig mogelijke en unieke manier aan dit leven begonnen; we hebben allen vredig rondgezwommen in die - van buitenaf onzichtbare - wondermooie omgeving, genaamd ‘moederschoot’.
Maar zodra wij mensen eenmaal ‘naar buiten treden’ en zelfstandig kunnen eten, lopen en denken; verloochenen we het gezamenlijke en spontane kinderspel; splitsen we ons op in verschillende groepen en richtingen; bekritiseren we elkaar in niet mis te verstane bewoordingen en worden daarbij soms zo agressief, dat we ‘ons eigen soort mens’ letterlijk en figuurlijk de hersens inslaan. Terwijl . . . . ach laat maar . . . . . gelukkig is al sinds heel lange tijd alles in mij gericht op het waarnemen van wat zich onder het oppervlak afspeelt. Daar vind je namelijk de echte schoonheid, de enig werkelijke pracht en betekenis van het leven.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, Apellabeach, Mei-Juni 2006)

Straatnieuws

2006-05-03T02:18:00.000+02:00

Lange poten te DenHaag, ontmoeting op een groen bankje. Man en vrouw, naar mijn inschatting ’n goed ingewerkt koppel. De tegenpartij, een gewichtige solist; ofwel angst voor elke weegschaal. Met z’n drietjes absorberen ze de lentezon. De bebrilde man in het rode jack kijkt over zijn linker schouder en lanceert een vragende blik richting kolos. Wil hij weten wat er op de badge van de reus z’n blauwe jack staat ! Mogelijk vraagt hij zich ook af hoe groot de overlevingskansen zijn, van ‘s-mans ‘bed en mogelijke partner’. Er wordt geen woord gewisseld, er is slechts sprake van lichaamstaal; ’n klein uitgevoerde pantomime. De bebrilde man in het rode jack kan niet vermoeden dat de ‘sumoworstelaar’ geniet van zijn aandacht, aangezien deze in een haast bewegingloze toestand in de bank hangt. Maar het grote lijf ademt, ‘t krimpt en zet uit met een trage maar vaste regelmaat. Sumo voelt en taxeert alles om zich heen, ook de dame in het paarse jack; die aan dit tripartite-overleg niet mee wenst te doen en strak voor zich uit kijkt. Stoïcijns zet hij zijn genieting van dit kostbare voorjaarsmoment voort, zo lang als het duurt. Als hij even later op zijn vaste stek voor het centraal station is teruggekeerd en het ‘stel van het Lange poten bankje’ plotseling voor hem staat, groet hij glimlachend de bebrilde man in het rode jack en voor de rest kijkt hij strak voor zich uit !

(Foto gemaakt in DenHaag, Lange Poten, 6 april 2006)

Dansend door het leven

2006-04-11T20:55:00.000+02:00

Kennismaking
----------------

Het beeld van een geoliede machine, dat mooie en gecontroleerde bewegingen laat zien, zou de metafoor kunnen zijn voor één van de meest uitbundige en tegelijk ingehouden uitingsvormen die de mens sinds oudsher beoefent : “De dans”. Sinds mijn partner en ik in het voorjaar van 2004 - in Griekenland - ’n echtelijk stel dansfanaten hebben leren kennen, mogen we met enige regelmaat genieten van gracieus uitgevoerde Griekse dansbewegingen. De eerste ontmoetingen, tussen de hoofdrolspelers in dit verhaal, stammen uit de tijd van de Jan Campert Mulo te Den Haag. Op een schoolreisje trokken zij al de stoute schoenen aan om de eerste dansbeginselen onder de knie te krijgen. Tussen toen(1957) en nu (2006) liggen ontelbare danspassen, die – door de jaren heen - tot één vloeiend geheel zijn gewalst. Momenteel is het paar woonachtig in een gemeente waar, volgens de overlevering, de eerste menselijke activiteiten (wellicht ook het dansen) plaatsvonden in het jaar 838 n.C. Voor de puzzelaars : “In deze gemeente staat een hotel dat in de hele wereld naamsbekendheid geniet”. Het gaat dit danspaar overigens vooral om ‘volkeren en landen’. In bont gekleurde kleding swingen ze onstuimig over vele grenzen en maken daarbij kennis met menig muzikale cultuur. Het brede scala aan nationale en internationale dansen werd zelfs gezien, gewaardeerd en belicht in het land van de rijzende zon(1992). Dansen is tevens een vorm van vertellen en ‘je uitdrukken’. In het buitenland doen ze dat vooral op Karpathos, Griekenland, waar beide al zoveel eilandbewoners kennen; dat het toerist zijn er helemaal af is. Hij, de serieuzere van de twee, de perfectionist, die niet echt zichtbaar - maar wel enorm - geniet. Zij, heel klein van stuk, groot in het onbedaarlijk uitdragen van plezier. Ze kan, luisterend in de huiskamer naar haar geliefde Griekse muziek, plotseling opveren en het in beweging gekomen lijf van onder tot boven laten stralen. Haar expressie - en daarbij ’n stukje van hun levensverhaal kennend - veroorzaakt bij mij en mijn partner een zekere ontroering. Om even bij stil te staan (terwijl zij uitbundig door de huiskamer wervelt).

Griekenland, Karpathos
--------------------------

Heerlijk vinden beide het om op Karpathos als eerste toeristen van het zomerseizoen te worden verwelkomd. Een leuke traditie daarbij is, dat je op het vliegveld wordt getrakteerd op een anjer, baklava en ouzo. In hun vertrouwde appartement, in Pigadia, staat de fiets - na maanden van rust - te trappelen van ongeduld om de vaste trotse berijder, als vanouds, naar de winkels te laten snellen. Overdag zijn de imposante bergen, de van vroeger geconserveerde dorpen en de idyllische stranden, het decor waar wordt genoten van alle bijzondere aspecten van dit eiland. De avonden worden bij voorkeur gevuld met muziek, wijn en dans in taverne Pelagos of café Pantheon. Soms lijkt er aan zo’n avond geen eind te komen en gebeurt het dat ze - op weg door de nacht, verlangend naar hun bed - extra worden vergast op ‘uit de verte’ aanzwellende, weemoedige klanken van de lyra, de laouto en prachtig gezang. Zomaar een ‘late-night’ ontmoeting met de hen bekende muzikanten Michaelis de postbode en Phillipo de architect. Na enige tijd, onvermijdelijk, vervolgt het tweetal de weg naar hun appartement. De laatste dromerige klanken ebben weg in de nacht en achter het danspaar vervagen de lichtjes van Pigadia’s haven. Deze intieme finale zorgt voor nog wat laatste kippenvel en brengt hen de ingrediënten voor een nachtrust in hogere sferen.
Zwervend en zwierend over het eiland wordt steevast, begin juni, een 3-daags logement betrokken in Mesochori; een lieflijk en pittoresk dorp, alwaar naar goede Griekse gewoonte, met veel zoetigheden, eten en drinken van het kinderdansfestival wordt genoten. In het logement zelf genieten beide ook. Van attributen die bij de minste aanraking uit elkaar - of op de grond - vallen, van een ligbad dat zich vrijelijk door de kamer beweegt en van een gootsteenafvoer dat het water de vrije loop laat. Het leuke is, dat juist zo’n Grieks charmeoffensief hen het gevoel geeft ‘elk jaar thuis te komen’. Bij dat thuisgevoel hoort ook ’n paar weekjes familie. Het dansen staat dan gedurende die periode op een wat lager pitje. Samen met de kleinkinderen wordt genoten van lange warme dagen, waarin zandkastelen bouwen, visjes vangen en pannenkoeken bakken een hoge prioriteit kennen. Door dit intense samenzijn, vliegt de tijd; als ook de familie weer - in de hogere luchtlagen – terug naar Holland.
Het hernieuwde samenzijn prikkelt dan wederom hun dansgenen. Maar voordat de beentjes weer van de vloer gaan, wil zij - de ondeugendste van de twee – eerst altijd proeven van één van de geneugten van het leven; waarvan ‘n bekend Nederlands weekblad heeft geschreven dat je dit paradijselijke gevoel, gelardeerd met een vleugje pikant, minimaal eens in je leven ervaren moet hebben. Hij, de van reine levenswandel zo rijzige Griekse god, proclameert; dat het bij zonsopgang in zee erotisch gespetter - ter schenking van koud maar puur en weldadig water aan het blote lijf - beter kan worden geënsceneerd in de veilige omgeving van thuis en de privacy van de badkamer.

Griekenland, Karpathos, dansen op straat
----------------------------------------------

De finale van de Europese kampioenschappen voetbal 2004. Heel Karpathos in extase van de Griekse overwinning. ‘t havengebied van Pigadia; zeeën van uitzinnige mensen, verdeeld over de uitpuilende straten en de uit z’n voegen barstende terrassen. Grieks volkslied, vuurwerk en over de boulevard heen en weer scheurende auto’s met uit de autoraampjes hangend; jubelende gezichten en Griekse vlaggen. Hij en zij, samen met een brullend orkest, dansend op een pick-upauto. Uren na middernacht sleuren de niet kapot te krijgen hoofdrolspelers honderden Grieken en toeristen uit de cafés, om ‘en masse’ - de sirtaki dansend - de feestnacht met hen af te sluiten.

Griekenland, overig
----------------------

In de nazomer trekken de twee leden, van het Grieks danshuis Arnhem, door andere delen van het schilderachtige Griekenland. En ook daar worden de dagelijkse omzwervingen gevolgd door dolle muzikale avonden, waarop alle dansregisters open gaan. Het bijzondere is, dat de dans altijd naar hen toe komt en niet andersom. Op Kalymnos verkrijgen ze status en eeuwigheidswaarde als een plaatselijke TV-ploeg toevallig in een taverne opnamen maakt. Omringende straatjes stromen leeg en de glazen in de taverne telkens vol. De effecten van deze gulle schenkingen zijn wat later op de avond duidelijk merkbaar, als de muzikanten hun bouzouki en gitaar bijna volmaakt bespelen en de lokale dansers gracieuzer bewegen als nooit tevoren. De dansbewegingen van de Gelderse incarnaties van Fred Astaire en Ginger Rogers worden door de Grieken ‘onder invloed’ hooglijk gewaardeerd. De dans, lal en muziekecho’s zijn nog maar amper uit de straatjes van Kalymnos weggetrokken, of de volgende Griekse avond in een kleine maar oergezellige taverne op Lesbos staat al in de schijnwerpers. Trappelend van ongeduld staan de Veluwebewoners er aanvankelijk langs de zijlijn en zien toe, hoe een dansgroepje uit de hoofdstad Mytillini haar traditionele dansen over het voetlicht strooit. Enkele honderden danspassen later, zweven ze mee in de door hen snel geregistreerde bewegingen. Vervolgens pakken ‘hij en zij’ volledig uit met de Sirtaki en danst ‘hij’ later op de avond vol overgave Zembekiko (dronken-mannendans). Wanneer je als ‘niet-Griek’ complimenten krijgt voor de uitvoering van deze dans, is dat heel bijzonder. De Grieken beweren namelijk : “It’s very hard to teach a non Greek person, how to dance, the Greek solo dance Zembekiko, like a Greek”.
De uren tussen zonsop- en zonsondergang worden benut om bij te komen van de onstuimige nachtelijke dansfestijnen. Op het eiland Limnos - waar het karakteristieke landschap en de traditionele huizen de sfeer uitademen van weleer - laten beide zich in een lokale bus rondrijden en ervaren de plezierige traagheid van het leven in de rustieke dorpjes als een warme douche. Het lijkt een rit zonder doel, in de haast nomadeachtige atmosfeer. Bij het wegtikken van de secondes worden de schouders achteloos opgehaald en voor het bezig zijn met de toekomst bestaat geen agenda. De bus wordt gevuld met dromerige Griekse muziek en in een willekeurig dorpje drinkt de chauffeur koffie met z’n twee Nederlandse gasten. Ook dit is Griekenland op zijn best. Maar toch, bij terugkomst in Holland, hoor ik het danspaar opnieuw zeggen dat Karpathos de enige echte en ware liefde is.

Apotheose
------------

Het dansen was - is en blijft - in het leven van dit illustere duo zeer belangrijk. Het hield hen in de moeilijke jaren letterlijk en figuurlijk op de been. Sterk geworden door de botsingen met het leven, wordt er niet meer gerekend; blikken beide niet meer vooruit en begeven ze zich dansend door Griekenland en de Griekse enclaves die ons land rijk is. Nu beleven ze de vette jaren van hun aardse bestaan. Plezier beleven - innig saam - van dag tot dag, seizoen na seizoen. Genieten van de Hollandse lente, de ouverture van het nieuwe leven; van zomers vol vrolijke fietsers tot aan de late schemering; van een geurende kleurrijke herfst en van een wintersonate tot slot. Geluksvogels, noemen ze zichzelf. Echter, dat geluksgevoel krijgen ze van elkaar. Liefde, vreugde en kameraadschap stromen vice versa - als verbonden door een navelstreng - van de een naar de ander. Allebei de euforie, het gevoel van vrijheid, te kunnen doen wat je wilt. De magie van het slapen, dat weer kracht geeft na het ontwaken. Het werkelijke levensbesef, het wonder, de gezondheid en vooral dit alles samen. Luisteren naar nummer 11 van de CD ‘To the end of your heaven’ van Charis Alexiou, waarbij ze de vochtige glinstering in elkaars ogen zien en er overduidelijk in lezen : “We'll grow old together”.

(Foto’s afkomstig van de hoofdrolspelers in dit verhaal en van internet; een aantal tekstpassages zijn ontstaan op basis van mailwisseling – en gesprekken - met betrokkenen. Foto zonsopkomst Vronthistrand-Pigadia en foto bus in Mesohori; Sept.’05, eigen archief)

Mobiel lunchen

2006-04-03T00:41:00.000+02:00

We zitten saam in het Javahouse in DenHaag heerlijk ontspannen de binnenkant van ons syteem te verwennen met mihoen en saté (zij, met nassi). De ontspanning leidt echter weldra tot spanning, met als oorzaak de onuitsprekelijke dwang(neurose) van het mobiele belvolk. Twee - zo op het oog te beoordelen - zich zelf hoog achtende zwoegers van ons nobele mannenwerkvolk betreden het met Indonesische geuren behangen eethuisje. Ik reken ze tot het rookvolk en gniffel voor me uit, want sinds enige tijd mag er in het Javahouse niet meer worden gerookt. In dit eethuisje dus geen nodeloos lijden meer ‘tot de dood er op volgt’, maar is het meeroken wel ingeruild voor het meebellen. Nadat de twee zwoegers ’n bepaald tafeltje voor de werklunch hebben goedgekeurd, toveren ze met een elegant gebaar hun mobieltje tevoorschijn. Een van hen laat onmiddellijk zien (en horen) hoe goed hij een manager in belhouding heeft bestudeerd. Het aantal decibellen valt mee, deze keer, maar de man is nog altijd verstaanbaar. Ik hoor hem vragen hoe laat zijn volgende vergadering begint (wist ie natuurlijk niet, voor hij ging lunchen). Zijn collega kan uiteraard niet achterblijven en roept, in een ietwat andere indrukwekkende houding, ook wat onbenulligs naar de andere kant van de lijn. Gelukkig wordt hen de maaltijd geserveerd en houden ‘de twee’ zich verder koest. Dan blijft mijn blik steken bij een vrouw, helemaal aan de andere kant van het restaurant. Ze staat op, slalomt - met haar mobieltje in de aanslag - tussen en langs de tafeltjes en betreedt ons territorium. Amper drie meter tegenover ons neemt ze plaats en is kennelijk van mening dat alle aanwezigen het recht hebben op het complete verhaal. Op dat moment ‘ringtoont’ mijn mobiel; het is mijn ‘in zijn huis door griep gevangen’ zoon. Hij vraagt of we lekker ontspannen genieten van onze lunch.

(PS-mix van op internet gevonden afbeeldingen; w.o. één van de eerste telefoons uit 1862)

Schaken en kleuren mengen

2006-03-20T23:07:00.000+01:00

Wat mij altijd weer verbaast, is de opwinding die een verkiezingsuitslag veroorzaakt bij het electoraat. Persoonlijk doe ik nooit veel moeite om dit te verklaren, omdat politiek - wat mij betreft - niets anders is dan een partijtje schaken waar het lot ‘wisselend’ wit en dan weer zwart gunstig gezind is. In deze opinie is het lot het publiek - dat massaal naar zo’n schaakpartij komt kijken en - dat de kopstukken op het schaakbord soms richtingen uitduwt, die ze zelf niet kiezen. Maar goed, dat is inherent aan de democratische spelregels. Reden ook, dat er na afloop kleurtjes moeten worden gemengd; opdat voor de duur van de regeerperiode een kleurnuance ontstaat waar het grootste deel van het publiek ‘op dat moment’ mee kan leven. Het is heel simpel. De verschillende kleuren (de tegenstellingen) zijn stuk voor stuk heel hard nodig, het zijn de ingrediënten voor dat eeuwig durende proces : “Het zoeken naar de mix voor de ideale balans”. We geven - waar dat voor iedereen logisch is - rechts voorrang en daar waar dat niet (geheel) duidelijk of vanzelfsprekend is, gaan we linksaf of houden het centraal. De gesproken woorden van opwinding over een verkiezingsuitslag krijgen alleen dan betekenis, als zij zouden leiden naar aantoonbaar eerlijker en meer evenwichtiger – dan de hier genoemde - metaforen.

(Foto uit gemeentearchief Warmond, op internet)

Levenskunst

2006-03-09T17:41:00.000+01:00

Onze taal legt kunst uit als het creatief en origineel tot uiting brengen van gedachten of gevoelens op ontroerende of schokkende wijze. Deze omschrijving zocht ik, nadat ik van een amateur-kunstenares een digitaal plaatje van een van haar schilderijen kreeg toegezonden. Vanuit die omschrijving bevond ik mij plotseling op de tijdbalk van het verleden en zag mijzelf op school; gebogen over een lap tekst en met de echo in mijn kop van de meest priemende vraag van de onderwijzer : “wat bedoelt de schrijver met . . . . . . .” Ik wist het vrijwel nooit, was altijd met mijn gedachten bij totaal andere dingen. Droomde weg bij de prachtige schoolplaten van Koekkoek en Jetses en als het sneeuwde genoot ik van de pracht van de metamorfose en schetste de fraaiste kunstwerken in mijn hoofd. Met dit zijsprongetje in mijn verhaal kom ik weer terug bij de digitale afbeelding van het schilderij. In Griekenland, Karpathos, hebben we de ‘kunstenares in de vrouw’ ontmoet; genoten van fijne, soms diepgaande, gesprekken en - bij het afscheid - van een kunstig uit steentjes geboren schildpadje, als eeuwige herinnering. Zo ontstaat speciale aandacht voor een schilderij, dat je met elke andere voorgeschiedenis hooguit in vogelvlucht zou hebben bekeken. Nu kijk je er als het ware dwars door heen, een zoektocht naar meer willen weten van de persoon die je eerder hebt ontmoet. Met wat ik in die korte tijd in haar heb ontdekt, herken ik de innerlijke rust en tref ik in elk geval haar leeftijd aan. In die zin, dat - zo te zien - het ‘fragment’ er een is uit mogelijk haar eigen jeugd; een tijd waarin kuieren en de omgeving ‘tijdloos’ in je opnemen nog heel wezenlijk was, zonder echo’s in je kop.

(Foto van schilderij toegezonden gekregen uit Wenen, maart 2006)

Mens durf te dromen !

2006-02-26T21:55:00.000+01:00

Als dromer te worden betiteld, klinkt mij als muziek in de oren. De meeste mensen dromen alleen ’s-nachts. Ik droom mijn dromen continue, bewust belevend; ofwel alle tastzin full speed ahead. Wie niet met het volle besef kan (of wil) dromen, elimineert z’n tastzin en behoudt slechts het gekunstelde; de leegte, het kleurloze, het vormloze, ofwel het zien, horen en voelen van het absolute niets. Tastzin is het meest fundamentele waarover je kunt beschikken en waarmee je ‘het oorspronkelijke’ tot in de diepst liggende vezels van je lijf kunt laten doordringen. Turen naar het drijven van de wolken en zien hoe licht en regen een fascinerende partituur creëren. Proef en ruik het geverniste herfstbos. Op het warme middagstrand teruglopen langs de waterlijn, in je voetafdrukken van de ochtend. Voel de weldadige massage van de eerste lentezon en zie met fijn geknepen ogen, hoe ‘langs de contouren van de zon’ de mooiste kleurencomposities ontstaan. Inhaleer in alle vroegte, de dampen van een mistige polder. Laat je opgaan in het relaxte - het zo aangename sfeertje - dat ‘valt’ over het schemerige strand en absorbeer het vredige slotakkoord van de dag; de ondergaande zon. De stilte van een ‘onaangetast berglandschap’, genieten van het kleinste bloempje, volmaakte geuren, onvoorstelbaar ruige massieven, lieflijk groen en op de hoogste toppen staand concluderen; dat wat je ziet, alleen maar mooi kan zijn en blijven als de mens er met z’n tengels vanaf blijft.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, langs de weg naar Olympos, Mei-Juni 2004)

Bedacht

2006-02-12T21:57:00.000+01:00

Dat lijf van mij, heeft zijn halve eeuw viering al bijna ’n decennium achter de rug. Grappig is dat de in mijn systeem bivakkerende geest mij voortdurend influistert, dat ik nog altijd over een super elastisch (twintig jaar jonger) lichaam beschik. En omdat je geesten nooit moet tegenwerken en zeker hun signalen niet moet negeren; was één van mijn reacties hierop, ‘n wekelijkse duik in het zwembad à la Johnny Weismuller. De Tarzanbrul laat ik voortaan maar achterwege, aangezien de ‘echte oudjes’ in het zwembad zich ‘die ene keer’ kapot schrokken en het bovenal niet konden waarderen dat ze naderhand – zelf - hun gebleekte toupet uit het zwemwater moesten opduiken. Tja, ik ben ‘n (be)denker, altijd en eeuwig, dus ook in het zwembad; waar mijn baantjestrekkerij zo af en toe wordt begeleid door een gezapig muziekje. Als dat het geval is, raak ik nogal eens in een bepaalde roes en zie dan cirkelend langs de wanden van een draaikolk mijn diepste en mooiste gedachten. Helaas, op dat moment, geen stukje papier, pen, of computer in de buurt; en ongeveer ’n uur later – gedurende de coolingdown - resteren er slechts wat flarden. De mens zit wat dat betreft erg knullig in elkaar en verliest – wat mij betreft – nodeloos veel en mooi gedachtegoed. De architect van ons ontwerp moet zich doodschamen. Waarom staat er in ons lichaam niet continue ’n directe lijn open, tussen de hersens en ’n soort van opnameorgaan. Naast de lever en de nieren kan er best nog ’n orgaantje bij; eentje die, zodra er gedacht wordt, het denken onmiddellijk ‘1 op 1’ feilloos registreert. Het enige wat er daarna nog moet gebeuren, is, dat - bij die denkopnamen - de beelden, geuren en geluiden moeten worden bedacht. Die afrondende fase naar eenwording is relatief eenvoudig; ik zie imposant gekleurde wolkenluchten, ruik de ontluikende geuren van de vroege lente en hoor de complete stilte, slechts onderbroken door het licht gekraak van mijn hersens.

(Fotocompositie : tekening zwembad, van mijn zoon Barry en foto van internet)

Goede afloop !

2006-01-26T02:40:00.000+01:00

Zodra mensen over de helft - van de
film - van hun leven zijn, willen ze niet weten hoe hun verhaal afloopt; maar toucheren ze de pauzetoets en maken zich, voortdurend achterom kijkend, uit de voeten. Geen vlucht voor het onbekende, doch ze willen met de tijdmachine van H.G.Wells op zoek gaan naar al wat zich voor hun neus heeft afgespeeld. Waarom ? Omdat men zich plotseling afvraagt waar al die ‘stukjes leven’ gebleven zijn, die kunnen toch niet zonder meer en voor altijd in ‘het niets’ zijn opgelost. Oké, anno 2006 beschikken we over databases en geavanceerde opslagmedia. Maar dat biedt je alleen het puur waarnemen van film, foto en tekst; dat – bij aanraking – slechts plat, koud en emotieloos blijkt te zijn. Nee, er is meer. Ik stel mij voor dat er een dimensie bestaat; waar alle levensfragmenten - met hun unieke bewegingen, vormen, geluiden en geuren - onveranderd en voor eeuwig existeren. Een plek dus, waar ‘n aaneenschakeling van gevolgen niet bestaat en geen voortschrijding van tijd; waar niemand zelfs maar ’n jaar, ’n dag of ’n seconde ouder wordt. Ongelooflijk om er de meest waardevolle en liefdevolle - in hun tijd gefixeerde - fragmenten continue te kunnen beleven; met het grote geluk dat in die omstandigheid zaken als ervaring, verzadiging en verveling niet bestaan. Ik druk de pauzetoets in op de goede afloop.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, Mesohori, September 2005)

Lichaamstaal

2006-01-18T11:43:00.000+01:00

Ben na circa vijftien jaar ‘min of meer’ zweven boven deze aarde, terug in het zadel; en in dat deel van mijn leven terecht gekomen, waarin ik kennelijk ’n flink tijdje mag rusten en genieten. Van die zwevende periode heb ik honderden ‘op de automatische piloot’ geschoten foto’s liggen, die met elkaar de hiaten in de beeldpresentatie van mijn leven zullen opvullen. Maand na maand en jaar na jaar verhuizen de in de enveloppen benauwd op elkaar gestapelde foto’s, naar een eigen vrije plek in de fotoboeken. Zo bezig zijnde, blijf ik plotseling steken bij ’n foto uit juni 1998. Plaats en handeling : “Mytylschool De Brug in Rotterdam-Schiebroek; uitreiking diploma’s en certificaten”. Op de foto zie ik mijn vastberaden dochter Monique van toen 20 jaar jong en links op de achtergrond staat ’n lerares. Vlak naast Monique staan twee prachtige mannen van de examencommissie. Met lichaamstaal zeggen en doen mensen veel, zo niet alles. De lerares toont duidelijk haar opluchting en vermoeidheid, na opnieuw een zwaar cursusjaar. De twee mannen zijn geconcentreerd - met respect - en op aandoenlijke wijze bezig Monique de helpende hand te bieden. De lichaamstaal van Monique spreekt boekdelen; iemand zou eens moeten wagen om namens haar het certificaat te ondertekenen.

(Foto gemaakt op Mytylschool De Brug in Rotterdam, Juni 1998)

Man in de sneeuwnacht

2006-01-08T23:20:00.000+01:00

't is middernacht, rond 01.30 uur. Ik moet er even uit voor ’n sanitaire stop. Bij m’n retourtje warme bed schuif ik het raamgordijn ’n weinig naar links en verschaf mij ’n helder uitzicht op het door de sneeuw betoverde duister. Het is ’n zeldzaam mooie winternacht, zo prachtig - en tegelijk onwerkelijk - stil. Toeval of niet, maar ik zie ‘n manspersoon schuifelend door de vers gevallen sneeuw; met zijn handen diep weggestopt in de zakken van zijn jas. Ik pak mijn camera – die ik deze avond intuïtief naast m’n bed heb neergelegd – en met ‘n druk op de ontspanknop vereeuwig ik dit bijzondere sfeertje. Niets menselijks is mij vreemd en dus wil ik weten of hij hier vaker loopt, of alleen toevallig nu. Ken ik de man wellicht ! Waar komt hij vandaan, of, naar wie of wat is hij onderweg. Brief op de post lijkt me wat laat voor dit tijdstip en ik zie ook geen hond die moet luchten en lossen. Mogelijk bereidt hij zich voor op een echtelijke ruzie en inhaleert stevig de winteratmosfeer, als ware het munitie. Grappig eigenlijk, hoe je iemand min of meer ondervraagt; en de persoon in kwestie weet van niets. De man loopt door en is weldra uit m’n gezichtsveld verdwenen. Wat mij rest is zijn ‘bevroren’ silhouet op de kleine display van mijn camera en rillend en gapend verdwijn ik weer in de behaaglijke warmte van mijn bed.

(Foto gemaakt op 30 december 2005)

Onzichtbare hand

2006-01-06T03:31:00.000+01:00

Heb je de regie over je eigen gedachten en herinneringen ? Ik geloof van niet. Mijn gevoel zegt me, dat een onzichtbare hand je daarin leidt. ’t Is 4 januari 2006, tijdstip 12.30 uur, mooi zonnig en koud (temperatuur amper boven nul) en we zijn met de auto op weg naar het strand van Kijkduin. Mijn lege hoofd is er de oorzaak van, dat ik de meest onlogische en drukste route rij. Op de Segbroeklaan in Den Haag speelt de radio ‘I should have known better’ van de Beatles, een hitsingle uit 1964. Toeval - deze titel - of juist niet ! Enfin, de Beatlesong vult de beschikbare leegte in mijn hoofd met filmbeelden uit het jaar 1964 en als we luttele seconden later de Hanenburglaan passeren; zie ik mijzelf op dat adres - als jochie van 16 - het telbureau van het Centraal Bureau v.d. Statistiek binnen lopen. Ik ging voor het eerst in mijn leven werken, hoewel dat door de eerste de beste persoon die mij daar te woord stond 'heel anders' werd gezien. Die vroeg mij of ik lege telrollen kwam halen. Ik was diep beledigd. Onderweg naar Kijkduin recapituleer ik dit allemaal met een glimlach. De onzichtbare hand leidde mij via zijn eigen route naar dit fragmentje uit mijn leven en op de aftiteling lees ik dat we op 4 januari 1971 (35 jaar geleden) op weg waren naar het stadhuis aan het Burgemeester de Monchyplein te Den Haag. Het was toen ook zonnig en koud, maar met het verschil dat er sneeuw lag. Memo van die dag : “Elkaar het jawoord gegeven; koffietafel genoten in restaurant Boschlust ? aan het Bezuidenhout en foto’s gemaakt in een besneeuwde koekamp; in bioscoop Asta, de film Mash gezien; ‘n 12-delig servies gekocht en als slotakkoord werden we door een onzichtbare hand naar een alleraardigst en knus eettentje in de Spuistraat geleid”.

(Pasfoto uit eigen archief)

Gisteren, 27 december

2005-12-28T20:59:00.000+01:00

’n gekke en tegelijk bijzondere dag. De ochtend was erg leuk; in het tuincentrum leek zowat de hele bevolking van Zuid-Holland rond te lopen. Nou lopen, het was meer sprinten; waarbij stevig schoeisel goed van pas kwam. De resterende kerstfrutsels, waarmee ‘het kindeke teer’ elk jaar wordt verblijd, gingen deze ‘derde kerstdag’ met 40 procent korting over de toonbank. In de kerstarena werden dermate felle gevechten geleverd, zodat alle mooie kerstgedachten van de voorgaande dagen als sneeuw voor de zon verdwenen. Kerst en licht, dat is elk jaar toch het symbool waar mensen in geloven; nu gebeurde het dat men elkaar ‘in deze tempel’ het licht in de ogen misgunde. Natuurlijk deden wij saampjes gezellig mee aan deze kerstseance. Driftig om ons heen pakkend en rapend genoten we (onze veroveringen goed in de gaten houdend) van de fraaiste tafereeltjes. ’n beginveertiger van het vrouwelijk geslacht met ’n triomfantelijk overwinnaargezicht, nadat ze - al klappen afwerend - een 3 meter hoge kunstkerstboom in haar armen had gesloten. Een zeer verontwaardigde ‘dame van in de vijftig’, die mijn strijdmakker er min of meer van beschuldigde de laatste zakken met waxinelichtjes te hebben ontvreemd. Transpiratie op voorhoofden, het schaamrood op de kaken, een razende Roeland, scheve brillen, verbaal geschermutsel en pogingen om uit andermans boodschappenwagen alsnog te scoren. Prachtige scènes en perfect geacteerd. Eenmaal thuis, met ’n ironisch glimlachje op mijn gezicht, dacht ik : “Raar hoe deze dag verloopt”. Het is ‘deze 27e december’ precies vijf jaar geleden dat onze dochter Monique haar afscheid van moeder aarde met ons besprak en luttele minuten geleden waren we getuige van het extravagante gedrag van de Homo sapiens. Krankzinnige wereld, waarin je al vroeg leert overleven. En dat overleven doe je, door bijvoorbeeld zo’n tachtig bloembollen in de grond weg te werken en de rest van de dag na te denken over : “Waarom condooms wel in Europa en niet in Afrika (mogen) worden gebruikt; of, dat er volwassenen en kinderen na de Tsunami (vorig jaar tweede kerstdag) alleen verder moeten, of over de waanzin van de zich almaar manifesterende oorlogen en haat”. Soms denk ik wel eens dat het in feite allemaal zo hoort te gaan. Dat de rotaties van deze aardbol ten grondslag liggen aan de specifieke problemen van zowel rijk en arm en dat keuzes daarbij niet te maken zijn. Tegelijk draaien m’n gedachten 360 graden in het rond en weet ik wat rotaties met een positieve uitstraling voortbrengen; namelijk de liefde, het wonder en de humor. De liefde dóór en vóór de mens, in Rwanda; waar twee Twentse vrouwen zich - vanuit de sinds 1999 opgerichte stichting Karibu (wat in het Swahili ‘welkom’ betekent) – in dienst stellen van de ontelbare slachtoffers van de Hutu en Tutsi-oorlog in 1994. Het wonder, dat over niet al te lange tijd de op deze dag geplante bollen hun prachtige kleuren en vormen ten volle zullen tonen. En tenslotte de humor; de vrouw die voor haar huis - met het schuim op de mond - nog altijd een gevecht levert met een 3 meter hoge kerstboom die maar niet naar binnen wil.

(Foto uit eigen tuin, Augustus 2005)

Perfecte harmonie

2005-12-11T12:26:00.000+01:00

Idyllisch rustpunt gevonden. Mijn wandelmaatje ligt ontspannen op ’n restantje muur, omringd door fris ogende oleanders. Schoenen uit en het ene been kruist en baast het andere. Haar nagenoeg toegeknepen ogen blikken recht omhoog en spelen een spel met de zon. In deze toestand en pose, kan ik haar als het ware ‘loslaten’ en aan mijn eigen manier van mediteren beginnen. Dat is op deze plek in de wereld heel gemakkelijk. Wanneer hier de menselijke stem verstomt, ervaar je vooral het genot van een weldadige stilte. Ik ga er helemaal in op en zit dan het liefst op een plek, waar de blik zo wijds en eindeloos ver is dat ik de begrenzingen – achter al het leven, zich afspelend voor mijn ogen - niet kan zien. Staren ‘ins blaue hinein’, ofwel; mijn kijkers dromend in het onmetelijke laten dwalen. Soms bevind ik mij enkele minuten tot een kwartier in deze heilzame toestand. Hoe lang ook, in elk geval tot het moment dat er zich iets in mijn gezichtsveld openbaart en almaar meer scherpte krijgt. Weldra zie ik twee mensfiguren en ’n vol beladen pakezel naderen. Zodra ik dit reizende groepje heel dicht op mijn vizier heb staan, zie ik hun uitrusting en kleding tot in de details en vertaal dit naar minstens honderd jaar terug in de tijd. Het past helemaal in deze imposante omgeving in het Noorden van het eiland Karpathos, alwaar we ons bevinden op een fraai tamelijk hoog gelegen rotsplateau. Je kijkt er uit op overblijfselen van de verlaten stad Vroukounda, daterend uit de 6e eeuw voor Christus, waaronder grafkamers - die in de rotsen zijn uitgehouwen - en restanten van de vestingmuren. Eenmaal uit de roes van de rust en vervolgens verder afgedaald, staan we al gauw aan één van de uiteinden van het eiland. Het volop naar oudheid geurende, rotsachtige, landschap gaat hier over in de immens grote wereld van de Middellandse zee. De intensiteit en diepte van schaduwen, vormen en kleuren op - en in - het water, worden bepaald door de ‘hoek’ waaruit het (zon)licht de zee beschijnt. Het totaal van ‘wat ik zie, voel en hoor’ is in perfecte harmonie; ongestoord kalm, rijke kleurschakeringen, ofwel, is van een ongekende grootsheid. Ik schat in dat deze oase van rust ‘letterlijk en figuurlijk’ te klein is voor de projectontwikkelaars in deze wereld. Met die gedachte keren we tevreden blikkend terug op onze schreden, richting Avlona.

(Foto’s gemaakt in Griekenland, Karpathos, Vroukounda, Juni 2004)

Leasekat 2

2005-12-05T22:54:00.000+01:00

Het is al weer 'n tijdje geleden dat ik schreef over onze leasekat Siep. Haar echte naam wil ze nog altijd niet ‘vrij geven’, zeker niet; nu ze – sinds jl. 30 juli – bekende Nederlandse is. Er is met onze vriendin altijd wat te beleven. Op een dag willen we boodschappen gaan doen, echter het regent ‘cats and dogs’. Dit gegeven houdt voor ons in, te proberen, zo snel (en droog) mogelijk - vanuit de schuur – in de auto te komen. Na het magische ‘sesam open u’ ontmoeten we het daglicht. Ik geef het startsein voor ’n professionele sprint richting auto en schat de kansen op een nieuw wereldrecord hoog in. Op hetzelfde moment spurt een doorweekte Siep, tussen onze benen door, de voor haar verleidelijk droge ruimte in. Zich van onze teleurstelling, over een mislukte recordpoging, niets aantrekkend gaat ze stoïcijns richting ‘gang’ en met haar bekende zelfverzekerde blik eist ze ‘daar’ de toegang tot de woonkamer op. Tot mijn stomme verbazing ga ik op die eis in, zie ik hoe ‘miss brutaal’ zich comfortabel op de sofa installeert en hoe ons dagprogramma ‘figuurlijk’ in het water valt. Even later hangen de jassen weer aan de kapstok, staan de schoenen er netjes onder en worden op de sofa de aardappels geschild. ‘Hare majesteit’ volgt elke beweging ervan, ofwel, ziet er op toe; of ‘dit proces’ naar behoren wordt uitgevoerd. Een kwartiertje later is het voor Siep kennelijk genoeg geweest, kondigt ze ‘met nadruk’ aan naar buiten te willen en zitten wij even later in de auto nog ‘suffig’ na te denken over hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren.

(Fotocompositie van Siep gemaakt in PS)

Nostalgie met “It’s all over now”

2005-12-04T21:18:00.000+01:00

Onderweg (in de auto) horen we plotseling “It’s all over now” van de Rolling Stones. We zijn zeker niet tekstvast, maar het refrein is (sinds 1964) nooit uit ons geheugen gewist. Het volume laten we dan ook flink aanzwellen en brullen . . . ‘Because I used to love her, but it's all over now’
. . . uit volle borst mee. Het leuke – en bijzondere – van zo’n ouwe hitsingle is, dat er gedurende de speelminuten ‘een tijdelijke verbinding’ wordt gemaakt met de jaren waaruit ‘ie’ afkomstig is. Diverse fragmenten ‘van toen’ zetten zich in beweging op je ‘inwendige beeldscherm’ en als je in die tijd de Stones hoorde, ‘speelde’ ook altijd – tegelijk - de Beatles door je hoofd. Ik zie dus, bij het horen van deze regelrechte Stones-kraker, beelden van 8 juni 1964 voor me. De Nederlandse Beatlekoorts bereikte op dat moment een hoogtepunt. Paul, George, John en invaller-drummer Jimmy Nicol (Ringo Starr was ziek) brachten een bezoek aan ons land en duizenden jeugdige aanhangers smaakten het uitzinnige genoegen de Britse ragebollen van nabij te zien. Ze sprongen er zelfs voor in de Amsterdamse grachten. Mooie tijd; en alsof het ‘twee rivaliserende supportersverenigingen van voetbalclubs’ betrof, je was voor de Beatles of voor de Stones; beide kon (in feite) niet.

(Foto’s afkomstig van internet)

Rapper Raymzter en Sierra Leone

2005-11-30T21:05:00.000+01:00

In de VARA-TV-magazine nummer 47, las ik in de rubriek ‘kijkweek’ - bij vrijdag 25 november 2005 - de inbreng van ‘rapper Raymzter’. In die rubriek schrijven bekende Nederlanders over hun kijkgedrag en wat zij van bepaalde programma’s vinden. Raymzter is 25 jaar en zoon van een Nederlandse moeder en een Marokkaanse vader. In 2001 won hij de Grote Prijs van Nederland in de categorie HipHop/R&B en ‘n jaar later brak hij door met de hit kutmarokkanen. Wat mij in zijn bijdrage opvalt, is, dat hij ‘niet’ schrijft over zijn kijkgedrag e.d. Hij refereert aan het TV-programma ‘move your ass’ (Ned.3) waarin hij vertelt over zijn bezoek aan Sierra leone, het land waar ‘op dit moment’ weliswaar sprake is van een wapenstilstand; maar waar de schendingen alsmaar voortduren. Na het verwerken van de vreselijke ervaringen (het zien en horen van al het menselijk leed) in dat land, is hij - hier in Nederland - tot andere inzichten gekomen. Zo draagt hij geen Nike-schoeisel meer (quote : fok merkkleding) en vraagt hij aan de materieel rijke mens, waarom het zo belangrijk is een trui van 200 euro te dragen. Ik zelf kan hier niet onvermeld laten – naar de ervaring van Raymzter - dat ‘n kind in Sierra Leone 18 uur lang aan één paar schoenen werkt(naait) en dat de betaling voor deze arbeid één heuse banaan betreft. Overigens weet hij ook hoe ingewikkeld het is, de wereld 'n geheel ander aanzien te geven. Doch, je kunt altijd ‘iets doen’; namelijk spelen met de kaarten die je in handen hebt. Dat kan op verschillende manieren. Raymzter doet het door de verschrikkingen te verwoorden in zijn muziek en laat zich daarbij ontvallen : “Rappers met vijf vrouwen aan elke hand zijn er al genoeg”. Goed dat er in dit decennium zoveel nationale en internationale bekendheden de ellende in de wereld belichten. Zeker adolescenten, die de ‘volgende toekomst’ gaan invullen, zullen en kunnen de verhalen van hun idolen – w.o. Raymzter – niet zomaar negeren en vergeten. En ‘onder hen’ bevindt zich de volgende generatie ouders, leraren en politici.

(Twee foto’s afkomstig van internet en samengevoegd met PS)

Hoe zou het zijn

2005-11-29T16:22:00.000+01:00

Er kwam een bepaald gevoel bij me binnen, dat zich vertaalde naar de titel van dit schrijven. Het overvalt ‘n mens vaker in het leven, bezig zijn met je afvragen hoe het zou zijn als . . . . . . ; en afhankelijk van je leef-tijd, komt er een korte of heel lange lijst van verschillende ‘hoe zou het zijn’ onderwerpen. Misschien overkomt het je al, direct na de eerste momenten van existeren hier op aarde. Dat je jezelf de vraag stelt, hoe het zou zijn om niet op de planeet aarde geboren te worden. Maar helaas ontbreekt elke ‘bewuste’ ervaring of herinnering aan de eerste seconden uit je leven. Jammer, want wie weet ging je dan verder met : “Zou ik er überhaupt zijn, waar en in welke (andere) levensvorm ?” Misschien in een ‘onmetelijk vacuüm’ waar ‘zicht’, ‘tast’ en 'gehoor' niet bestaan; maar wolken vol met ‘gedachten’, als de ultieme vorm van liefde en communicatie. Toen ik deze laatste alinea terug las, dacht ik; wellicht is dit ‘de bestaansvorm’ zowel na het overlijden, alswel vóór de geboorte hier op moeder aarde. Goed; toch een – weliswaar zevenenvijftig jaar later – bedachte ‘hoe zou het zijn als . . . . ’, verbonden met de eerste weg tikkende seconden van aanwezigheid op onze fascinerende aardbol. Maar hoe nu verder, uitgaande van een aards bestaan. In welke fase van een mensenleven manifesteert zich ‘het definitieve (bewust) zijn’, gebaseerd op hoe je (en wat je in) deze wereld ervaart ! Ik vermoed in geen enkele bepaalde fase. Het effect van ervaringen is eeuwigdurend en vormt een onmiskenbaar onderdeel van het onbegrensde universum. De betekenis hiervan interpreteer ik alsvolgt. Het regelt wie er – en op welk moment - op afstand wordt gezet van ‘het je bewust zijn’; en dat zijn de momenten dat de ‘hoe zou het zijn-vraag’ wordt gesteld. Het kan dus gebeuren, dat iemand plotseling fictief in de huid van een ander kruipt, om te weten . . . . . hoe het zou zijn . . . . . . . Overigens kan het ook tot een werkelijke metamorfose leiden, waaronder soms zelfs een geslachtsverandering. Enfin, je kunt natuurlijk veel meer ‘hoe zou het zijn-vragen’ bedenken. Echter een van de meest essentiële is - lijkt mij - dat mensen worden geconfronteerd met ‘projecties van omstandigheden’ uit een ander deel van de wereld, die in de eigen omgeving absoluut niet bestaan. De een vraagt zich af hoe het zou zijn om – naast je gezondheid - alles te hebben wat je (materiële) hart begeert en dat je tegelijk moet opboksen tegen egoïsme en onverdraagzaamheid. De ander probeert in te voelen hoe het zou zijn om - in een gruwelijke, agressieve omgeving en vrijwel zonder voedsel - elke dag ‘letterlijk en figuurlijk’ een strijd op leven en dood te moeten voeren.
Stel, dat er ooit ’n moment komt, dat je je niet meer afvraagt hoe het (of iets) zou ’zijn’; maar dat je ‘gewoon’ weet . . . . . . . ! Als je dat stadium hebt bereikt, verblijf je mogelijk voor eeuwig in het ‘onmetelijk vacuüm’ waar ‘zicht’, ‘tast’ en ‘gehoor’ niet bestaan; maar wolken vol met ‘gedachten’, als de ultieme vorm van liefde en communicatie.

(Foto gemaakt d.d. 25-11-04, omgeving Wageningse Berg)

Woonwerk-continue-spits

2005-11-26T01:55:00.000+01:00

Ik zag gistermiddag in het journaal van 14.00 uur de Siberische beelden van de ochtendspits in het Oosten van ons land. Indrukwekkende beelden van onmeetbaar lange, tergend langzaam voortrollende files; die creatieve strepen trokken door het imposant besneeuwde landschap. Koning winter had er vroeg zin in, dit jaar, en de betreffende dienstverlenende sectoren hadden hierop geen passend antwoord. Dat is al vaker gebeurd de afgelopen jaren. Een complete chaos, daarna de zaken naar de hand zetten en opnieuw beloven de eerstvolgende keer alles direct onder controle te hebben. Dit terzijde. Leuk (maar ook wel bizar) vond ik, in hetzelfde journaal te horen, dat er kort na 14.00 uur nog immer een ochtendspits werd gesignaleerd; maar dat ook de avondspits al in gang was gezet. Ja, een lach kon ik niet onderdrukken en ik probeerde mij de verkeerssituatie ‘rond dat tijdstip’ voor te stellen. Collega’s die elkaar ‘onderweg’ gedag zwaaiden; de een nog op weg naar het werk en de ander op weg naar huis en haard. Voor ’n mooi slotakkoord van dit typisch Nederlands verkeersjournaal zie ik voor me, dat sommige noeste arbeiders - op weg naar het werk - halverwege gekeerd moeten zijn; om in elk geval rond 18.00 uur van dezelfde dag thuis aan tafel te kunnen zitten voor de hutspot, spruitjes of zuurkool met worst.

(Foto gemaakt d.d. 02-03-05 in het Westerpark te Zoetermeer)

Pippi Langkous onsterfelijk

2005-11-23T01:57:00.000+01:00

Pippi Langkous krijgt van mij het predikaat ‘onsterfelijk’. Het eerste boek van Astrid Lindgren verscheen in 1945 en de eerste Nederlandse vertaling in 1952. Jaren later, rond 1970, werden de geschreven avonturen gevisualiseerd. Sinds die tijd is deze hartverwarmende en ontroerende jeugdserie, tot de dag van vandaag, regelmatig op televisie te zien. Ik zag de eerste 'voor die tijd hilarische' uitzendingen en jaren later met nog meer plezier de herhalingen, samen met mijn kinderen. Zodra de programmabladen er in deze dagen melding van maken geniet ik opnieuw. Waarom blijf ik het zo leuk en onderhoudend vinden en zie ik het niet als een herhaling van zetten ! De originaliteit, het super ondeugende, de heerlijke onschuld, het dromerige en de zalig landerige decortjes. Het begin is al als een droom, dat op een dag het roodharige meisje Pippi ‘te paard’ een stadje komt binnenrijden. Ze heeft haar aapje Meneer Nilsson bij zich, een tas vol gouden munten en ze gaat ‘helemaal alleen’ in villa Kakelbont wonen. En dat heeft zo z’n voordelen. Niemand zal tegen haar zeggen dat ze op tijd naar bed moet, of dat ze teveel snoepjes eet ! Op de veranda woont Witje, haar paard, die zo af en toe zelfs in huis vertoeft. Verder natuurlijk de blije vriendschap met Tommy en Annika, voor wie ze de stoutste dromen werkelijkheid laat worden. En het mooie en goede daaraan is – dat niet alleen de aller gekste en vrolijkste situaties voor je neus worden getoverd, maar - dat vooral de filosofie van al dit prachtigs ‘het fundamentele’ zo nadrukkelijk aanwezig is. Alles wat riekt naar opschepperij en bekaktheid, of wie zich ‘meer of beter voordoet’ dan de ander, wordt door Pippi op hartveroverende wijze onderuit gehaald. En dan de vredig en rustig gefilmde, poëtische fragmenten; mooi ‘ingelast’ tussen de vele grappige en stoute scènes met Pippi, Tommy, Annika en de bijzonder domme politiemannen. Het jong spelende katje; het zonlicht twinkelt in d'r olijke oogjes. ‘n door een ‘veld van bloemen’ omzoomde boerderij, waar je getuige bent van een peuter; die onzeker lopend op het erf, met vallen en opstaan groot wordt. Bloemetjes die, onder de machtige - en door de zon fraai belichtte – wolkenluchten, alle kleurschakeringen prijs geven. Spelende kinderen die geamuseerd kijken naar ’n groepje driftig gakkende ganzen en de wind die het bewegingloze beekje in een oogwenk transformeert in gelijkmatig bewegende, glinsterende stroompjes. Ik kan zo ‘opgaan’ en ‘verdwijnen’ in deze door Astrid Lindgren geschapen wereld, dat ik denk : “Als dit nou eens hetzelfde is als doodgaan en opnieuw beginnen” !

(Foto is afkomstig van internet)

Nederland racet naar 2020

2005-11-19T01:12:00.000+01:00

Een gezonde portie nieuwsgierigheid verleidde mij er deze week toe, het KRO-TV-programma ‘de toekomst van Nederland’ te bekijken. Aan de toekomst werd het jaar 2020 gekoppeld. Best interessant om - behalve van een aantal deskundigen in de studio - te vernemen, welk beeld ‘smsend Nederland’ schetst en wenst voor het jaar 2020. Een breed scala aan vragen was bedacht over onderwerpen als : “Hoe gaan we om met ouderen, files, het milieu, onze rol in de wereld en onderwijs”. Veelal betrof het vragen op macroniveau, waarbij uiteraard de economie centraal stond. Persoonlijk geloof ik dat vanuit het fenomeen macro vrijwel alles ‘wat micro in de samenleving misloopt’ kan worden verklaard. Ik bedoel het volgende. Er werd door een van de deskundigen in het TV-programma geroepen, dat, als Nederland in de (rat)race naar 2020 mee wil blijven doen, er (nog) harder moet worden gewerkt. Als je deze ‘aanbeveling’ tegen het licht houdt van : “waar onze samenleving de afgelopen twintig naar toe is gegroeid”, moet je er niet aan denken dat deze ‘deskundige aanbeveling’ wordt overgenomen. Zeker niet, als je vermoedt dat veel individuen ontsporen omdat ze simpelweg niet bestand zijn tegen de enorme druk die de samenleving hen al jaren lang oplegt. Ik probeer in de huid te kruipen van de twee jongens, die onlangs een 49-jarige gehandicapte vrouw uit Spijkenisse in haar scootmobiel op uiterst gewelddadige wijze afranselde en waarbij de vrouw lijdzaam moest toezien hoe het tweetal haar weerloze hondje met ‘t riempje aan een ijzeren hek vastbond en ophing. Afschuwelijk voor de vrouw en het hondje, maar je vraagt je ook af hoe die twee jongens tot deze misselijkmakende misdaad zijn gekomen. Als Nederland inderdaad aan de start van die ratrace gaat staan, zal de in het TV-programma gestelde vraag : “Moet er cameratoezicht komen, op alle openbare plaatsen in het land” helaas met ja moeten worden beantwoord. Ik zou niet weten, hoe we anders dit soort gruwelijke wandaden – zoveel als mogelijk - kunnen voorkomen. Het opentrekken van blikken ‘hulpverleners’ zal namelijk geen soelaas bieden, aangezien de werkelijke oorzaken niet worden aangepakt.

(Foto gemaakt d.d. 20-07-05 in Vlist, Zuid-Holland : Dreigend landschap)

Schrijven of klussen

2005-11-15T23:24:00.000+01:00

Schrijven is - bij mij - 'n idee of gedachte in de steigers zetten en meestal ziet de gewenste vorm vrij snel het daglicht. Het slotakkoord (of de clou) zit doorgaans verborgen in de ‘fundering’ en manifesteert zich ‘tijdens de rit’. Soms, echter, is het zo; dat het hoofd geen schrijfstof bevat waar ’n goed gevoel aan vast zit. Op dit moment is dat het geval en weigert de massa vlak onder mijn hersenpan dienst; ofwel, het gevoel – of de richting - ontbreekt. Ik stop dus met het ‘typen’ van vruchteloze pogingen en begeef mij spoedig naar de 1e etage in ons huis, waar de badkamer al vele jaren staat te wachten op een totale metamorfose. Stof ‘en een goed gevoel’ voor een praktische aanpak – op weg - naar een hernieuwd badgenoegen is er namelijk wel. Het idee is, het klinische imago van de badruimte om te toveren in ’n warme kleurencombinatie. Kunstwerken en foto’s uit eigen werk zullen aan de 'naar bordeauxrood en donkergeel snakkende muren' een prominente plaats krijgen. Het nieuw te plaatsen badkamermeubel kent als enig object een ouderwets ‘clean’ uiterlijk, dat dadelijk in combinatie met de ‘vers gekleurde muren’ mooi en sterk zal contrasteren. Een kersvers – in de kleurensetting passend – douchegordijn completeert het kleurige geheel en voor het eerst sinds vele jaren zullen onze voetzooltjes strakjes een gerieflijke en comfortabele entree kennen. Nu nog bedenken wat we aan ons zelf moeten veranderen, aangezien er anders in het nieuwe badwalhalla aanpassingsproblemen zullen ontstaan.

(Foto gemaakt in ons eigen gerieflijke huis te Zoetermeer, November 2005)

Vliegreis

2005-11-10T00:28:00.000+01:00

Inchecken en meer
---------------------

Schiphol. Één van die megabedrijven in Nederland, waar de economie op volle toeren draait. Het is dan ook zeer onwaarschijnlijk dat onze prachtige vlieghaven ooit in een definitief jasje te zien zal zijn. Deze keer treffen we - bij aankomst rond 04.30 uur - een kleine omlegging naar de vertrekbalie. Via de pijlen en korte aanduidingen sluiten we bijna aan in een lange rij, waar we helemaal niets te zoeken hebben; tenzij we op het allerlaatste moment besloten zouden hebben onze bestemming rigoureus om te gooien en de ‘zomer in de koffers’ te verruilen voor een Noordpooloutfit. Enfin, duwend en trekkend slalommen we langs de gapende en geïrriteerd kijkende reizigers en staan uiteindelijk toch redelijk snel bij de enig juiste balie. Bij de kofferweging blijken we circa 6 kilo overgewicht te hebben. Voor een deel te verklaren door de collectie boeken, maar ik constateer ook - zo wakker als ik ben – ’n argeloze voet ‘van m’n nog half slapende compagnon’ op het weegplateau. Gelukkig hebben we te maken met een goed gemutste inchecklady (hoe noem je zo iemand op die werkplek?) en zien we na luttele seconden, hoe de koffers via de transportband uit ons gezichtsveld verdwijnen. De route naar de gates - over de zwart glimmende granieten vloerdelen, vermengd met minuscuul kleine goudkleurige spikkeltjes - is er anno 2005 een; die je links en rechts kijkend een troosteloos uitzicht biedt op ongeveer 85 % volstrekt zinloze producten, uitgebraakt door een economie die ‘altijd moet blijven groeien’. Tja, de (wacht)tijd moet worden gedood; en dat doet men door zich in lange rijen van wanhopige (koop)verslaafden te begeven, ‘en-passant’ een ervaring vrij worstelen op te doen en tenslotte - na 'het koopje onder de koopjes' te hebben bemachtigd - met de meest orgastische blik op het gelaat uit de file te stappen. Na dit genoegzame half uurtje entertainment vervolgen we onze route, op weg naar gate C013. Op een dergelijk vroeg tijdstip is het heerlijk toeven in de zitruimte van de gate; de meeste mensen praten dan ‘aangepast’, zachter dus. En als er toch iemand zijn of haar stem verheft, kijkt een deel van de passagiers verschrikt of geërgerd in de richting vanwaar het stemgeluid werd gelanceerd. Anderen doen voortdurend pogingen hun boek te lezen, maar telkens zie je de ‘slaperige hoofden’ op en neer zwiepen; als ware het jaknikkers. Verder zie je de zwijgers, wellicht al dromend van de eerste weldadige zonnestralen op de bleke onderdelen van het naar vakantie snakkende lijf. Mijn vliegmaatje leest meestal en ik observeer. Uiteraard geldt altijd – vanuit deze setting - de stilzwijgende afspraak, dat, als ik iets van enige importantie waarneem; er onmiddellijk een elleboog richting ‘zij’ wordt afgevuurd. Die elleboog komt al snel in actie en ‘de por’ resulteert in ’n grimas op het gezicht van mijn reisgenote. Ik attendeer haar op een volwassen man in een rolstoel, bij wie de ‘zin in vakantie’ overduidelijk aanwezig is. We zien - en genieten ervan - hoe de rolstoel mee deint met de man zijn enthousiaste bewegingen. Er is een wat melige stemming in ons gevaren en zonder enige aanleiding fantaseren we, dat er plotseling – als uit het niets - ’n onbestemd uitziende persoon de rolstoel vastgrijpt en sprintend de gate verlaat; de man in de rolstoel heftig zwaaiend, protesterend en luidt schreeuwend voor zich uit duwend. Alvorens we de afloop van deze fantasie bedacht hebben, galmt de oproep door de zitruimte; dat we de instapkaarten gereed moeten houden. De geur van koffie kietelt onze neuzen als we het vliegtuig inlopen. Het vinden van de seats gaat zoals gewoonlijk gepaard met het bekende geroezemoes en de beleefde knikjes en lachjes. Weldra zijn bemanning en passagiers gereed, taxiet de boeing sloom naar het begin van de startbaan; alwaar het circa 400 ton wegende gevaarte grommend en brullend het luchtruim kiest.

Dicht tegen het hemeldak
----------------------------

Na enkele minuten gaat het gebrul van de motoren over in het voor de oren meer acceptabele monotone gebrom en ‘hangt’ de boeing als vanouds ‘waterpas’ in het volop vrede uitstralende - en oneindig grote - universum. De stoelriemlampjes gaan uit en meteen wordt de ruimte in het vliegtuig gevuld met een klikconcert. Dat is tegelijk het startsein voor het doorgaans voorspelbare leven, ‘in die ruimte’ zwevend onder het hemeldak. ’t lijkt allemaal ingestudeerd : “Tassen in- en uit de bagageruimten; rijen ‘hoge nood’ in het smalle gangpad van de boeing; geritsel van zakjes met weinig verrassende inhoud; boeken, magazines en kranten die zich in de rijen met stoelen laten aanzien en krampachtige nekken die door de vriendelijk ogende stewardessen op therapeutische wijze van kussens worden voorzien”. Ik zit op een ‘gangpadstoel’ en kan op elk gewenst moment de benen nemen. Je weet tenslotte nooit, of het slechts bij voorspelbare handelingen blijft. Op deze vlucht zitten links van mij twee personen, ’n man (bij het raampje) en ‘n vrouw (naast mij), van rond de zestig. Ze lijken diep te slapen. Het ene moment ‘allebei los hangend’, het andere moment showen ze een ingewikkelde verstrengeling. Ik verdenk beide ervan de afgelopen nacht flink te hebben ‘gefeest’. Vrouwlief leunt ‘op enig moment’ met d’r hoofd tegen de achterkant van de stoel ‘voor haar’; en zo af en toe – even uit de roes - pakt ze plots ’n boek, leest ongeveer 1 minuut en gaat weer ‘deep down under’. Af en toe trakteert het illustere duo de omgeving op ritmisch dronkemansgesnurk. Daar kon je op wachten, aangezien ik al bij de start een walm van alcohol in de verschillende luchtlagen rondom mijn neus had waargenomen. Anderhalfuur later – en nog vele ongecontroleerde bewegingen van het duo – schiet de vrouw plotseling omhoog en zoekt haar kotszak. Mijn stoelriem staat op scherp, aangezien ik ernstig rekening houd met een eventueel uit te voeren jump. Terwijl ik de weinig begerenswaardige traktatie afwacht, zie ik dat de vrouw ’n stuk kauwgom uit haar mond haalt en het met veel gestuntel in d’r kotszak laat verdwijnen. Ik haal opgelucht adem, hoor door de speakers dat de landing wordt ingezet en de man bij het raampje - die op hetzelfde moment voor het eerst op deze vlucht wakker wordt - vraagt : “Hoe lang vliegen we nog” ?

(Afbeelding afkomstig van internet)

Onbegrensde existentie

2005-10-30T01:23:00.000+02:00

Mijn dochter Monique is er elke dag. Geen aanraking, streling of kus; maar ik zie gelukkig wel haar lach, die aan de binnenkant van mijn ogen hangt. Zo hebben we altijd plezier; en dus, contact.
Als ik af ga op mijn intuïtie, geloof ik dat Monique ergens – als een onbegrensd volume - existeert.
Dat gevoel ontleen ik aan een droom, van ongeveer een jaar geleden, die ik – in tegenstelling tot vele andere dromen – blijvend (en nog altijd vrij nauwkeurig) kan oproepen. Ik hoop dat mijn gevoel mij niet in de steek laat.

(Foto gemaakt in Griekenland, Piles, Karpathos, September 2005)

Vronthistrand Pigadia, Karpathos, Griekenland

2005-10-26T23:59:00.000+02:00

Ochtendgloren
-----------------
’t is ongeveer 06.30 uur als ik vanuit mijn ooghoeken een geweldige metamorfose van licht in ons appartement waarneem. Het wordt veroorzaakt door de voorlopers van het zonlicht, die mij bij het ontwaken op een behaaglijke massage trakteren. De verleiding is dus groot te blijven liggen, maar dan mis ik het altijd fascinerende schouwspel van de opkomende zon. Vanuit m’n bed naar het balkon is een kwestie van seconden en eenmaal daar staand, wordt de massage op mijn lijf ‘met het warm aanvoelende licht’ voortgezet. Heilzame stilte op dit tijdstip en ik zie (samen met het oog van mijn camera) in de verste verten, de zon - kruipend – boven de horizon uit komen. Tergend langzaam (maar zeker) wordt er (en elke ochtend anders) een wonderlijk mooi kleurenpalet tegen de onderkant van ons aardse dak geschilderd. Ook de man die ’s-ochtends in alle vroegte de wanorde van de vorige stranddag herstelt - opdat de strandgangers de ligstoelen en parasols opnieuw in een fraai gelid zullen aantreffen - geniet van het fraai gekleurde hemeldak. Als we luttele minuten later op het strand (voor ons appartement) staan, plukt ‘de man van de ligstoelen’ een witte bloem uit het zand en overhandigt deze met een charmant gebaar aan mijn verraste echtgenote. Taalcommunicatie met deze man is erg moeilijk, maar met onze alternatieve doch krachtige uitdrukkingsmogelijkheden komen we ver genoeg; en ‘delen we met elkaar’ dat het geboren zien worden van een nieuwe dag ‘op deze plek in de wereld’, een bijzondere gebeurtenis is. Terwijl de ‘ligstoelenman’ tevreden blikkend op z’n brommertje weg tuft en de zon rustig klimmend de omgeving inkleurt, lopen we terug naar ons balkon en genieten daar van het geweldige uitzicht en een heerlijk ontbijt, bestaand uit knappend brood, eitje, jam en koffie.

Observaties
--------------
Als je het fijnkorrelige zand met beide - samengevouwen - handen opschept en vervolgens door je vingers laat ontsnappen, blijven er woorden in je handpalmen achter. Even later zijn al die woorden samengesmolten tot een leesbaar geheel.

'n uurtje na het ontbijt, lig ik op een luie ligstoel ‘eerste rang’ van het strandleven te genieten. Ofwel, ik observeer heel genoeglijk mijn ‘strandgenoten’; die zich op zonderlinge, vrolijke of bijzondere wijze manifesteren. Zoals de ‘middle aged man’ – paraderend - met de absoluut ‘te kleine’ zwembroek, die daarbij ’n enorme vetmassa over de zwembroekband heeft hangen. Diverse badgasten met verfomfaaide badkleding, zichtbaar snakkend naar de fraaie kleuren van weleer. Het groepje van drie vrouwen (late dertigers) - naast elkaar lopend en - zoekend naar steentjes langs de waterlijn; de buitenste twee heel slank, de middelste met nogal forse, uitbundige onderdelen uitgevoerd; de bikini’s van de drie, respectievelijk egaal geel, rood en blauw gekleurd. Vlakbij onze plek, huppelt een blond manneke van ’n jaar of vier; die het strandpubliek op een prachtig schouwspel trakteert; het ventje gooit telkens ‘hapjes’ zand voor de pootjes van een kleine zwart-witte kat, die er voortdurend op clowneske wijze tegenaan tikt. Dan de zeehelden; zij, die met de armen omhoog, gestrekt op de tenen lopend, tergend langzaam het water in lopen; en natuurlijk degene die met veel machtsvertoon het ruime sop kiezen, proestend – en snakkend naar adem – boven water komen en vervolgens vooral proberen dezelfde stoere expressie vast te houden van kort voor de explosie. Een intiem ‘samen zijn’ langs de waterlijn; een man met een plat hoedje op, geknield, kijkt naar - en fotografeert - zijn vrouw in het water; prachtig tafereeltje. Onrust straalt af van de lezers en puzzelaars, die voortdurend bezig zijn de meest relaxte houding te vinden en daar meestal niet in slagen. Mooi ook, de sportieve types; die bij het mislukken van hun act altijd anderen of de omstandigheden schuldig achten aan de door hen stijlvol uitgevoerde bloopers. Tenslotte de slapers, die onbewust hun ‘ware gezicht’ laten zien; niet bepaald een gemiste foto.

Tegelijk met het door m’n vingers laten glijden van de laatste fijne zandkorrels, gaat de zon onder en wordt elders op deze wereld een nieuwe ochtend geboren.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, Vronthistrand, September 2005)

Fado

2005-10-22T00:55:00.000+02:00

Dinsdagavond jl. dreven – als op de heftig deinende golven van de zee – de emotievolle klanken van de fado door het theater en drongen binnen in alle vezels van mijn lijf.
Fado laat je voelen dat je werkelijk leeft.
De prachtige klanken van de Portugese gitaar snijden dwars door je ziel en schetsen beelden van de ruige havenwijken van Lissabon in het begin van de 19e eeuw. Het bijzondere van muziek ‘en fado in het bijzonder’ is, dat je als het ware op een droomwolk reist en voelt waar de muziek uit is ontstaan. Ik las ergens – in relatie tot de fado - over verpauperde wijken, waar armoede rook naar bacalhau (gedroogde kabeljauw) en geroosterde sardines, over verdriet, liefde, Braziliaanse kolonisten, haat en vergankelijkheid. Een overwegend triest beeld weliswaar, maar verweven in de klanken van de fado tegelijk toch ook kleurig. Heel mooi om te lezen vond ik : “De fado weerspiegelt de gemoedstoestand van de ziel, die in het Portugees 'saudade' wordt genoemd”. Op een van mijn fado CD’s staat een song met de titel saudade. Heel mooi; en als je tijdens het luisteren – het absorberen van deze prachtige muziek - je ogen sluit, reis je mee op de droomwolk. Het typerende stemgeluid van een fadozangeres laat je de onbestemde heimwee, naar iets wat voorbij is en nooit meer zal komen, horen en voelen. In de meeste muziekvormen is begeleiding ondersteunend of dragend; bij fado vormen de ‘heimwee uitdragende gitaarklanken’ samen met de stem één volmaakt geheel. Het was genieten dicht bij huis, maar toch ook even heel ver weg !

(Foto van straatje in wijk Alfama te Lissabon, gevonden op internet)

Zomeravond op Karpathos

2005-09-01T00:38:00.000+02:00

Veel Nederlanders overwinteren. In Spanje of ’n andere aantrekkelijke plek met een hoog ‘broodje van Dootje’ gehalte. Wij zijn meer van de categorie ‘overzomeren’, maar dan in Griekenland. We zwemmen en wandelen er zoveel Griekse mijlen (?), dat die witte bloedlichaampjes van ons niet weten waar ze het zoeken moeten. En wie ‘overdag’ veel beweegt, mag zich op de intens lange Griekse zomeravonden volledig – echter zonder bewijs van dronkenschap - te buiten gaan. Ik weet niet waar dit geschreven staat, maar laten we het houden op een van de vele ongeschreven wetten. Zo’n Griekse zomeravond houdt in : “Eerst genieten van een onvergetelijke zonsondergang, vervolgens een relaxprogramma in je appartement en rond het moment van de schemering prioriteer je - je lijf en leden het avondleven in om in diverse gezellige cafés of tavernes lekker Bourgondisch te keer te gaan. Na afloop van het heerlijke eten en de tongstrelende wijn – en als de moeheid nog niet definitief heeft toegeslagen – gaan we naar een van de knusse muzieklocaties, alwaar je wordt getrakteerd op de weergaloos mooie en emotionele ballades van Dalaras en Alexiou. Je moet niets. Je kijkt, kletst, drinkt een wijntje, eet ’n klein hapje - terwijl je geniet van de muziek. De sterkte van de muzikale klanken is vriendelijk voor de oren, je kunt er tijdens het musiceren ‘gewoon’ met elkaar praten. Heb je zin in nog wat beweging; dans je ontspannen mee. En altijd, ongemerkt, naderen de kleine uurtjes van de nacht, het moment waarop vaak ook de ogen het moeilijk krijgen. Mooier kan een dag niet eindigen. Men bedankt elkaar voor de gezelligheid en het bekende kalinichta echoot nog lang na in de almaar stiller wordende nacht”.
Dat is zo ongeveer waar wij saampjes in Griekenland erg van genieten. Kortom, energie opdoen; om daarna ‘fris van de lever’ - en met gebruinde FPU-koppen - die fantastische Hollandse herfst en winter te lijf te gaan. In gedachten hoor ik al weer het gekletter van de regen tegen de ramen, geniet van de felgekleurde tinten op de boombladeren of zie de dwarrelende sneeuwvlokken het aardse oppervlak op magische wijze betoveren. Geniet van elk seizoen. Groeten uit Karpathos.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, Taveerne Pelagos, Mei 2004)

Turbulent Griekenland !

2005-08-25T21:50:00.001+02:00

Er lag al geruime tijd een belofte, om op enig moment mijn ‘watje-imago’ af te leggen; en eindelijk eens de grote hoogten te gaan zoeken. Prompt werden we vlak vóór de middernachtelijke landing op Rhodos getrakteerd op een flinke portie turbulentie. Mijn wederhelft keek bij die eerste vliegreis - als een ijskonijn - door die kleine claustrofobische raampjes het wonderschone universum in en genoot van de transformatie van het daglicht naar het altijd imponerende duister. Eenmaal geland, hoefde ik mij na aankomst niet te verschonen; de vliegdoop viel dus nogal mee. Juni 1992. Daar stonden we dan, voor het eerst in ons leven op Griekse bodem; en het voelde meteen goed en vertrouwd.
Ruim vóór 1992 was er in feite al – maar nog ondefinieerbaar – dat bepaalde gevoel. Ik kocht in mijn nog rimpelloze jaren ‘n paar langspeelplaten (die ronde 1 m.m. dikke vinylschijven met een diameter van 30 c.m.). Die LP’s brachten mij toen - en nu nog - in bepaalde sferen. De muziek die er op staat, is van Mikis Theodorakis. Als ik die klanken absorbeer en evalueer; voel ik de strijd, de melancholie en de emotie. Deze muziek heeft zich, als het ware, tot in het diepste van mijn genen geworteld en zal er zeker nooit meer uit verdwijnen.
In oktober 1978, zagen we de prachtige en emotievolle TV-serie ‘Who pays the ferryman’ - naar het boek van Michael J.Bird - aan ons voorbij trekken. Een bijzonder verhaal – en Griekse tragedie - verpakt in authentieke Griekse decortjes, variërend van ruig ‘met rotsen en bomen’ bekleedde berghellingen tot sterk glooiende vlakten en rommelige rijen olijfbomen, die tonen als een fraai impressionistisch kunstwerk. Vroegere generaties Kretenzers - met hun ‘soms bizarre’ gebruiken en gewoonten - in tot stille symbolen verworden dorpjes. Haventjes, zo simpel, mooi en raak ‘neergezet’, dat elke andere opstelling ‘in het landschap’ op tegenstand stuit.
Vanaf 1992 maakten we werkelijk kennis met een intens levend Griekenland. Karakters, levenswijsheid, vriendelijkheid en soms heftig geëmotioneerd. De Grieken hebben ons ‘nog meer’ doen inzien wat het leven inhoudt; wat echt belangrijk is. Griekenland heeft ons gevangen in een web van simpele, maar fundamentele, waarden en verlangens. Voor eeuwig een plek in de gepassioneerd turquoise gekleurde baaien, vanwaar symfonieën of een gepaste stilte ‘wisselend’ opstijgen uit de vredig glinsterende golfjes. De enige turbulentie die in mijn leven zal blijven heeft niets te maken met de ervaring op mijn eerste vliegreis, maar alles met onze tweejaarlijkse Griekse intermezzo’s.

(Foto gemaakt op Karpathos, omgeving Apellabeach, september 2004)

Metamorfose zwart-wit foto 1967

2005-08-21T23:40:00.001+02:00

Mijn wederhelft vestigt de aandacht op een zwart-wit foto, die bij ons boven de computer hangt. Van het op de foto afgebeelde 19 en 16 jaar jonge stel, straalt de verliefdheid de huiskamer in. De gezichten op de foto horen voor eeuwig bij het jaar 1967; en die ‘bevroren’ toestand garandeert, dat op die gezichten nooit rimpels of huidvlekken te zien zullen zijn; tenzij de ‘tand des tijds’ vat gaat krijgen op de fixeerlaag van het fotopapier. Als ik vervolgens in de spiegel kijk, zie ik dat vadertje tijd op ‘mijn gezicht’ een wat langzamer verloop heeft toegepast. Althans, dat stel ik vast met een paar ogen die niet helemaal meer de sterkte van ‘toen’ hebben. Met je 57 jaar, moet je natuurlijk nooit met je leesbril op - in de spiegel - naar jezelf kijken. Da’s gewoon dom. Het grappige is, dat ik die leesbril wel op m’n neus zet als ik naar mijn wederhelft kijk; en dan zeg, nou, je kunt wel zien wat de jaren bij jou hebben aangericht. Zij heeft een bril voor ‘ver’ en zodoende krijg ik van haar nog altijd de kwalificatie ‘best jong’. Dat geeft mijn ‘mangevoel’ de zo broodnodige extra veerkracht; wat ’n geruststelling.
De foto is wat ons betreft tijdloos. We zijn op dit moment 38 jaar verder en onze gehele levensfilm terugdraaiend van toen naar nu, brengt bij een identieke pose van deze foto – anno 2005 - een metamorfose op de verliefdheid van weleer. Het is nu vooral respect, een sterke verbondenheid en onvoorwaardelijke liefde. Elkaar niet bezeren en absoluut het beste gunnen en geven, dat is het.
Kortom, het 1967-gevoel met een plus !

(Foto gemaakt in DenHaag, 1967)

Religions united

2005-08-19T16:06:00.000+02:00

Het NOS-journaal van gisterenavond kwam weer geroutineerd de huiskamer in. Echter de berichtgeving over het eerste buitenlandse bezoek van paus Benedictus XVI aan Keulen vroeg meer dan mijn aandacht. Ik ben in principe nooit enthousiast als ik informatie over Vaticaanstad, het instituut R.K.-kerk, of welke paus ook, over mij heen gestort krijg (dit even terzijde); maar nu hoorde ik de paus in Keulen het volgende proclameren.
De paus zei dat hij veel waarde hecht aan de geplande ontmoeting met Joodse en Islamitische leiders in Duitsland. Hij wil zich samen met hen inspannen ‘voor een toekomst waarin de mens centraal staat’. Verder zei hij verheugd te zijn over de opkomst van de circa 400.000 bezoekers op de wereldjongerendagen in Keulen - en de zustersteden Bonn en Düsseldorf - en dat hun hoop en moed hem inspireren om de grootste uitdagingen van deze tijd aan te gaan. Tijdens een boottocht over de Rijn, riep hij de vele duizenden bezoekers op ‘het hart wijd te openen voor God’.
Nou ben ik niet zo’n man die iets kan met uitspraken als : “Het hart openen voor God”. Maar als hier ‘het hart openen’ volstrekt synchroon loopt met de geplande ontmoeting van de paus met Joodse en Islamitische leiders, wil ik daar absoluut gehoor aan geven. Ik hoop wel dat ‘het gezamenlijk inspannen’ voor een toekomst, waarin de mens centraal staat, tegelijk betekent; dat keuzes – en meningsuiting – van mensen (ongeacht hun religie) worden gerespecteerd.

(Foto gemaakt op Karpathos, Othos, Mei-Juni 2004)

Oom Aat met zijn dikke baat

2005-08-18T01:58:00.000+02:00

Dit fraaie kunstwerk dateert uit de tijd dat we nog spraken van kleuter- en lagere school. Ik ga terug naar het schooljaar 1981-‘82, het schooljaar waarin onze dochter Monique deze tekening heeft gemaakt. Ze was, afhankelijk van de juiste datum, 4 of 5 jaar jong. 1981-’82, de jaren van de eerste hogesnelheidstrein en de periode dat Michael Jackson zich nog probleemloos door zijn fans kon laten toucheren. In Nederland excelleerde ‘Doe maar’, de Brabantse popgroep, die met een reggaeachtig soundje een voor die tijd vernieuwend Nederlands popgeluid liet horen.
Miljarden guldens aan overheidssubsidie verdwenen in een bodemloze put, die Rijn Schelde Verolme heette. De toenmalige president-directeur, Dhr. Allard Stikker, mocht weg met een riante gouden handdruk en het personeel kwam op straat te staan. Het was ook de periode dat CDA-topman Ruud Lubbers - met zowel links als met rechts - vele jaren de politieke scepter zwaaide.
Na twaalf succesvolle jaren verdween in 1982 de door Bob Bouma gepresenteerde filmquiz ‘Voor een briefkaart op de eerste rang’ van het televisiescherm, dit, tot grote teleurstelling van vele kijkers. Rages begin jaren tachtig waren : “27mc-bakkie, Rubrik’s kubus en Aerobic”. De mens stond op dat moment aan de vooravond van een ongekende technologische ontwikkeling op computergebied. Wat nu – anno 2005 - volstrekt normaal en geïntegreerd is, was rond 1981-’82 nog science fiction. De tekening van Monique heb ik dus pas jaren later kunnen digitaliseren en er hoort het volgende korte verhaaltje bij. Als ik om uitleg van de tekening vroeg, kwam er op het gezicht van Monique een geheimzinnige glimlach en daar bleef het bij. De titel lijkt uitsluitsel te geven, maar tot op de dag van vandaag weet ik nog altijd niet wie Oom Aat was(is) en wat die ‘dikke baat’ precies inhoudt. Een kort verhaal met een grote impact, omdat ik kijkend naar de tekening; de vele dierbare en intieme gezinsmomenten uit die jaren absorbeer en koester. Ik heb ze voor altijd uitvergroot op mijn netvlies staan.

(Originele tekening gescand in Adobe Photoshop en geconverteerd naar jpg)

Who’s afraid of red, yellow and blue ?

2005-08-15T20:16:00.000+02:00

Is de wereld langzamerhand echt stapelgek aan het worden ? Een ieder kan wel roepen, inclusief mijzelf, tja, wij kunnen er geen f . . . aan doen. Aan de andere kant; vraagt niemand zich meer af . . . . . zoals vanochtend op het nieuws . . . . . Een voor een megabedrag 'hersteld' kunstwerk van ene Barnett Newman, getiteld . . . 'Who’s afraid of red, yellow and blue' (Lees de inhoud van de internetlink, hierbij gevoegd; klik op de titel van dit schrijven). En vanavond, in ‘2vandaag’ een reportage over Nigeria. ’t benam mij de adem en dacht, oké, daar kunnen we kennelijk niets aan doen. Het zei zo. Die verdomde regiems zitten ons allemaal in de weg. Dan denk ik, dit speelt zich toch niet echt af op deze ‘beschaafde’ planeet. Ik moet dromen, dat kan niet anders. Maar dan valt m’n glas wijn om, ten teken dat ik echt aanwezig ben. Ik existeer en aanschouw een stukje krankzinnigheid ten top. Alles draait om in je lijf, als in een centrifuge. Bij mij wel, in elk geval. Plaats deze twee onderwerpen tegenover elkaar en je schreeuwt het uit over de totale waanzin.
Vandaar, hier mijn bijdrage : “Totally madness in three dimensional white”.

(Schilderij gemaakt thuis, augustus 2005)

Gedicht - Droom

2005-08-15T00:47:00.000+02:00

Droom

Van ‘t geurende kleurende land,
stijgt op een vreemd verlangen.
Onzichtbaar probeert een hand,
elementen ervan te vangen.

Niemand zal daar ooit in slagen,
ze blijken hier niet te bestaan.
Dimensies uit mythen en sagen,
bij ’t ontwaken zijn ze vergaan.

(Foto gemaakt in Indonesië, Bali, Sawa, januari 2003)

To Papoea-Nieuw-Guinea with love

2005-08-11T04:19:00.000+02:00

De keren dat ik naar de televisie kijk, probeer ik iets te zien wat mij in elk geval steviger, blijer en vooral hoopvoller in het leven zet. Onder meer als het gaat om warmte en liefde tussen de jongere en oudere generatie, raakt mij dat diep. Waarom ? Omdat het er sterk naar uitziet, dat tussen die twee generaties een kloof aan het ontstaan is; die - als we niet oppassen - op een dag ‘niet meer te overbruggen’ zal zijn. Nou moet ik zeggen, dat de politiek hierin nou niet bepaald alles doet om aan de ‘jongeren van nu’ het goede voorbeeld te geven; aangezien onze oudere medemens in de schijnwerper wordt gezet als zijnde een ‘financieel probleem’ en ‘economisch volledig nutteloos’. Indien je vervolgens deze ‘kwalificaties’ relateert aan het feit dat we vandaag de dag alleen nog maar ‘meten, weten en lasten drukken’, begrijp je waarom de ouderen van nu(de jongeren van toen) op zo’n onchristelijke – en respectloze – wijze worden behandeld.
En daar is niet alleen de C van CDA schuldig aan. Maar deze week zag ik (lang na de eerste officiële televisie-uitzending in Nederland op 12 oktober 1951) in een van mijn favoriete programma’s, ‘hoop’ voorbij komen. Ik zag een jonge knul van zo rond de 23 jaar in de vertrekhal van Schiphol staan, met naast hem zijn olijk kijkende oma. We hoorden over een familiebezoek in Papoea-Nieuw-Guinea. De jonge man vertelde dat het reisdoel was gekozen uit een gevoel dat hij ‘nu’ naar zijn land van herkomst toe moest en het speciale daarbij was dat hij zijn oma had meegevraagd; in plaats van te kiezen voor de aankoop van een auto. Oma wilde mee, onder een voorwaarde; dat niet haar kleinzoon maar zij zelf de reis zou bekostigen. Hij was – hier in Nederland geboren - nog nooit in Papoea-Nieuw-Guinea geweest. Ik zie weer zijn bijzondere blik, hoe hij daar zijn verhaal stond te vertellen; bijna niet van deze wereld. De vanzelfsprekendheid dat het samen reizen met zijn oma ‘gewoon’ goed zou gaan, nadat duidelijk was geworden dat hij voor de eerste keer met zijn oma op reis ging. Het liefdevolle gezicht van de jongen blijft helder geprojecteerd op mijn netvlies staan, ik zie hem kijken naar zijn kleine oma. Oma met een glunderend en lief rond gezicht. De familie staat al die tijd rondom de twee gedrapeerd, pratend, lachend, jaloerse blikken en dan de tranen van het afscheid. Je voelt dan zelf . . . . . ja, dat weten we allemaal, hoe een afscheid voelt. ’n Kort moment word je de adem benomen, je slikt, veegt langs je wang en kijkt zo nodig stoer; al was het maar om het de ander wat te vergemakkelijken. Dan lopen de jongen en zijn oma ‘hand in hand’ weg van de familie, nog af en toe omkijkend en zwaaiend, richting de gates.

(Foto gemaakt op Karpathos, Vronthibeach, September 2004)

Internet

2005-08-09T22:04:00.000+02:00

Er wordt al geruime tijd beweerd dat vandaag de dag alle boek- en naslagwerken 'op het gebied van kennis en informatie' voortdurend op achterstand staan. Waarom ? Het antwoord is kennelijk : “Internet”. Op internet kan je het gevraagde en gezochte snel vinden. Misschien is dat waar, hoewel niemand zich realiseert dat je er relatief veel tijd in steekt. Maar dat laatste wordt doorgaans niet zo ervaren, aangezien anno 2005 ‘een boodschap’ heel knap – en soms agressief – wordt overgebracht. Internet wordt ‘neergezet’ alsof het ‘heaven on earth’ betekent. De kracht en intelligentie van internet wordt schromelijk overschat, omdat alles wat internet en computergerelateerd is; zijn oorsprong vindt bij de mens. Wij mensen leveren – en ontwerpen - namelijk de input. De hardware, software en de informatie die we op een later moment zo snel mogelijk willen terug zien. Realiseer je vervolgens dat wij mensen ‘zo nu en dan’ de plank flink mis kunnen slaan en de ontnuchtering is geboren. Internet is alles behalve een mirakel. Wat dit ‘in al zijn voegen krakende digitale’ creatuur genereert, moet men niet zonder meer voor zoete koek slikken. Het lijkt allemaal ‘maagdelijk wit’, maar onder ‘dat’ flinter dunne laagje bevindt zich een kunstmatige wereld. Ik blijf daarom, op wat ik ‘via de elektronische weg’ vind, net zo kritisch reageren als ‘in the good old days’ van ‘slechts’ zoeken in boeken. Kortom, de ruis er telkens uit filteren. Als je niet oppast, word je eerder dommer dan slimmer en bovendien een illusie rijker !

(Afbeelding gevonden op internet)

Flashback

2005-08-08T00:41:00.000+02:00

Ik neusde vandaag wat rond op een website van iemand en bij het openen er van werd ik getrakteerd op muziek. Helemaal van deze tijd (2005), waar je werkelijk overal – op de meest stompzinnige plekken – naar muziek ‘moet’ luisteren. Dan heb ik het over ergernis nummer ….. en daar wil ik nu niet over schrijven. Op de betreffende site kun je de regie in elk geval in eigen hand nemen en de muziek zonodig het zwijgen opleggen. Voor ik het keuzemenu afsloot, viel het me plotseling op dat er een aantal songs van Clouseau tussen stonden. Ik klikte een bepaald nummer aan en dan overkomt je opnieuw dat vreemde en tegelijk mooie in dit leven. Je gaat terug in de tijd, daar is geen kruid tegen gewassen. Ons systeem werkt gelukkig zo en als een wonder wordt nagenoeg alles ‘van toen’ in een flashback verzameld. De ene keer ’n kort fragment, de andere keer lang. Kort na het starten van het fragment, voelde ik de emoties diep van binnen; en automatisch - naar het eind toe - nam de intensiteit ervan af. Op die momenten ben je zelfs in staat de ‘aanwezigheid’ van iemand te voelen die al jaren in een andere dimensie vertoeft. Dat 'aanwezigheidsgevoel' varieert in sterkte. Het lijkt er op – en misschien is dat wel zo – dat de mens in een dergelijke emotionele toestand over een ‘bovennatuurlijk’ en dus krachtiger communicatiesysteem beschikt. Dit zal tijdens de aanwezigheid hier 'op deze mooie en tegelijk bizarre aardbol' een groot geheim blijven. De mens weet nog maar weinig over de mens !
Oh ja, onze dochter Monique was een fervent aanhangster van Clouseau.

(Fotocompositie : Monique uit eigen archief en foto van Clouseau van internet)

Immens

2005-08-06T19:04:00.000+02:00

Gisteren floepte er een berichtje in mijn mailbox. Ik werd er op geattendeerd dat we in Nederland ‘zowat’ op de duurste benzine ter wereld rijden. Nou probeer ik in het leven zoveel als mogelijk ‘de wereldse gang van zaken’ te relativeren, dus voelde ik absoluut geen behoefte e.e.a. te beamen; laat staan serieus op dit welvaartgezeur in te gaan.
Wij hebben zelf een periode in ons leven achter de rug, dat het regelmatig tegen pompen of verzuipen aan zat. Echter, onze redding heeft juist ook bestaan uit het simpele feit; dat we ons tegelijkertijd de ‘echt immense’ wereldproblemen realiseerden. Er sterven ‘op deze prachtige wereld’ jaarlijks tien miljoen mensen van de honger. De tien procent rijkste aardbewoners bezitten 124 maal zoveel als de tien procent armste. (Bron : Human Development Report van de Verenigde Naties). In de zogenaamd beschaafde en rijke landen van de wereld overlijden mensen aan de gevolgen van overgewicht. Van dit alles kun je gillend wakker worden, want hoe moet hier ooit een eind aan komen. Hoewel, één lichtpuntje, in de armste landen hebben ze in elk geval niet het probleem van een stagnerende economie.

(Fotocompositie samengesteld uit diverse foto’s, gevonden op internet)

Anna uit Spoa

2005-08-04T22:15:00.000+02:00

Ik kijk (maar luister vooral) naar een programma op televisie, met de alles zeggende titel : “Hello goodbye”. Het decor is Schiphol en je hoort er verhalen van vertrekkende passagiers en van hen die staan te wachten op hun dierbaren. Waarom ik het graag ‘absorbeer’, is, omdat het mij de flashbacks van mijn leven bezorgt. Het zet alle gevoelsregisters wagen wijd open; en dat is goed. Maakt niet uit of het in een lach of traan resulteert (of beide, dat kan ook). Kortom, dit is waar het in dit leven om gaat. Niets meer en niets minder. De vrouw hier links op de foto, is Anna uit Spoa (Karpathos). Ze woont er al meer dan negentig jaar en het leven in dit kleine dorpje is (nog altijd) vrij simpel. Werken; en als er niet gewerkt wordt . . . . . ‘samen zijn’, op z’n Grieks : “Pleintje met tavernes en platanen, eten, drinken en hardop praten, dwars door elkaar heen”. Mensen, die op zoek zijn naar ‘grensverleggende, spannender zaken, ofwel illusie, hoeven in Spoa niet te komen; die worden daar niet begrepen, sterker die willen ze in Spoa ook niet begrijpen. We hebben Anna vorig jaar (september 2004) ontmoet en zij zal ongetwijfeld over heel wat flashbacks van het leven kunnen vertellen. De communicatie met Anna was lastig. Maar haar vriendelijkheid en ons een warm hart toedragend, deed alle barrières verdwijnen. We kwamen niet weg, zonder een flink stuk van de daar rijk bloeiende bougainville mee te nemen. Even later kwam ze ons achterna en werden onze handen gevuld met zelfgebakken koeken.
Alles wat het leven biedt zit in jezelf ! Anna uit Spoa had dat allang begrepen.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, Spoa, september 2004)

Zomeravondtherapie !

2005-08-02T03:15:00.000+02:00

Zo’n zomeravond met een zon, die – zoals gewoonlijk – niet anders kan dan afscheid nemen van de dag. De laagstaande en ‘als het ware’ gefilterde lichtstralen, geven de omgeving een totaal andere dimensie. Het is niet meer dat warme licht dat, zoals midden op de dag, tintelingen veroorzaakt op je huid; maar het brengt nu een diepe warme kleur voort. De camera is er bij en registreert. Wat je probeert is, om met dit bijzondere licht, je decors en composities dat bijna onwerkelijke sfeertje te geven. De vangst van deze avond zal, naar later blijkt, totaal iets anders opleveren. Het is een prachtige avond en in ons mooie park zien we overal wandelaars, fietsers en vissertjes genieten van de laatste uurtjes van de dag. Op de golfbaan is het op zo’n mooie zomeravond eveneens druk. Ik zie nogal wat ‘dapperen’ zich in een soort van etalage (twee verdiepingen boven elkaar) helemaal suf slaan; bal na bal verdwijnt ‘ins blaue hinein’. Kennelijk is dit de plek waar men de agressie van de afgelopen dag (of dagen) kwijt moet. Het zijn overwegend volwassenen, die zich met deze vrij simpel uitziende therapie bezighouden. Slechts twee jonge meisjes, doen ook pogingen om in een moordend tempo de ene bal na de andere het heelal in te meppen.
De er achter staande moeder en oma (vermoed ik), weten niet hoe snel ze de ballen moeten aanslepen. Met drie emmers tegelijk komen ze aanlopen om de meiden maar vooral in staat te stellen het spervuur onophoudelijk voort te zetten.
Ieder z’n heug, zeg ik altijd maar, aangezien ik van dit sportieve gedoe nooit ene ‘golfbal’ begrepen heb. Op televisie kunnen mensen er ademloos en geboeid naar kijken, terwijl het mij juist absoluut de diepste slaap- en droomverlangens bezorgt.
Ik hou het maar op : “Jong geleerd, wellicht pas oud begrepen”.

(Foto gemaakt op de burggolf in het Westerpark te Zoetermeer)

Ochtendritueel op Vronthistrand

2005-07-31T23:14:00.000+02:00

Opnieuw hebben we de eerste ochtendsignalen niet kunnen weerstaan. Warm donkergeel licht dringt de direct aan het strand gelegen kamer binnen en kruipt ‘als het ware’ over ons heen. De vredig aanvoelende dimensie opent automatisch oog na oog en bewerkstelligt vervolgens een weldadige omarming met de overige zintuigen.
’t is ongeveer 06.45 uur en de hernieuwde kennismaking met de ochtend is een feit. Het strand heeft zich al ‘opgemaakt’ voor de nieuwe dag en ligt er uitnodigend bij voor een geweldige ouverture. Amper toucheren de voeten het zand en we zien in de verte – zoals bijna elke ochtend - de jogger, kort lopend tegen de waterlijn, onze richting uit komen. We lopen hem tegemoet en bemerken plotseling dat het strand wordt bevolkt door vier levende zielen. Een wit, lichtbruin gekleurd - en vrolijk dartelend - hondje sluit zich bij ‘mij en mijn partner’ aan. Het merkwaardige is, dat dit grappige beestje er van uit gaat dat wij het commando over hem voeren. En niet alleen de hond gaat er van uit, blijkt later. Met z’n drietjes zien we de jogger naderen en als een pijl uit de boog sprint ons tijdelijk ‘vierpotig’ gezelschap zijn richting uit. Luttele seconden later weet de jogger niet wat hem overkomt, als het bijzonder speelse hondje met z’n pootjes voortdurend tegen zijn omhoog verende hielen tikt. De man is kennelijk bang dat het hondje zal bijten en gebaart en roept - onze richting uit – om hulp. Onmiddellijk reageren we en roepen de olijke hond streng toe. En ja hoor, hij/zij reageert direct op de door ons ter plekke verzonnen commando’s. De volgende ochtend, bijna hetzelfde ritueel. Weer zien we de jogger aankomen. Anders dan anders bemerken we dat hij – op het punt waar hij gisteren werd aangevallen - schichtig en zenuwachtig om zich heen kijkt en dat daardoor zijn loopritme enigszins wordt ontregeld. Honderd meter verder (en een hersteld ritme) zie je hem denken . . . . . ,gelukkig; die mensen hebben dat rot hondje goed opgevoed.

(Foto van de jogger en de hond gemaakt in Griekenland, Karpathos, Pigadia, sept.'04)

Leasekat

2005-07-30T01:19:00.000+02:00

We willen geen 'eigen' kat in- en rondom ons huis.
Waarom niet ? We hebben een leasekat. Een nogal stout exemplaar van het vrouwelijk geslacht. Ze wil overigens anoniem blijven, dus we noemen haar Siepie (bekende naam, waar doet die mij toch aan denken !).
Het mooie van een leasekat is, dat je er alle plezier aan beleeft en er nooit enige zorg aan hoeft te besteden. Regelmatig is ze bij ons op bezoek en we genieten dan met volle teugen.
Alleen al de wijze waarop madam ons huis komt binnen stappen is zeer ‘katwaardig’. Namelijk, met een vanzelfsprekendheid en - in het verlengde daarvan - uitdrukking op het kattensmoel; zo van : “Durf wat te zeggen, als je het lef hebt”. Deze Siepie is ‘gewoon’ alles wat een kat moet zijn : “Eigenzinnig, brutaal, slim, duikt overal in- en op (als het maar beweegt, of lijkt te bewegen) en is ‘indien nodig’ aanhankelijk.
En het moment van ‘aanhankelijk’ zijn, wordt slechts door één levend organisme gekozen ……. je raadt het al…….Mevrouw of Mejuffrouw (tja, dat weet ik eigenlijk niet…..) Siep.
Wanneer madam bijvoorbeeld met ‘lekkere trek’ rondloopt, dan weet je dat het zogenaamde ‘kopjes geven’ ondersteund door enig kattenvocabulaire (bestaat dat ?) in de hoogste versnelling wordt gegooid; in de hoop dat het ‘leasebaasje’ vervolgens de koelkast voor madam gaat plunderen.
Op dagen dat Siep ons huis weer eens heeft uitgekozen voor wat actie en waarbij ze voor gesloten deuren komt te staan, trakteert ze ons op een van haar ‘bevalligste’ performances. Een show die zich wisselend aan de voor- of aan de achterkant van het huis afspeelt. Op beide ‘bühnes’ heeft ze een vaste ‘raamplek’, vanwaar ze zich - met de aller charmantste pootbewegingen - naar binnen probeert te prostitueren.
Mijn wederhelft is bij het zien van die subtiele pootbewegingen het meest enthousiast en tracht van binnenuit - met ongeveer dezelfde katachtige bewegingen – Siepie van het raam af te krijgen. Kortom, we zijn dol op dat beest en ze mag ‘bijna’ alles.

(Foto van Siep is gemaakt in onze tuin, op vrijdag 29 juli 2005)

Nederlands (On)weer !

2005-07-29T09:40:00.000+02:00

Het weerbericht gisteren luidde, dat er een gigantisch onweer onderweg was.
Jammer dat het niet kwam, want ik hou erg van dit ‘natuurfenomeen’. Recentelijk op vakantie in Griekenland (ja, daar regent en onweert het soms ook) zag het er op een ochtend uit, zoals op de hier getoonde foto.
Als je de schoonheid hiervan zou moeten omschrijven, schieten woorden inderdaad te kort. Ik kan alleen maar schrijven, er niet aan te moeten denken; in een land te wonen waar je elke dag – het hele jaar door - alleen maar die ‘koperen ploert’ op je voelt branden. Als dat in een volgend leven ‘zou’ gebeuren, begeef ik mij zo snel mogelijk naar een reisbureau en boek onmiddellijk een ‘one way ticket’ to the Netherlands (vanwege de garantie op onweer). En als ‘herboren inwoner van Nederland’ blijf ik dan wel ‘zo af en toe naar Griekenland gaan’. Ik eindig dit korte intermezzo, met te schrijven; dat mensen vaker ‘verhalen’ over de fascinatie en bewondering voor dit type natuurfenomenen (onweer, orkanen e.d.), dan over rustig en stabiel zomerweer.
Heerlijk, dat Nederlandse weer; het zou alleen een beetje meer moeten regenen !

(Foto gemaakt in Kefalonia, Griekenland : Uitzicht vanaf balkon, appartement in Efimia)

Ierse en Engelse Hoop

2005-07-29T01:11:00.000+02:00

Gisteren werd ik blij verrast met een onderwerp van het journaal. Dat gebeurt niet vaak, omdat je doorgaans op minder fraaie zaken wordt vergast.
Ik hoorde, dat de oplossing in de eeuwenlange strijd tussen Engeland en Ierland nu toch echt binnen handbereik lijkt te zijn.
De eerste keer dat de Engelsen als veroveraars naar Ierland trokken was in 1169.
Een aantal Normandische krijgers o.l.v. Richard van Pembroke profiteerden van de onderlinge Keltische twisten en veroverden grote delen van het Ierse eiland.
In 1175 liet Hendrik II, koning van Engeland, door een pauselijke bul zijn gezag over Ierland erkennen. Met deze maatregel waren zowel het Vaticaan als het Engelse koningshuis tevreden. De eerste omdat de Ierse kerk zich veel te onafhankelijk opstelde en de laatste omdat zijn Normandische vazallen zich aan het centraal gezag probeerden te onttrekken. In datzelfde jaar werd ook het Verdrag van Windsor afgesloten waardoor Hendrik II de suzereniteit kreeg over het gehele Ierse eiland.
Dit ‘en meer’ is te lezen in een scriptie – neergelegd tot het behalen van de graad van licentiaat in de Criminologische Wetenschappen - Het I.R.A., ‘Vrijheidsstrijders of Terroristen’ geschreven door een student van de universiteit te Gent.
(De scriptie kan worden ingezien, door te klikken op de titel van dit ‘schrijven’).
En nu maar hopen, dat de wereld binnen niet al te lange tijd ‘nog verder zal rijpen’
en dat men elkaar op de diverse strijdtonelen slechts met ‘woord en geschrift’ tegemoet zal treden.

(De hier getoonde afbeelding is via Google gevonden op internet)

Stofzuigen

2005-07-25T01:48:00.000+02:00

Dieren hebben het toch maar gemakkelijk. Eenden bijvoorbeeld. Die zijn in feite alleen maar bezig met zich lekker te ontspannen. Moet je de luie donders hier zien zitten. Zij hoeven hun leven lang ‘geen sok’ te wassen, laat staan te stofzuigen. En stofzuigen is wel het ergste wat een mens zo ongeveer ‘1 maal in de 2 weken’ kan overkomen. Ik heb het altijd over een stevig potje matten met een apparaat; dat weliswaar als heel praktisch wordt beschouwd, maar je tegelijk – en niet zelden – al het bloed onder je nagels vandaan haalt. Om in elk geval zo fit mogelijk ‘in de arena’ te verschijnen, kies ik voor de vroege ochtend; zo rond 08.30 uur.
Maar het maakt in feite niet uit, welk moment van de dag ik kies. ‘Dit huiselijke genoegen’ leidt vrijwel altijd tot heroïsche gevechten, waarbij mijn ondubbelzinnig geformuleerde verwijten; gericht aan het adres van deze ‘krachtpatser’, natuurlijk niet door ‘het ding’ (kunnen) worden gehoord. Maar goed, hoe moet een mens zich anders - in die situatie - afreageren. Je kunt overwegen je onschuldig kijkende wederhelft met deze ‘ode’ te vermaken. Maar ja, drie keer raden hoe dat valt. Als zij bijvoorbeeld ‘in nog niet geheel ontwaakte toestand’ bezig is de goocheltrucs met de ontbijtattributen te doorgronden, mag je niet verwachten dat haar incasseringsvermogen ‘op dat moment’ hoog begrensd zal zijn. Hoe dan ook, uiteindelijk komt altijd alles weer op zijn pootjes terecht. Met een voldane, en tevens grimmige, overwinningslach verdwijnt de stofzuiger ‘op niet zachtzinnige wijze’ in de schuur voor zijn volgende verblijf van circa twee weken. De innerlijke rust is weergekeerd en na het verrassend lekker smakende ontbijt; fietsen we richting Rotte meren, alwaar de eenden geduldig wachten op hun welverdiende stukje brood !

(Foto gemaakt in Bleiswijk, Rotte meren : Eenden zijn luie donders)

Moonlight on Karpathos

2005-07-23T23:25:00.000+02:00

Ik memoreer september 2004. ’t is nacht, ongeveer half twee. Ik word wakker van zacht geroep – afkomstig van ons fraaie strandbalkon.
Er wordt me toegefluisterd hoe idyllisch de nachtelijke panoramablik op dat moment is. Die lokroep, ofwel invitatie, kan ik niet weerstaan en met de camera ‘in de aanslag’ begeef ik mij naar buiten.
En inderdaad, niets te veel (gefluisterd); ’t is een prachtige heldere en tegelijk aardedonkere nacht; ademloos mooi.
We zeggen helemaal niets tegen elkaar omdat we na al die jaren feilloos van elkaar weten ‘hoe en wat we waarnemen’ en wat we daarbij voelen. In ons gezelschap verder, twee glazen - gevuld met een heerlijke rode wijn – die elkaar begroeten met ’n licht euforisch getik.
Het maanlicht tovert de mooiste reflecties op de glimmende kelkjes. Nadat onze papillen door de wijn zijn gestreeld, laat ik het oog van de camera vallen op de zachtwitte gloed aan de horizon; vanwaar twinkelende en geribbelde streepjes over het donkere water worden gestrooid.

(Foto gemaakt in Griekenland, Karpathos, Pigadia : Moonlightview)

Barry boom

2005-07-22T21:06:00.000+02:00

Mijn zoon Barry was ergens rond het jaar 1981 een groot kunstenaar, echter zijn grote ijver en werklust zadelde ons al snel op met een groot probleem.
De hoeveelheid tekeningen, schriften en plakwerkjes groeide de pan uit en weldra begon het elimineren van de – in onze ogen – minder begaafde creaties. Uiteraard gebruikten we daarvoor de late uurtjes, om er absoluut zeker van te zijn dat we niet betrapt zouden worden op deze barbaarse wijze van kunstvernietiging. Je moest daarmee ‘hoe dan ook’ erg oppassen, want kinderen weten op die leeftijd feilloos wat er in het archief aanwezig hoort te zijn.
Heel gek, maar vooral het najaar leidde tot heel veel inspiratie.
De zondagse boswandelingen ‘van toen’ projecteren bij mij de beelden van een afgeladen auto met ‘veel materiaal’, dat eenmaal thuis - onder het genot van dampende mokken koffie of thee met zelfgebakken appeltaart en regengekletter tegen de ramen - tot de fraaiste en kleurrijkste werkstukken werd getransformeerd.
Gelukkig maar dat kinderen ‘zeker in die periode van hun leven’ zo scherp en alert zijn, want dat is een van de redenen dat we nu (zo’n 25 jaar later) nog altijd beschikken over een bijzondere collectie. Deze tekening maakt er deel van uit.

(Als je hierboven op de titel van het verhaaltje klikt, kom je terecht in een wereld van kindertekeningen)

Journaal

2005-07-22T02:05:00.000+02:00

“Wie begrijpt nog hoe de wereld vandaag de dag in elkaar zit, ofwel functioneert”.
Deze zin, echoot ’n tijdje door m’n hoofd, nadat ik zonet het 8-uur journaal als een koude douche over mij heen heb laten komen.
Tegelijk – ’t is krankzinnig, maar wel noodzakelijk – denk ik aan ons uitstapje van gisteren, een dag met alleen maar vreedzame beelden en indrukken.
Ik zie heel helder het prachtige stel olijke koeien ‘op mijn netvlies’ staan. Ze trokken zich, rustig heen en weer schuifelend, bar weinig aan van de zich dreigend aankondigende stortbuien.

(Foto gemaakt in Vlist, Zuid-Holland : Koeien laten zich niet overdonderen)