Gele strepen

Het is, zoals altijd, gezellig bedrijvig in het kleine Griekse haventje. ’n ochtend in mei, ongeveer 09.00 uur en ik geniet – met uitzicht op loom dobberende bootjes - van een uitgebreid ontbijt. ´n heerlijke yoghurt met vruchten, geroosterd brood met ham, kaas en ´n gebakken eitje, vruchtensap en koffie. ´n bijna strak blauwe hemel, want ver boven mij zie ik twee kleine schapenwolkjes. Onzichtbaar masseren de tentakels van de zon hun weldadige warmte in mijn lijf. De behaaglijke plek op het terras is strategisch perfect; zowel links en rechts van mij ontsnapt niets aan mijn aandacht.

Van ver zie ik de twee mannen, die – zonder het te beseffen – de hoofdmoot vormen van dit relaas. Vanuit goed Grieks gebruik lopen ‘de twee’ van gesprek naar gesprek, vooraleer op de kadeplek aan te komen waar de klus zal worden gestart. Die plek is ongeveer 100 meter bij mij vandaan. ’t is rond 10.00 uur als de diverse gereedschappen in stelling zijn gebracht. Maar eerst wordt de eerste koffie gedronken, opdat dit de kwaliteit van het werk positief zal beïnvloeden. Enfin, twee koppen koffie later is vooral de man met het oranje shirt volop in actie. Er moeten ‘gele parkeerstrepen’ op de kade worden aangebracht en dat doet ie door achtereenvolgens een stukje wegdek te vegen, op dat stukje een ongeveer 2 meter lange lat te plaatsen waarlangs tenslotte (met een verfroller aan ’n lange steel) een gele streep wordt gerold. De man in het donkerblauwe shirt wil ‘in de beginfase’ nog wel laten zien dat hij over sturende capaciteiten beschikt; hij wijst en kijkt en houdt het verkeer in de gaten. Een en ander betekent, dat de oranje man ‘al snel zelf’ de automobilisten en voetgangers uit de buurt van z’n vers getrokken strepen moet zien te houden. Na elke volgende veeg of verfstreek kijkt hij geïrriteerd om zich heen en als ’n automobilist of voetganger in de buurt komt holt hij druk gebarend en schreeuwend naar de plek des onheils. Op enig moment wordt onze oranje vriend van twee kanten belaagd - en daar is uiteraard geen kruid tegen gewassen. De man in het donkerblauw loopt onschuldig blikkend heen en weer en ‘in korte tijd’ zie ik gele afdrukken van autobanden en voetafdrukken op het asfalt verschijnen. ’n vijftal mensen begroet elkaar en bewerkt daarbij, argeloos, driftig springend en zoenend, een zonet geverfd streepdeel. Grappig is, te zien, dat twee mannen aan weerskanten van diezelfde verse streep de kade af lopen zonder deze aan te raken; druk converserend vervolgen zij hun weg. De eerst getrokken streep moet de oranje man al snel opnieuw trekken en daarna wordt hij nog fanatieker in het bewaken van zijn artistieke uitspattingen. Bij zijn voor de tweede maal getrokken streep blijft hij enige tijd dreigend staan, met de armen over elkaar.

Eind van dit verhaal is, dat de gele strepen er absoluut niet toe doen. Althans, niet voor het handje vol inwoners van dit vriendelijk ogende Griekse eilandje. Die kennen elkaar ‘te goed’ en zijn bovendien allemaal van elkaar afhankelijk.
Voor toeristen maakt de politie graag een uitzondering, die worden ‘gewoon’ bekeurd !

(Foto’s gemaakt in Pigadia, Karpathos , d.d 22 mei 2006 )