Al-Jiju Primary School Kenya
Ik lees op de website van Let’s go digital een prachtig verslag van een recentelijk - door Westerse journalisten c.q. fotografen - gemaakte Kenia-safari fototrip. 
Het verslag laat de lezer weten wat een enorme indruk het op de deelnemers maakt om met een jeep door een gebied van meer dan 800 hectaren savanne te rijden; ofwel, om met een helikopter rond te vliegen boven Mount Kenya en uit te kijken over prachtige bosgedeeltes en adembenemende waterpartijen. Al lezend begrijp je, dat de in het Westen levende mens – helaas - al heel ver van de werkelijke natuur is komen te staan. Niet voor niets raken de deelnemers bij het ‘in het wild’ zien, horen en ruiken van giraffen, olifanten, leeuwen, neushoorns, vogels en krokodillen in een staat van opwinding. Kortom, de euforie slaat op een niet mis te verstane wijze toe, want haast wordt vergeten de ontspanknoppen van de camera’s te toucheren.
Wat mij het meest in het verslag trof, is, dat de betreffende groep safarigangers een bezoek aan kinderen van een basisschool als een onvergetelijke gebeurtenis heeft ervaren. Heel voorstelbaar, in feite, als je een dag onderwijs ‘daar’ met ‘hier in Nederland’ vergelijkt. Onvoorstelbaar is weer, als je weet dat sommigen van hen – in de leeftijd van circa 4 tot 14 jaar - dagelijks 2 uur moeten lopen om op school te kunnen komen en daarbij ‘gewoon’ hun innemende lach, nieuwsgierigheid en tederheid tonen. Logisch dat dit voor ons Westerse mensen, ervaringen zijn - die je de rest van je leven bijblijven.
. . . . . en ondertussen hoor ik hier – in ons beschaafde Nederland – losgeslagen scholieren iets schreeuwen over teveel lesuren en kijk ik met een schuin oog naar het journaal van 20.00 uur om te zien hoe dezelfde scholieren tegelijkertijd - uit pure verveling - de omgeving vernielen.
(Foto gemaakt in Indonesië, Bugit-Lawang, januari 2003)
9 reacties:
Ha, herontdekt! Ik ga hier nog een reaktie op geven, zie het toch iets anders. Maar vooralsnog leuk je weer te zien schrijven!
Leuk om weer een log van je te lezen, Lex!
Ik denk dat het altijd voor grote opwinding zorgt wanneer je een totaal andere cultuur bezoekt. Ik herinner me een tv-uitzending waarin een groep bosjesmannen voor twee weken naar NL werden gehaald. Ik zag een zelfde soort euforie zoals jij hier beschrijft, maar dan bijvoorbeeld over het feit dat de wegen hier bedekt zijn met steentjes. En toen ze een bezoek brachten aan McDonalds bezweerden ze dat dit het lekkerste voedsel was dat ze ooit hadden gegeten.
Zelf vind ik het ook prachtig om andere culturen te bezoeken. Dat begint overigens al vrij snel buiten de landsgrenzen. Ik vind het leven in Zuid-Europa al beduidend anders dan hier in NL, en dan heb ik het natuurlijk niet over het strandtoerisme. Verder werd ik gegrepen door het leven op het platteland in Griekenland en Turkije, en de armoede in Venezuela.
Ik zou graag nog vele plekken op de wereld willen zien, om rond te kijken wat andere culturen inhouden, wat de gewoonten zijn en hoe men tegen het leven aankijkt.
Iedereen leeft vanuit het eigen perspectief. Wat dat betreft vind ik het volkomen logisch en voorstelbaar dat in NL mensen handelen en reageren zoals hier gebruikelijk is. Volgens mij heeft het weinig zin om appels en peren te vergelijken.
Welkom terug!
De vernielingen vind ik rondit belachelijk.
Ik ben blij dat mijn kinderen neit hebben meegestaakt. Natuurlijk balen zij ook enorm van de uren dat ze op school aanwezig moeten zijn, zonder dat ze correct les hebben. Maar om te gaan staken vinden zij onzin.
Het is inderdaad onvoorstelbaar dat sommigen met grote motivatie 2 uur wandelen om les te mogen hebben.
Wat een gigantisch verschil....
De afstand met de natuur is toch ook een beetje wat de opvoeding breng Lex; als ik kijk naar die van mij leven ze toch ook aardig dicht bij dat gene wat hier nog aanwezig is.
Teder kijken ze naar insecten, en als ze een zieke duif of ander dier zien, zijn ze er als de kippen bij het dier te helpen.
Ook zie ik ze veel genieten van alles wat ze om zich heen zien (natuurlijk is dat ook met de paplepel ingegoten ;-) )
@Paul : Je schrijft dat iedereen leeft vanuit het eigen perspectief, etc. etc. Daar kan ik mij in vinden, maar ik vind het absoluut GEEN appels met peren vergelijken; ik doelde op het feit dat mensen - juist bij hun manier van reageren - zich best rekenschap mogen geven van wat elders in de wereld gebeurt m.b.t. vergelijkbare (leer)processen(dus, de theorie als basis; want de praktijksituaties in de landen Nederland en Kenia zijn sowieso enorm verschillend
@Geertje : Ik begrijp wat je bedoelt, maar in dit stukje wordt uiteraard natuur bedoeld, zoals het ooit in de basis (voor mijn part, de schepping) is ontworpen; en dat hebben we in het zogenaamd rijke Westen 'bijna' niet meer.
Natuurlijk bekruipt mij bij het zien van een scholierenstaking ook een gevoel van dat men blij mag zijn naar uberhaupt naar school te kunnen. Ik weet dat dit in het buitenland helemaal niet zo vanzelfsprekend is, en dat in Afrika de leerlingen dolgraag naar school gan.
Maar toch denk ik ook dat het inderdaad te maken heeft met het andere persectief van waaruit wij zijn opgevoed.
Daarnaast denk ik wél dat het een kwestie van bewustwording is over de rijkdommen die wij in Nederland kennen. Zoiets besef je pas wanneer je geconfronteerd wordt met de andere kant, zoals de toeristen uit je log.
Helaas zijn de feiten door de media niet helemaal goed doorgegeven. Tijdens de scholierenstaking waren er duizenden scholieren bijeen en is er één arrestatie verricht. Veruit het grootste deel heeft vreedzaam geprotesteerd, zonder verdere relletjes o.i.d. Dat de leerlingen aandacht vragen voor de nutteloze uren, kan ik me voorstellen.
Mijn zoon zit gemiddeld 5 uur per week uit zijn neus te eten, bij uitval. Hij mag de klas niet verlaten om bijvoorbeeld naar de mediatheek te gaan om alvast te werken aan een opdracht. Dat dit frustratie meebrengt voor docenten en leerlingen kan ik begrijpen.
@Michelle : Helemaal begrijpelijk je reactie; en terecht (zeker wat betreft je laatste tekstblokje, dat vind ik ook tegek). Maar ik had natuurlijk 'n aantal bedoelingen met m'n stukje. Een ervan was te benadrukken, dat de safarimensen het schoolbezoek, geheel onverwacht, belangrijker vonden; daar stonden ze dan met al die geavanceerde fotoapparatuur en plotseling 'heel klein'; ik kreeg het er warm van. Tja en die tegenstelling kwam er in feite vanzelf uitrollen, dat kon haast niet anders. Wellicht 'n tikkie te emotioneel, hoewel !
Hallo Lex. Kan me voorstellen dat je je ergert aan gedrag dat niet door de beugel kan. Maar er waren natuurlijk, zoals altijd, de nodige relmakers bij. Ik vind ook dat er les gegeven moet worden in de uren dat de leerlingen op school zitten. Vraag me wel af of er niet op een andere manier om aandacht gevraagd kan worden. En de vanzelfsprekendheid waarmee in ons land geconsumeerd kan worden, ja, daar sta ik ook vaak bij stil. De lelijke gezichten als men b.v. met een volle kar etenswaren even moet wachten voor de kassa. Ik voeg zo'n mopperaar dan wel eens toe 'dat we blij mogen zijn dat we 'zo maar' onze kar kunnen vullen met eten terwijl er zoveel mensen zijn die niets hebben.' Waarmee ik niet roomser wil zijn dan de paus. Maar het komt misschien ook wel omdat ik de moeilijke tijden na de oorlog heb meegemaakt. Dus misschien kan ik niet objectief 'oordelen' over
hoe onze huidige maatschappij er uit ziet? 't Is moeilijk wennen hoor! Groet van Rietje en leuk dat je 'er weer bent'!
Lex, inderdaad, we hebben het heel weinig nog hier.
Toch is het er wel op micro niveau; en ik denk, dat het belangrijk is, alle kinderen (liefst ook groten) dat in te laten zien.
Dat we nog bossen hebben, waar de natuur aardig zijn gang mag gaan (gelukkig steeds ongestoorder).
De duinen, die aardig zijn, zoals ze horen.
Gebieden die opgekocht worden door Natuurmoumenten, om natuurlijk gevormd te worden.
Ik ben het met je eens dat het veel te weinig is.
Maar liever hier wel aanwezig, maar klein, dan in de grote gebieden elders bouwen en afbreken, zodat daar eenzelfde situatie ontstaat.
ALs we hier leren zuinig te zijn op wat er nog is, de kidneren dusdanig op te voeden, is de kans aanwezig, dat de echte grote natuurgebieden ooit ongemoeid blijven.
(Maar dat moeten we hier al op micro niveau bijbrengen)
Misschien schrijf ik het vaag; ik vin het moeilijk onder woorden te brengen.
Wens je een geweldig weekend Lex!
Een reactie plaatsen