Tijd analoog transformeren

Er bestaat geen heden of verleden.
Er bestaan slechts momentopnamen, die elkaar in rap tempo opvolgen.
Hoe dan ook, alles verdwijnt in de versnipperaar van de tijd en transformeert . . . . . . .

Net over de helft van de vorige eeuw, woonde ik in de Haagse buurt Vrederust-Berestein.
Mijn bed stond in zo’n typische ‘begin-jaren-zestig-flat’; een weinig creatief uiterlijk en géén centrale verwarming.
Logisch dus, dat ‘de winters van toen’ zich zo gemakkelijk binnen ‘de muren van toen’ konden laten gelden. Als het maar even vroor, drapeerden ijspegels zich als een kristallen slinger rondom je bed en metamorfeerden de dunne enkelglasramen in de buitengevel naar kil uitziende maar indrukwekkende - veelal gebloemde - kunstwerken. Als je je hete adem zachtjes tegen zo'n raam blies, droop de kunst er van af en kreeg je weer zicht ‘op de wereld buiten’.
Eerst sliep, at en dronk ik op 3 hoog in de flat, adres, Gaarde 249 en daarna in een 5-kamer parterreflat op de Beresteinlaan met huisnummer 54.

In Mei 1971 namen mijn buurtgenote (Drapeniersgaarde 95) en ik afscheid van deze buurt. Veel van wat ‘in die jaren’ door de versnipperaar van de tijd is gegaan komt met enige regelmaat - maar nooit meer met dezelfde gevoelens, woorden en beelden - terug aan de stamtafel in ons huidige onderkomen.

Op zaterdag 16 mei 2009 beleefde mijn buurt-echtgenote een reünie op haar jaren-zestig-Petrus Donders lagereschool aan de Ambachtsgaarde. Plots stond ze, al wandelend door de buurt, oog in oog met de flat aan de Beresteinlaan en vereeuwigde de bijzonder uitziende zijgevel ervan.
Wij mensen kunnen dit ook op ons zelf betrekken. Kijk eens, na ’n aantal decennia, in de spiegel van het leven; betreed de velden - rijk gevuld met ingrediënten voor het bereiden van euforie - en transformeer !

(Foto gemaakt in DenHaag, door Marijke Zandbergen, d.d 16 mei 2009)