Wederopstanding

Je zult maar ergens in de wereld op een plek geboren worden; waar de identiteit van het individu niet bestaat, omdat daar ‘s-mens doen, laten en vooral denken’ door een verderfelijk systeem wordt bepaald.
Kort geleden vertoefde ik op ’n Grieks eiland en beleefde – van nabij – de wederopstanding van een uit dit systeem ontsnapte vrouw. Haar partner vertelde in het kort de geschiedenis en zo werd mij van het ene op het andere moment duidelijk waarom ik de vrouw ‘aanvankelijk’ met verbazing had geobserveerd.

. . . . . . half oktober 2007 . . . . . de Griekse zon schenkt ons nog altijd 26 graden . . . . . groot strand voor ’n handvol toeristen. Mijn partner, voortdurend in gevecht met d’r oogleden, kan slechts met grote moeite de letters in haar boek volgen en ik geniet elke wegtikkende seconde van mijn blikveld gericht op de zee. Met mijn camera tracht ik – als ware het een penseel - de vele turquoisetinten in verschillende verhoudingen vast te leggen. Thuis, op mijn monitor, zie ik dan wel welk ‘schilderij’ het meest imponeert. Terwijl ik op deze relaxte manier de artiest probeer uit te hangen, verschijnen er plotseling twee mensen in de zoeker van mijn camera. Een man en een vrouw, druk bewegend, vrolijke geluiden makend en genietend van de aangename temperatuur van het water. Hij rond de vijftig, zij net voorbij de veertig. Hun lippen bewegen; ik hoor niet wat er wordt gezegd, maar wel dat de taalklanken verschillend zijn. ’n aantal woorden verdwijnen dan ook ‘onbegrepen’ in de atmosfeer, maar via gebaren komen ‘de twee’ toch tot elkaar. De dialogen houden ze overigens kort, kennelijk mag er geen speeltijd worden verspild. Verder leert hij haar ‘beter’ zwemmen en de wijze waarop dat gebeurt ontroert mij, zo puur en mooi. Enige seconden later zie ik hen – gelijk - ’n stel adolescenten; ze spelen ‘zonder enige schroom’ en vooral zij lacht en gilt het uit van de pret. Zo af en toe verlaat hij de zee en zijn in de branding spelende vrouw. Vanaf zijn plek in het weldadig aanvoelende zand, tuurt hij naar de horizon en houdt tegelijk z’n speelse partner in de gaten. Zo alleen, zittend in het water, lijkt ze ver weg van de wereld; in trance, spelend met - en zoekend naar - steentjes. Op de momenten dat zij dit ritueel even loslaat, zwemt ze - korte stukjes – en kijkt hij of z’n lessen effect hebben gehad. Vaak en lang zijn ze in het water. Met name zij geniet, bijna euforisch, alsof elke volgende keer de eerste kennismaking is met de krachtige elementen. Samen bekijken ze nauwkeurig de gevonden stenen schatten en met geacteerd protest van hem, glijden vrijwel alle steentjes zorgvuldig via haar vingers in ‘n tas.

Van het ene op het andere moment hebben de geluiden en beelden van de wederopstanding zich vermengd met de zee en manifesteert zich de kracht, ofwel, de geweldige zeggenschap van de stilte. Ik ben getuige van een ontroerende intimiteit. Het lijkt alsof zij – zich een schuilplaats verschaffend tegen zijn schouder – even ronddwaalt over haar geboortegrond; een land, waar vrij denken en uitbundigheid onbereikbaar is.

(Foto gemaakt op het vronthistrand van Pigadia, Karpathos , d.d 12 oktober 2007 )