Verstild moment

Met heel veel genoegen reisden we in de periode ‘29 Mei - 2 Juli 2009’ door West-Canada en op een nog jonge ochtend stopten we bij een prachtig meer, geheten Cameron Lake in het MacMillan Provincial Park op Vancouver Island.

Het is zo’n plek die wel in een atlas te vinden is, maar nergens met grote en schreeuwende reclames onder de aandacht wordt gebracht.

Een ware verstilling op deze wereld; en één van die plekjes, die je graag voor jezelf in een doosje zou willen bewaren en beschermen tegen het boze deel van onze wereld.

We dronken er onze koffie en aangezien we volkomen opgingen in het vrede uitstralende landschap, kwam het absoluut niet in ons op het gezamenlijk geluksgevoel met woorden te omlijsten. Alles in balans, gevoelsmomenten, dat je alleen zo als mens compleet kunt zijn; ‘n eenwording met de oorspronkelijkheid – de indrukwekkende bouwstenen - van het heelal.

Dan, ongeveer 20 meter bij mij vandaan, aan de oever van Cameron Lake, zie ik plots twee aan elkaar getimmerde houten plankjes, rood geverfd langs de randen en verworden tot ‘n in de grond geslagen kruis. Erboven hangen fel gekleurde kunstbloemen en aan het horizontale plankje hangt – gehuld in doorzichtig plastic – een kaart en briefje met tekst. Ik loop er naar toe, kniel neer en na enige minuten van vele gedachten haal ik de inhoud uit het plastic. Een eerdere bezoeker heeft hier zijn gevoelens ‘zwart op wit’ achter gelaten.

De tekst luidt : “We left this note and information for you today in feeling for you and your loss as we have also lost someone. This helped us through some things to have a great hope about seeing our loved ones again”. De laatste 7 woordjes vormen de zin : “We are so sorry for your loss” . . . . . Stil werd ik, wetend dat de tekst op dit briefje ook door onszelf geschreven zou kunnen zijn.

(Foto's gemaakt op Vancouver-Island, Canada, d.d 2 Juni 2009)