Gemiste foto

Blond ventje van ’n jaar of 3, 4; lacht breeduit de zomerse wereld op het strand tegemoet. Plots is daar ook ’n kitten, speels zwart-wit getekend, heftig d’r staartje toucherend en zonder te weten van de op handen zijnde confrontatie.
En ja hoor, de oogjes van het kleine blonde ventje en van de zeer levenslustige kitten kijken elkaar ‘n ogenblik aan en dan gebeurt het. ’t blonde ventje woelt met z’n schepje in het zand en gooit telkens hoopjes zand in de richting van de inmiddels dol geworden kitten. Elke keer tikken de pootjes van de kitten met kracht tegen de dalende zandhoopjes, die vervolgens uiteenspatten in duizenden korreltjes - gelijk het beeld van ’n spectaculair siervuurwerk aan zee. Het blonde ventje gilt van plezier, als de kitten telkens na het slaan d’r snuitje heftig heen en weer schudt - niest - en met de pootjes langs d’r kleine neusje wrijft.
’n gouden fragment van zo’n 2 a 4 minuten : “Het extatische blonde ventje en de onstuimig met de pootjes slaande en capriolen makende kitten”.
Dan is daar de moeder, pakt het 'lege handje' van ’t blonde ventje en beëindigt daarmee abrupt deze bijzondere scène.
Een scène - als een kostbaar relikwie - hier beschreven, maar helaas geen beeltenis er bij als extra dimensie !
Opnieuw fluister ik mijzelf toe, dat je je camera . . . . . . . . . precies !

(Gemiste foto te Pigadia, Karpathos , d.d 12 sept. 2005 )